ਭੋ ਭੋਃ !ਕਿਮੇਤਦ੍ਭਵਤਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇਰਿਤਂ ਬਚਃ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਤ੍ਥਾਨਾਂ ਯਾਦਵਃ ਕਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੫-੩੫-
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੋ! ਬਲਰਾਮ, ਇਹ ਕੀ ਹੁਕਮ ਤੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੌਣ ਯਾਦਵ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਉਗ੍ਰਸੇਨੋऽਪਿ ਯਦ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ । ਤਦਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਚ੍ਛਤ੍ਰੈਰ੍ਨृ ਪਯੋਗ੍ਯੈਰ੍ਵਿੜਮ੍ਬਿਤੈਃ ।। ੫-੩੫-
ਜੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਸਫੈਦ ਛਤਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ!
ਤਦੂਗਚ੍ਛ ਬਲ!ਪਾਪਾਢ੍ਯ ਸ਼ਾਮ੍ਬਮਨ੍ਯਾਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨ ਭਵਤੋ ਨੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ।। ੫-੩੫-
"ਚਲਾ ਜਾ ਬਲਰਾਮ! ਸ਼ਾਂਬ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਨਾਂ ਤੇਰੀ ਤੇ ਨਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗੇ।"
ਪ੍ਰਣਤਿਰ੍ਯਾ ਕृਤਾਸ੍ਮਾਕਮਾਰ੍ਯ੍ਯਾਣਾਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕੈਃ । ਨਨਾਮ ਸਾ ਕृਤਾ ਕੇਯਮਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਿ ਭृਤ੍ਯਤਃ ।। ੫-੩੫-
"ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਵਲੋਂ ਸਾਡੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨਾ ਸਾਡੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਕਰਕੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਆਗਿਆ ਕਿਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ?"
ਗਰ੍ਵ੍ਵਮਾਰੋਪਿਤਾ ਯੁਯਂ ਸਮਾਨਾਸਨਭੋਜਨੈਃ । ਕੋ ਦੋषੋ ਭਵਤਾਂ ਨਿਤਿਰ੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਾਵਲੋਕਿਤਾ ।। ੫-੩੫-
"ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਕੋ ਟਕਾਣ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਦੋਸ਼ ਕੀ ਹੈ?"
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰਰ੍ਘੋ ਭਵਤੋ ਯੋऽਯਂ ਬਲ! ਨਿਵੇਦਿਤਃ । ਪ੍ਰ ਮੂਣੈਤਨ੍ਨੈਤਦਸ੍ਮਾਕ ਕੁਲ੍ਯਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕੁਲੋਚਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੫-
"ਜੋ ਅਰਘ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਬਲਰਾਮ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੀਤ ਲਈ ਸੀ। ਇਹ ਨਾਂ ਸਾਡੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਯੋਗ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਨ ਮੁਞ੍ਚਾਮੋ ਹਰੇਃ ਸੁਤਮ੍ । ਕृਤੈਕਨਿਸ਼੍ਵਯਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ!" ਤੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਕੇ ਝਟ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਤ੍ਤਃਕੋਪੇਨ ਚਾਘੂਰ੍ਣਂਸ੍ਤਦਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪਜਨ੍ਮਨਾ । ਅਤ੍ਥਾਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾਂ ਜਘਾਨ ਸ ਹਲਾਯੁਧਃ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਹਲਧਾਰੀ ਬਲਰਾਮ, ਇਹ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਐੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦਾਰਿਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਘਾਤਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸ ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ ।। ੫-੩੫-
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਐੜ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਗਈ।
ਸ ਉਵਾਚਾਤਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭ੍ਰੁ ਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ । ਅਹੋ ਮਦਾਪਲੇਪੋऽਯਮਸਾਰਾਣਾਂ ਦ੍ਰਰਾਤ੍ਮਨਾਮ ।। ੫-੩੫-
ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਵਕਰਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।"
ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹੀਪਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕਿਲ ਕਾਲਜਮ੍ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਯੇ ਨਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਲਙ੍ਖਨਮ੍ ।। ੫-੩੫-
"ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਹਲਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।"
ਆਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਧਰ੍ਮ੍ਮਾ ਤਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ ।। ੫-੩੫-
"ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।"
ਧਿਙੂਮਨੁष੍ਯਸ਼ਤੋਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਤੁष੍ਟਿਰੇषਾਂ ਨृਪਾਸਨੇ । ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੋਃ ਪੁष੍ਪਮਞ੍ਚਰੀਰ੍ਵਨਿਤਾਜਨਃ ।। ੫-੩੫-
"ਹਾਏ! ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ, ਜੋ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਥੁਕ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।"
ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋऽਪ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸਮਸ੍ਤਭੂਭृਤਾਂ ਨਾਥ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤੁ ।। ੫-੩੫-
"ਜੋ ਐਸੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਰਹੇ।"
ਅਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕੌਰਵਾਮੁਰ੍ਵ੍ਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪੁਰੀਮ੍ । ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਘਨਂ ਦ੍ਰੋਣਮਦ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਸਵਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ—
ਦੁष੍ਟਾਨ੍ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦੀਂਸ਼੍ਵ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮੇਵ ਚ । ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਲਂ ਭੀਮਮਰ੍ਜ੍ਜੁਨਂ ਸਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਮੰਦੇ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿਕ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਸ਼ਲ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ—
ਮਮਜੌ ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਹ੍ਟਤ੍ਵਾ ਸਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਰਿਪਾਨ੍ । ਵੀਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਾਮ੍ਬਞ੍ਚ ਸਪਤ੍ਰੀਕ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮ੍ । ਦ੍ਰਾਰਕਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਾਦੀਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ ।। ੫-੩੫-
ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਮਬ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਕੌਰਵਾਧੀਨਂ ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ । ਭਾਰਾਵਤਰਣੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਚੋਦਿਤਃ ੫-੩੫-
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰ੍षਣਾਧੋਮੁਖਂ ਹਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਪ੍ਰ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕਰ੍ष ਮੁषਲਾਯੁਧਃ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਨੀਵਾ ਕਰਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੇ ਖਾਈ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਘੂਰ੍ਣਿਤਂ ਤਤ੍ ਸਹਸਾ ਤਤੋ ਵੈ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਹ੍ਟਦਯਾਸ਼੍ਚੁਂਕ੍ਰ ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕੌਰਵਾਃ ।। ੫-੩੫-
ਫੌਰਨ ਹੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕੰਬਦਾ ਤੇ ਗੜਬੜ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ।
ਲਾਮ!ਰਾਮ!ਮਹਾਵਾਹੋ!ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਉਪਸਂਹ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕੋਪਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੁषਲਾਯੁਘ ।। ੫-੩੫-
'ਰਾਮ! ਰਾਮ! ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ! ਮਾਫ ਕਰ, ਮਾਫ ਕਰ! ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਾਪਸ ਲੈ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਗਦਾ ਵਾਲੇ!'
ਏष ਸ਼ਾਮ੍ਬਃ ਸਪਤ੍ਰੀਕਸ੍ਤਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤੋ ਬਲ! ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਭਾਵਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਪਰਾਧਿਨਾਮ ।। ੫-੩੫-
'ਇਹ ਲੈ, ਸ਼ਾਮਬ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬਲਰਾਮ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ।'
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬਂ ਪਤ੍ਰੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਿष੍ਕਮ੍ਯ ਨਗਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਾਂ ਕੌਰਵਾ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਮਬ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—
ਭੀष੍ਮ-ਦ੍ਰੋਣ-ਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਦਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮਯੇਤ੍ਯਾਹ ਬਲੋ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ ।। ੫-੩੫-
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਦਿਆਂ, ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।'
ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਾਕਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ ਪੁਰਂ ਦ੍ਰਿਜ! ਏष ਪ੍ਰਵਾਦੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੫-੩੫-
ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕੌਰਵਾਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਹਲਿਨਾ ਸਹ । ਪ੍ਰषਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਰਾਹਧਨਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਮਬ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।
ਮੇਤ੍ਰੇਯ!ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਕृਤਂ ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਤੇਨਾਭੂਤ੍ਤਦਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੩੬-
'ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਹੁਣ ਉਸ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਲਰਾਮ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਰਿਆ।'
ਨਰਕਸ੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਪਕ੍ਸ਼ਵਿਰੋਧਿਨਃ । ਸਖਾਭਵਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਦ੍ਰਿਵਿਦੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ ।। ੫-੩੬-
ਨਰਕ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਦ੍ਰਾਵਿਦ ਸੀ।
ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧ ਬਲਵਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਿਤ । ਨਰਕ ਹਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦਰ੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਤਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਥਾ ।। ੫-੩੬-
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।'