ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹੀਪਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕਿਲ ਕਾਲਜਮ੍ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਯੇ ਨਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਲਙ੍ਖਨਮ੍ ।। ੫-੩੫-
"ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਹਲਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।"
ਆਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਧਰ੍ਮ੍ਮਾ ਤਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ ।। ੫-੩੫-
"ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।"
ਧਿਙੂਮਨੁष੍ਯਸ਼ਤੋਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਤੁष੍ਟਿਰੇषਾਂ ਨृਪਾਸਨੇ । ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੋਃ ਪੁष੍ਪਮਞ੍ਚਰੀਰ੍ਵਨਿਤਾਜਨਃ ।। ੫-੩੫-
"ਹਾਏ! ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ, ਜੋ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਥੁਕ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।"
ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋऽਪ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸਮਸ੍ਤਭੂਭृਤਾਂ ਨਾਥ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤੁ ।। ੫-੩੫-
"ਜੋ ਐਸੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਰਹੇ।"
ਅਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕੌਰਵਾਮੁਰ੍ਵ੍ਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪੁਰੀਮ੍ । ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਘਨਂ ਦ੍ਰੋਣਮਦ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਸਵਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ—
ਦੁष੍ਟਾਨ੍ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦੀਂਸ਼੍ਵ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮੇਵ ਚ । ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਲਂ ਭੀਮਮਰ੍ਜ੍ਜੁਨਂ ਸਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਮੰਦੇ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿਕ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਸ਼ਲ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ—
ਮਮਜੌ ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਹ੍ਟਤ੍ਵਾ ਸਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਰਿਪਾਨ੍ । ਵੀਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਾਮ੍ਬਞ੍ਚ ਸਪਤ੍ਰੀਕ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮ੍ । ਦ੍ਰਾਰਕਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਾਦੀਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ ।। ੫-੩੫-
ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਮਬ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਕੌਰਵਾਧੀਨਂ ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ । ਭਾਰਾਵਤਰਣੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਚੋਦਿਤਃ ੫-੩੫-
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰ੍षਣਾਧੋਮੁਖਂ ਹਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਪ੍ਰ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕਰ੍ष ਮੁषਲਾਯੁਧਃ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਨੀਵਾ ਕਰਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੇ ਖਾਈ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਘੂਰ੍ਣਿਤਂ ਤਤ੍ ਸਹਸਾ ਤਤੋ ਵੈ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਹ੍ਟਦਯਾਸ਼੍ਚੁਂਕ੍ਰ ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕੌਰਵਾਃ ।। ੫-੩੫-
ਫੌਰਨ ਹੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕੰਬਦਾ ਤੇ ਗੜਬੜ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ।
ਲਾਮ!ਰਾਮ!ਮਹਾਵਾਹੋ!ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਉਪਸਂਹ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕੋਪਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੁषਲਾਯੁਘ ।। ੫-੩੫-
'ਰਾਮ! ਰਾਮ! ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ! ਮਾਫ ਕਰ, ਮਾਫ ਕਰ! ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਾਪਸ ਲੈ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਗਦਾ ਵਾਲੇ!'
ਏष ਸ਼ਾਮ੍ਬਃ ਸਪਤ੍ਰੀਕਸ੍ਤਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤੋ ਬਲ! ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਭਾਵਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਪਰਾਧਿਨਾਮ ।। ੫-੩੫-
'ਇਹ ਲੈ, ਸ਼ਾਮਬ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬਲਰਾਮ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ।'
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬਂ ਪਤ੍ਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਿष੍ਕਮ੍ਯ ਨਗਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਾਂ ਕੌਰਵਾ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਮਬ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—
ਭੀष੍ਮ-ਦ੍ਰੋਣ-ਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਦਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮਯੇਤ੍ਯਾਹ ਬਲੋ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ ।। ੫-੩੫-
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦਿਆਂ, ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।'
ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਕਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ ਪੁਰਂ ਦ੍ਰਿਜ! ਏष ਪ੍ਰਵਾਦੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੫-੩੫-
ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕੌਰਵਾਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਹਲਿਨਾ ਸਹ । ਪ੍ਰषਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਰਾਹਧਨਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਮਬ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਮੇਤ੍ਰੇਯ!ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਕृਤਂ ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਤੇਨਾਭੂਤ੍ਤਦਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੩੬-
'ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਹੁਣ ਉਸ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਲਰਾਮ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਰਿਆ।'
ਨਰਕਸ੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਪਕ੍ਸ਼ਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਸਖਾਭਵਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਦ੍ਰਿਵਿਦੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ ।। ੫-੩੬-
ਨਰਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਦ੍ਰਾਵਿਦ ਸੀ।
ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧ ਬਲਵਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਤ । ਨਰਕ ਹਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦਰ੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਤਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਥਾ ।। ੫-੩੬-
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਵਿਧ੍ਵਸਯਾਮਾਸ ਯਜ੍ਞਾਨਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤਃ । ਬਿਬੇਦ ਸਾਧੁਮਰ੍ਯ੍ਯਾਦਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਕ੍ਰ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੱਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਹੱਦ ਲੰਘ ਗਈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।
ਦਦਾਹ ਚ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ । ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਵ ਪਰ੍ਵ੍ਵਤਾਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ਗ੍ਰਾਮਾਦੀਨ੍ ਸਮਚੂਣੋਯਤ੍ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਇਲਾਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਲਾਨੁਤੂਪਾਟ੍ਯ ਤੋਯੇषੁ ਮੁਮੋਚਾਮ੍ਬੁਨਿਧੌ ਤਥਾ । ਪੁਨਞ੍ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਸ਼੍ਵਾਬ੍ਧਿਰੁਦ੍ਰੇਲੋऽਜਾਯਤ ਦ੍ਰਿਜ । ਪ੍ਲਾਵਯਂਸ੍ਤੀਰਜਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਪੁਰਾਦੀਨਤਿਵੇਗਵਾਨ੍ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਉਠਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਾ ਲਿਆ।
ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਨਸ਼ੇषਤਃ । ਲੁਣ੍ਠਨ੍ ਭ੍ਰਮਣਸਂਮਰ੍ਦ੍ਦੇਃ ਸਞ੍ਚੂਰ੍ਣਾਯਤਿ ਵਾਨਰਃ ।। ੫-੩੬-
ਉਹ ਵਾਨਰ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਲੁੱਟ-ਮਾਰ, ਘੁੰਮਣ ਤੇ ਟੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚੱਕ-ਚੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਦੂਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਿਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟੂਕਾਰਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਸੀਤ੍ ਸੁਦੁਃ ਖਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ! ਉਸ ਦੀ ਉਤਾਵਲੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਠ-ਪੂਜਾ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਰੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛਾ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਰੈਵਤੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਪੌ ਪਾਨਂ ਹਲਾਯੁਧਃ । ਰੇਵਤੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ।। ੫-੩੬-
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰੈਵਤ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ। ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਰੈਵਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੀਤੀ।
ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਵਿਲਸਲ੍ਲਲਨਾਮੌਲਿਮਧ੍ਯਗਃ । ਰੇਮੇ ਯਦੁਵਰਸ਼੍ਵष੍ਠਃ ਕੁਵੇਰ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰੇ ।। ੫-੩੬-
ਚਮਕਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਿਆਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਮੌਜਾਂ ਮਨਾਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੂਬੇਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ ਵਾਨਰੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੀਰਿਣੋ ਹਲਮ੍ । ਮੁषਲਞ੍ਚ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮੁਖ਼੍ਚ ਬਿੜਮ੍ਬਨਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਨਰ ਆਇਆ, ਸੀਰੀਣ ਦਾ ਹਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਲ ਤੇ ਗਦਾ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥੈਵ ਯੋषਿਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਜਹਾਸਾਭਿਮੁਖਂ ਕਪਿਃ । ਪਾਨਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਵ ਕਰਕਾਂਸ਼੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਹਤ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ ।। ੫-੩੬-
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਮ ਵੱਜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।