ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਰਿਰ੍ਦ੍ਦੂਰਾਦੁਦਾਰਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਗਦਾਖੜ ਗਬਾਹੁ ਪਾਣਿਗਤਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਹਰੀ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਧਰਂ ਧृਤਸ਼ਾਙ੍ਗਞ੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣਾਰਚਿਤਧ੍ਵਜਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਕृਤਞ੍ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਹਿਰਃ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਗਰੁੜ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਕੂਣਡਲਧਰਂ ਪੀਤਵਾਸਃਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਭਾਵਗਮ੍ਭਰਂ ਜਹਾਸ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਜਦ ਗਰੁੜ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਯੁਯੁਧ ਚ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਬਹਲਿਨਾ ਦ੍ਰਿਜ ! ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਰ੍ष੍ਟਿਗਦਾਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਰ੍ਮ੍ਮੁਕਸ਼ਾਲਿਨਾ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੜਿਆ। ਉਸ ਕੋਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ਼ਾਰ੍ਹ੍ਗਨਿਰ੍ਮ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਿषੁਵਿਦਾਰਣੈਃ । ਗਦਾਚਕ੍ਰਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਵ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਤਦੂਬਲਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਗਦਾ-ਚੱਕਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਬਲਞ੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਰ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਮੂਦ़ਮਾਤ੍ਮਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾ ਕੇ ਮੂਰਖ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਤੁ ਦੂਤਵਕ੍ਤੂਣੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਮੁਤੂਸृਜੇਤਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਤਤ੍ਤੇ ਸਮ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਮ ।।੫-੩੪-
ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਚਕ੍ਰਮੇਤਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਗਦੇਯਂ ਤੇ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ । ਗਰੁਤ੍ਮਾਨੇष ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਸਮਾਰੋਹਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਜਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਇਹ ਚੱਕਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਗਦਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਗਰੁੜ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਜ੍ਵਾਰ੍ਯ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਰਣੋਸੌ ਵਿਦਾਰਿਤਃ । ਪੋਥਿਤੋ ਗਦਯਾ ਭਗ੍ਰੋ ਗਰੁਤ੍ਮਾਸ਼੍ਵ ਗਰੁਤ੍ਮਤਾ ।। ੫-੩੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯ੍ਯਧਿਪੋ ਬਲੀ । ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਚਿਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਰਃ । ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯ੍ਯਾਞ੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਸੋਕਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੋਗ ਵਿਚ ਪਏ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਪੌਣਡ੍ਰਕਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਕਾਖਿਰਾਜਞ੍ਚ ਸਾਨੁਗਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰੇਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤੋ ਯਥਾ ।। ੫-੩੪-
ਪੌਂਡਰਕ ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈ।
ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਪੁਰੇ । ਜਨਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕੇਨਤ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ।। ੫-੩੪-
ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਤਤਃ । ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤੋ।ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੋषਿਤਸ੍ਤਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਦਾ ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਅਵਿਮੁਕਤ ਮਹਾਂ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਸ ਵਬ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृਤ੍ਯਾ ਪਿਤृਹਨ੍ਤੁਰ੍ਵਧਾਯ ਮੇ । ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨੇਰਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਮਹਾਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਯੈਵਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਨ੍ਮਸ਼ਿਨੀ ।। ੫-੩੪-
ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ,' ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ, ਉਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕੇਸ਼ਕਲਾਪਿਕਾ । ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕੁਪਿਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਜਲਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ!' ਚੀਲਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਨਸ੍ਤ੍ਰਾਸਵਿਚਲ੍ਲੋਚਨੋ ਮੁਨੇ! ਯਯੌ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਜਗਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਅੱਖਾਂ ਫਾੜ ਲਏ, ਹੇ ਮুনি! ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਪਾਸ ਬਚਾਅ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇਨੇਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਮਹਾਕृਤ੍ਯੇਤ੍ਯਵਗਮ੍ਯਾਥ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ।। ੫-੩੪-
ਇਹ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੱਛ ਚੜ੍ਹੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਈ।
ਜਹਿ ਕृਤ੍ਯਾਮਿਮਾਮੁਗ੍ਰਾਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਜਟਾਲਕਾਮ੍ । ਚਕ੍ਰਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਮਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਕ੍ਰੀੜਾਸਕ੍ਤੇਨ ਲੀਲਯਾ ।। ੫-੩੪-
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਗ੍ਰਿਮਾਲਾਜਟਿਲਜ੍ਵਾਲੋਦੂਗਾਰਾਤਿਭੀषਣਾਮ੍ । ਕृਤ੍ਯਾਮਨੁਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਜਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਬਣੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਚਕ੍ਰਗਤਾਪਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤਦਾ । ਨਨਾਸ਼ ਵੇਗਿਨੀ ਵੇਗਾਤ੍ ਤਦਪ੍ਯਨੁਜਗਾਮ ਤਾਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਚਕਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਟੁੱਟ-ਫੱਟ ਗਈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਚਕਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਰਿਹਾ।
ਕृਤ੍.ਯਾ ਵਾਰਾਣਸੀਮੇਵ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਵਿष੍ਣਚਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਹਤਪ੍ਰਭਾਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਗਈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਈ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ!
ਤਤਃ ਕਾਸ਼ਿਬਲਂ ਭੂਰਿ ਪ੍ਮਥਾਨਾਂ ਤਥਾ ਬਲਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਯੁਤਂ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਚਕਰ ਵੱਲ ਵਧੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਚਤੁਰਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦੂਬਲਮੋਜਸਾ । ਕृਤ੍ਯਾਗਰ੍ਭਾਮਸ਼ੇषਾਂ ਤਾਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਚਕਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਭੂਭृਦੂਭृਤ੍ਯਪੌਰਾਨ੍ਤੁ ਸਾਸ਼੍ਵਮਾਤਙ੍ਗਮਾਨਵਾਮ੍ । ਅਸ਼ੇषਕੋषਕੋष੍ਠਾਂ ਤਾਂ ਦੁਨਿਂਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰੈਰਪਿ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਨੌਕਰ, ਨਾਗਰਿਕ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਮਨੁੱਖ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਭੰਡਾਰ ਸਨ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ।
ਜ੍ਵਾਲਾਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਸ਼ੇष-ਗृਹृ-ਪ੍ਰਾਕਾਰਚਤ੍ਵਰਾਮ੍ । ਦਦਾਹ ਤਦ੍ਧਰੇਸ਼੍ਵਕ੍ਰਂ ਸਕਲਾਮੇਵ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਸਾਰੇ ਘਰ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਅੰਗਣੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ; ਹਰੀ ਦਾ ਚਕਰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਾਮਰ੍षਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸਾਧ੍ਯਸਾਧਨਸਸ੍ਪृਹਮ੍ । ਤਜ੍ਵਕ੍ਰ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰਭ੍ਯਾਯਯੌ ਕਰਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਚਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ । ਭੂਯ ਏਵਾਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਬਲਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸ਼੍ਰੋਤੁ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ! ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੫-੩੫-
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਂ ਮੁੜ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਲਭਦਰ ਦੀਆਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਾਂ; ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।