ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਰਃ । ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯ੍ਯਾਞ੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਸੋਕਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੋਗ ਵਿਚ ਪਏ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਪੌਣਡ੍ਰਕਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਕਾਖਿਰਾਜਞ੍ਚ ਸਾਨੁਗਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰੇਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤੋ ਯਥਾ ।। ੫-੩੪-
ਪੌਂਡਰਕ ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈ।
ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਪੁਰੇ । ਜਨਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕੇਨਤ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ।। ੫-੩੪-
ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਤਤਃ । ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤੋ।ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੋषਿਤਸ੍ਤਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਦਾ ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਅਵਿਮੁਕਤ ਮਹਾਂ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਸ ਵਬ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृਤ੍ਯਾ ਪਿਤृਹਨ੍ਤੁਰ੍ਵਧਾਯ ਮੇ । ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨੇਰਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਮਹਾਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਯੈਵਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਨ੍ਮਸ਼ਿਨੀ ।। ੫-੩੪-
ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ,' ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ, ਉਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕੇਸ਼ਕਲਾਪਿਕਾ । ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕੁਪਿਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਜਲਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ!' ਚੀਲਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਨਸ੍ਤ੍ਰਾਸਵਿਚਲ੍ਲੋਚਨੋ ਮੁਨੇ! ਯਯੌ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਜਗਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਅੱਖਾਂ ਫਾੜ ਲਏ, ਹੇ ਮুনি! ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਪਾਸ ਬਚਾਅ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇਨੇਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਮਹਾਕृਤ੍ਯੇਤ੍ਯਵਗਮ੍ਯਾਥ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ।। ੫-੩੪-
ਇਹ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੱਛ ਚੜ੍ਹੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਈ।
ਜਹਿ ਕृਤ੍ਯਾਮਿਮਾਮੁਗ੍ਰਾਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਜਟਾਲਕਾਮ੍ । ਚਕ੍ਰਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਮਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਕ੍ਰੀੜਾਸਕ੍ਤੇਨ ਲੀਲਯਾ ।। ੫-੩੪-
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਗ੍ਰਿਮਾਲਾਜਟਿਲਜ੍ਵਾਲੋਦੂਗਾਰਾਤਿਭੀषਣਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਯਾਮਨੁਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਜਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਬਣੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਚਕ੍ਰਗਤਾਪਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤਦਾ । ਨਨਾਸ਼ ਵੇਗਿਨੀ ਵੇਗਾਤ੍ ਤਦਪ੍ਯਨੁਜਗਾਮ ਤਾਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਚਕਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਟੁੱਟ-ਫੱਟ ਗਈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਚਕਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਰਿਹਾ।
ਕृਤ੍.ਯਾ ਵਾਰਾਣਸੀਮੇਵ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਵਿष੍ਣਚਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਹਤਪ੍ਰਭਾਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਗਈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਈ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ!
ਤਤਃ ਕਾਸ਼ਿਬਲਂ ਭੂਰਿ ਪ੍ਮਥਾਨਾਂ ਤਥਾ ਬਲਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਯੁਤਂ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਚਕਰ ਵੱਲ ਵਧੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਚਤੁਰਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦੂਬਲਮੋਜਸਾ । ਕृਤ੍ਯਾਗਰ੍ਭਾਮਸ਼ੇषਾਂ ਤਾਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਚਕਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਭੂਭृਦੂਭृਤ੍ਯਪੌਰਾਨ੍ਤੁ ਸਾਸ਼੍ਵਮਾਤਙ੍ਗਮਾਨਵਾਮ੍ । ਅਸ਼ੇषਕੋषਕੋष੍ਠਾਂ ਤਾਂ ਦੁਨਿਂਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰੈਰਪਿ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਨੌਕਰ, ਨਾਗਰਿਕ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਮਨੁੱਖ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਭੰਡਾਰ ਸਨ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ।
ਜ੍ਵਾਲਾਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਸ਼ੇष-ਗृਹृ-ਪ੍ਰਾਕਾਰਚਤ੍ਵਰਾਮ੍ । ਦਦਾਹ ਤਦ੍ਧਰੇਸ਼੍ਵਕ੍ਰਂ ਸਕਲਾਮੇਵ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਸਾਰੇ ਘਰ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਅੰਗਣੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ; ਹਰੀ ਦਾ ਚਕਰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਾਮਰ੍षਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸਾਧ੍ਯਸਾਧਨਸਸ੍ਪृਹਮ੍ । ਤਜ੍ਵਕ੍ਰ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰਭ੍ਯਾਯਯੌ ਕਰਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਚਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ । ਭੂਯ ਏਵਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਬਲਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸ਼੍ਰੋਤੁ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ! ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੫-੩੫-
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਂ ਮੁੜ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਲਭਦਰ ਦੀਆਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਂ; ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਯਮੁਨਾਕਰ੍षਣਾਦੀਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਭਗਵਨ੍ਮਯਾ । ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ! ਯਦਨ੍ਯਤ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ ਬਲਃ ।। ੫-੩੫-
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਬਲ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ!ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਯਦੂ ਰੋਮੇਣਾਭਵਤ੍ ਕृਤਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਣ ਸ਼ੇषੇਣਾ ਧਰਣੀਭृਤਾ ।। ੫-੩੫-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਹੁਣ ਸੁਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਅਣਮਾਪ ਬਲ ਵਾਲੇ ਅਨੰਤ ਨੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਖਯਂਵਰਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਬਲਾਦਾਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਃ ।। ੫-੩੫-
ਵੀਰ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸ਼ਾਮਬ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਣ-ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ । ਭੀष੍ਮ-ਗ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬਬੁਨ੍ਧਰ੍ਯਘਿ ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੫-੫?।। ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਾਦਿषੁ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਵ ਤਤੋ ਤਿਹਨ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹੋਦ੍ਯਮਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਫਿਰ ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿਕ ਵੀਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਸ਼ਾਮਬ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਨਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯ ਬਲਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਦਲੋਲਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਦ੍ਧਚਨਾਦੂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੇਕੋ ਹਿ ਕੌਰਵਾਨ੍ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿਕ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ! ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਬਲਦੇਵਸ੍ਤਾਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਬਾਹ੍ਯੋਪਵਨਮਧ੍ਯੇऽਭੂਦੂ ਨ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਤਤੂਪੁਰਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਖਣ ਤੇ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਬਲਮਾਗਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਭੂਪਾ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ । ਗਾਮਰ੍ਘ੍ਯਮੁਦਕਞ੍ਚੈਵ ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ।। ੫-੩੫-
ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਆਏ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ ਗਾਂ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ਤਾਨਾਹ ਕੌਰਵਾਨ੍ । ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬਮਾਸ਼ੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ—ਸ਼ਾਂਬ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ।"
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਦੂਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੇ ਦ੍ਰਿਜ । ਕਰ੍ਣਾਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਚਕ੍ਰੁਧੁਰ੍ਦ੍ਰਿਜਸਤ੍ਤਮ ।। ੫-੩੫-
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਵ ਕੁਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਵਾਹ੍ਲੀਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਕੌਰਵਾਃ । ਅਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹਂ ਯਦੋਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਸਲਾਯੁਧਮ੍ ।। ੫-੩੫-
ਵਾਹਲੀਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇੱਕ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਈਏ?"