ਯਮੁਨਾਕਰ੍षਣਾਦੀਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਭਗਵਨ੍ਮਯਾ । ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ! ਯਦਨ੍ਯਤ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ ਬਲਃ ।। ੫-੩੫-
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਬਲ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ!ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਯਦੂ ਰੋਮੇਣਾਭਵਤ੍ ਕृਤਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਣ ਸ਼ੇषੇਣਾ ਧਰਣੀਭृਤਾ ।। ੫-੩੫-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਹੁਣ ਸੁਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅਣਮਾਪ ਬਲ ਵਾਲੇ ਅਨੰਤ ਨੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਖਯਂਵਰਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਬਲਾਦਾਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਃ ।। ੫-੩੫-
ਵੀਰ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸ਼ਾਮਬ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਣ-ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ । ਭੀष੍ਮ-ਗ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬਬੁਨ੍ਧਰ੍ਯਘਿ ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੫-੫?।। ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਾਦਿषੁ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਵ ਤਤੋ ਤਿਹਨ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹੋਦ੍ਯਮਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿਕ ਵੀਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਸ਼ਾਮਬ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਨਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯ ਬਲਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਦਲੋਲਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਦ੍ਧਚਨਾਦੂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੇਕੋ ਹਿ ਕੌਰਵਾਨ੍ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿਕ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਬਲਦੇਵਸ੍ਤਾਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਬਾਹ੍ਯੋਪਵਨਮਧ੍ਯੇऽਭੂਦੂ ਨ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਤਤੂਪੁਰਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਖਣ ਤੇ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਬਲਮਾਗਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਭੂਪਾ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ । ਗਾਮਰ੍ਘ੍ਯਮੁਦਕਞ੍ਚੈਵ ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ।। ੫-੩੫-
ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਆਏ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ ਗਾਂ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਹ ਕੌਰਵਾਨ੍ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬਮਾਸ਼ੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ—ਸ਼ਾਂਬ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ।"
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਦੂਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੇ ਦ੍ਰਿਜ । ਕਰ੍ਣਾਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਚਕ੍ਰੁਧੁਰ੍ਦ੍ਰਿਜਸਤ੍ਤਮ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਵ ਕੁਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਵਾਹ੍ਲੀਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਕੌਰਵਾਃ । ਅਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਂ ਯਦੋਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਸਲਾਯੁਧਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਵਾਹਲੀਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇੱਕ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਈਏ?"
ਭੋ ਭੋਃ !ਕਿਮੇਤਦ੍ਭਵਤਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇਰਿਤਂ ਬਚਃ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਤ੍ਥਾਨਾਂ ਯਾਦਵਃ ਕਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੫-੩੫-
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੋ! ਬਲਰਾਮ, ਇਹ ਕੀ ਹੁਕਮ ਤੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੌਣ ਯਾਦਵ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਉਗ੍ਰਸੇਨੋऽਪਿ ਯਦ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ । ਤਦਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਚ੍ਛਤ੍ਰੈਰ੍ਨृ ਪਯੋਗ੍ਯੈਰ੍ਵਿੜਮ੍ਬਿਤੈਃ ।। ੫-੩੫-
ਜੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵੀ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਸਫੈਦ ਛਤਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ!
ਤਦੂਗਚ੍ਛ ਬਲ!ਪਾਪਾਢ੍ਯ ਸ਼ਾਮ੍ਬਮਨ੍ਯਾਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨ ਭਵਤੋ ਨੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ।। ੫-੩੫-
"ਚਲਾ ਜਾ ਬਲਰਾਮ! ਸ਼ਾਂਬ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਨਾਂ ਤੇਰੀ ਤੇ ਨਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗੇ।"
ਪ੍ਰਣਤਿਰ੍ਯਾ ਕृਤਾਸ੍ਮਾਕਮਾਰ੍ਯ੍ਯਾਣਾਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕੈਃ । ਨਨਾਮ ਸਾ ਕृਤਾ ਕੇਯਮਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਿ ਭृਤ੍ਯਤਃ ।। ੫-੩੫-
"ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਵਲੋਂ ਸਾਡੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨਾ ਸਾਡੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਕਰਕੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਆਗਿਆ ਕਿਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ?"
ਗਰ੍ਵ੍ਵਮਾਰੋਪਿਤਾ ਯੁਯਂ ਸਮਾਨਾਸਨਭੋਜਨੈਃ । ਕੋ ਦੋषੋ ਭਵਤਾਂ ਨਿਤਿਰ੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਾਵਲੋਕਿਤਾ ।। ੫-੩੫-
"ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਕੋ ਟਕਾਣ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਦੋਸ਼ ਕੀ ਹੈ?"
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰਰ੍ਘੋ ਭਵਤੋ ਯੋऽਯਂ ਬਲ! ਨਿਵੇਦਿਤਃ । ਪ੍ਰ ਮੂਣੈਤਨ੍ਨੈਤਦਸ੍ਮਾਕ ਕੁਲ੍ਯਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕੁਲੋਚਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੫-
"ਜੋ ਅਰਘ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਬਲਰਾਮ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੀਤ ਲਈ ਸੀ। ਇਹ ਨਾਂ ਸਾਡੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਯੋਗ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਨ ਮੁਞ੍ਚਾਮੋ ਹਰੇਃ ਸੁਤਮ੍ । ਕृਤੈਕਨਿਸ਼੍ਵਯਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੇ!" ਤੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾ ਕੇ ਝਟ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਤ੍ਤਃਕੋਪੇਨ ਚਾਘੂਰ੍ਣਂਸ੍ਤਦਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪਜਨ੍ਮਨਾ । ਅਤ੍ਥਾਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾਂ ਜਘਾਨ ਸ ਹਲਾਯੁਧਃ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਹਲਧਾਰੀ ਬਲਰਾਮ, ਇਹ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਐੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦਾਰਿਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਘਾਤਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸ ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ ।। ੫-੩੫-
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਐੜ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੀਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਗਈ।
ਸ ਉਵਾਚਾਤਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭ੍ਰੁ ਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ । ਅਹੋ ਮਦਾਪਲੇਪੋऽਯਮਸਾਰਾਣਾਂ ਦ੍ਰਰਾਤ੍ਮਨਾਮ ।। ੫-੩੫-
ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਵਕਰਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।"
ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਮਹੀਪਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕਿਲ ਕਾਲਜਮ੍ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਯੇ ਨਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਲਙ੍ਖਨਮ੍ ।। ੫-੩੫-
"ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਹਲਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।"
ਆਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਧਰ੍ਮ੍ਮਾ ਤਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ ।। ੫-੩੫-
"ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।"
ਧਿਙੂਮਨੁष੍ਯਸ਼ਤੋਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਤੁष੍ਟਿਰੇषਾਂ ਨृਪਾਸਨੇ । ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੋਃ ਪੁष੍ਪਮਞ੍ਚਰੀਰ੍ਵਨਿਤਾਜਨਃ ।। ੫-੩੫-
"ਹਾਏ! ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀ, ਜੋ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਥੁਕ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।"
ਬਿਭਰ੍ਤ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋऽਪ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਸਮਸ੍ਤਭੂਭृਤਾਂ ਨਾਥ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤੁ ।। ੫-੩੫-
"ਜੋ ਐਸੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਰਹੇ।"
ਅਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕੌਰਵਾਮੁਰ੍ਵ੍ਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪੁਰੀਮ੍ । ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਘਨਂ ਦ੍ਰੋਣਮਦ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਸਵਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ—
ਦੁष੍ਟਾਨ੍ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦੀਂਸ਼੍ਵ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮੇਵ ਚ । ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਲਂ ਭੀਮਮਰ੍ਜ੍ਜੁਨਂ ਸਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਮੰਦੇ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿਕ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਸ਼ਲ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ—
ਮਮਜੌ ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਹ੍ਟਤ੍ਵਾ ਸਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਰਿਪਾਨ੍ । ਵੀਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਾਮ੍ਬਞ੍ਚ ਸਪਤ੍ਰੀਕ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮ੍ । ਦ੍ਰਾਰਕਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਾਦੀਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ ।। ੫-੩੫-
ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਮਬ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਕੌਰਵਾਧੀਨਂ ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ । ਭਾਰਾਵਤਰਣੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਚੋਦਿਤਃ ੫-੩੫-
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰ੍षਣਾਧੋਮੁਖਂ ਹਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਪ੍ਰ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕਰ੍ष ਮੁषਲਾਯੁਧਃ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਨੀਵਾ ਕਰਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੇ ਖਾਈ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਘੂਰ੍ਣਿਤਂ ਤਤ੍ ਸਹਸਾ ਤਤੋ ਵੈ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਹ੍ਟਦਯਾਸ਼੍ਚੁਂਕ੍ਰ ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕੌਰਵਾਃ ।। ੫-੩੫-
ਫੌਰਨ ਹੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲ ਗਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕੰਬਦਾ ਤੇ ਗੜਬੜ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ।