ਲਾਮ!ਰਾਮ!ਮਹਾਵਾਹੋ!ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਉਪਸਂਹ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕੋਪਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੁषਲਾਯੁਘ ।। ੫-੩੫-
'ਰਾਮ! ਰਾਮ! ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ! ਮਾਫ ਕਰ, ਮਾਫ ਕਰ! ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਾਪਸ ਲੈ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਗਦਾ ਵਾਲੇ!'
ਏष ਸ਼ਾਮ੍ਬਃ ਸਪਤ੍ਰੀਕਸ੍ਤਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤੋ ਬਲ! ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਭਾਵਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਪਰਾਧਿਨਾਮ ।। ੫-੩੫-
'ਇਹ ਲੈ, ਸ਼ਾਮਬ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬਲਰਾਮ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ।'
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬਂ ਪਤ੍ਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਿष੍ਕਮ੍ਯ ਨਗਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਾਂ ਕੌਰਵਾ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਮਬ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—
ਭੀष੍ਮ-ਦ੍ਰੋਣ-ਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਦਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮਯੇਤ੍ਯਾਹ ਬਲੋ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ ।। ੫-੩੫-
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦਿਆਂ, ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।'
ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਕਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ ਪੁਰਂ ਦ੍ਰਿਜ! ਏष ਪ੍ਰਵਾਦੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੫-੩੫-
ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕੌਰਵਾਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਹਲਿਨਾ ਸਹ । ਪ੍ਰषਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਰਾਹਧਨਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਮਬ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਮੇਤ੍ਰੇਯ!ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਕृਤਂ ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਤੇਨਾਭੂਤ੍ਤਦਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੩੬-
'ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਹੁਣ ਉਸ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਲਰਾਮ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਰਿਆ।'
ਨਰਕਸ੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਪਕ੍ਸ਼ਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਸਖਾਭਵਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਦ੍ਰਿਵਿਦੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ ।। ੫-੩੬-
ਨਰਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਦ੍ਰਾਵਿਦ ਸੀ।
ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧ ਬਲਵਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਤ । ਨਰਕ ਹਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦਰ੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਤਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਥਾ ।। ੫-੩੬-
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਵਿਧ੍ਵਸਯਾਮਾਸ ਯਜ੍ਞਾਨਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤਃ । ਬਿਬੇਦ ਸਾਧੁਮਰ੍ਯ੍ਯਾਦਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਕ੍ਰ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੱਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਹੱਦ ਲੰਘ ਗਈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।
ਦਦਾਹ ਚ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ । ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਵ ਪਰ੍ਵ੍ਵਤਾਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ਗ੍ਰਾਮਾਦੀਨ੍ ਸਮਚੂਣੋਯਤ੍ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਇਲਾਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਲਾਨੁਤੂਪਾਟ੍ਯ ਤੋਯੇषੁ ਮੁਮੋਚਾਮ੍ਬੁਨਿਧੌ ਤਥਾ । ਪੁਨਞ੍ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਸ਼੍ਵਾਬ੍ਧਿਰੁਦ੍ਰੇਲੋऽਜਾਯਤ ਦ੍ਰਿਜ । ਪ੍ਲਾਵਯਂਸ੍ਤੀਰਜਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਪੁਰਾਦੀਨਤਿਵੇਗਵਾਨ੍ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਉਠਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਾ ਲਿਆ।
ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਨਸ਼ੇषਤਃ । ਲੁਣ੍ਠਨ੍ ਭ੍ਰਮਣਸਂਮਰ੍ਦ੍ਦੇਃ ਸਞ੍ਚੂਰ੍ਣਾਯਤਿ ਵਾਨਰਃ ।। ੫-੩੬-
ਉਹ ਵਾਨਰ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਲੁੱਟ-ਮਾਰ, ਘੁੰਮਣ ਤੇ ਟੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚੱਕ-ਚੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਦੂਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਿਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟੂਕਾਰਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਸੀਤ੍ ਸੁਦੁਃ ਖਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ! ਉਸ ਦੀ ਉਤਾਵਲੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਠ-ਪੂਜਾ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਰੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛਾ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਰੈਵਤੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਪੌ ਪਾਨਂ ਹਲਾਯੁਧਃ । ਰੇਵਤੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ।। ੫-੩੬-
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰੈਵਤ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ। ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਰੈਵਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੀਤੀ।
ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਵਿਲਸਲ੍ਲਲਨਾਮੌਲਿਮਧ੍ਯਗਃ । ਰੇਮੇ ਯਦੁਵਰਸ਼੍ਵष੍ਠਃ ਕੁਵੇਰ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰੇ ।। ੫-੩੬-
ਚਮਕਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਿਆਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਮੌਜਾਂ ਮਨਾਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੂਬੇਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ ਵਾਨਰੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੀਰਿਣੋ ਹਲਮ੍ । ਮੁषਲਞ੍ਚ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮੁਖ਼੍ਚ ਬਿੜਮ੍ਬਨਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਨਰ ਆਇਆ, ਸੀਰੀਣ ਦਾ ਹਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਲ ਤੇ ਗਦਾ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥੈਵ ਯੋषਿਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਜਹਾਸਾਭਿਮੁਖਂ ਕਪਿਃ । ਪਾਨਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਵ ਕਰਕਾਂਸ਼੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਹਤ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ ।। ੫-੩੬-
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਮ ਵੱਜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਭਰ੍ਤੂਸਯਾਮਾਸ ਤਂ ਬਲਃ । ਤਥਾਪਿ ਤਮਵਜ੍ਞਾਯ ਚਕ੍ਰ ਕਿਲਕਿਲਾਧ੍ਵਨਿਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ, ਬਲਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੜਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਬਲੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁषਲ ਰੁषਾ । ਸੋऽਪਿ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਂ ਭੀਮਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਉੱਠ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਧਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੱਡੀ ਚਟਾਨ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਮੁषਲੇਨ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਧਾ । ਬਿਭੇਦ ਯਾਦਵਸ਼੍ਵੇष੍ਠਃ ਸਾ ਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਨੇ ਚਟਾਨ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਟਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਆਪਤਨ੍ਮੁषਲਞ੍ਚਾਸੌ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘਯ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਃ । ਵੇਗੇਨਾਗਮ੍ਯ ਰੋषੇਣ ਤਲੇਨੋਰਸ੍ਯਤਾੜਯਤ੍ ।। ੫-੩੬-
ਜਦ ਗਦਾ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਵਾਨਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਕੋਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਦ੍ਧਿ ਤਾੜਿਤਃ । ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰੋਦੂਗਾਰੀ ਦ੍ਰਿਵਿਦਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਜੀਵਿਤਃ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਤਾ ਤਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਗਿਰੇਃ ਸ਼੍ਵृਙ੍ਗਮਦੀਰ੍ਯ੍ਯਤ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ!ਸ਼ਤਧਾ ਵਜ੍ਰਿਵਜਣੇਵ ਹਿ ਤਾੜਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ! ਜਿਵੇਂ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੱਜ ਪੈ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਾਧ੍ਵੇਤਤ੍ਤੇ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਅਨੇਨ ਦੁष੍ਟਕਪਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੋਪਕਾਰਿਣਾ । ਜਗਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਂ ਵੀਰ! ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸੌ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਗਤਃ ।। ੫-੩੬-
ਇਹ ਮਾੜਾ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੁਣ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਹ੍ਟष੍ਟਾਃ ਸਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ।। ੫-੩੬-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਸਵਰਗ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣ੍ਯਪਰਿਮੇਯਾਣਿ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਧਰਣੀਬृਤਃ ।। ੫-੩੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਵਾਲੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਅਣਮੁੱਲੇ ਕੰਮ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।