ਦੂਤਞ੍ਚ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਾਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਤ੍ਯਤ੍ਤਵਾ ਚਕ੍ਰਾਦਿਕਂ ਚਿਹ੍ਨ ਮਦੀਯਂ ਨਾਮ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਮੂੜ੍ਹ!ਮੁਤ੍ਤਵਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੇ ਪ੍ਰਣਤਿ ਵ੍ਰਜ ।। ੫-੩੪-
'ਹੇ ਮੂਰਖ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਛੱਡ ਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ خاطر; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਨਿਜਚਿਹ੍ਨਮਹਂ ਚਕ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਮਰਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਯੀਤਿ ਵੈ ।। ੫-੩੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੈਂ ਆਪ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।'
ਵਾਚ੍ਯਃ ਸ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੂਤ!ਵਚੋ ਮਮ । ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰਾਕ੍ਯਸਦ੍ਭਾਵੋ ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਤਦ੍ਰਿਧੀਯਤਾਭ੍ ।। ੫-੩੪-
'ਹੇ ਦੂਤ, ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿਣਾ: ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਝੂਠੀ ਦਾਅਵਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ।'
ਗृਹੀਤਚਿਹ੍ਨ ਏਵਾਹਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਰਮ੍ । ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਨਿਜਨਿਹ੍ਨਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ੫-੩੪-
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।'
ਆਜ੍ਞਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਯਦਿਦਮਾਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍ । ਸਮ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯੇ ਸ਼੍ਵਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦਪ੍ਯੇषੋऽਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੪-
'ਜੋ ਤੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੱਲ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ।'
ਸ਼ਰਣਾਂ ਤੇ ਸਮਬ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਨृਪਤੇ!ਤਦਾ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤ੍ਵੋ ਭਯਂ ਬੂਯੋ ਨ ਮੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੩੪-
'ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇऽਪਗਤੇ ਦੂਤੇ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਹਰਿਃ । ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਤ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਕੇਸ਼ਵੋਦ੍ਯੋਗਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵਾਰਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹ ਉਪਾਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਬਲੇਨ ਚ । ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਸੌ ਕੇਸ਼ਵਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ ਪੌਂਡਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਰਿਰ੍ਦ੍ਦੂਰਾਦੁਦਾਰਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਗਦਾਖੜ ਗਬਾਹੁ ਪਾਣਿਗਤਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਹਰੀ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਧਰਂ ਧृਤਸ਼ਾਙ੍ਗਞ੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣਾਰਚਿਤਧ੍ਵਜਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਕृਤਞ੍ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਹਿਰਃ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਗਰੁੜ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਕੂਣਡਲਧਰਂ ਪੀਤਵਾਸਃਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਭਾਵਗਮ੍ਭਰਂ ਜਹਾਸ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਜਦ ਗਰੁੜ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਯੁਯੁਧ ਚ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਬਹਲਿਨਾ ਦ੍ਰਿਜ ! ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਰ੍ष੍ਟਿਗਦਾਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਰ੍ਮ੍ਮੁਕਸ਼ਾਲਿਨਾ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੜਿਆ। ਉਸ ਕੋਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ਼ਾਰ੍ਹ੍ਗਨਿਰ੍ਮ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਿषੁਵਿਦਾਰਣੈਃ । ਗਦਾਚਕ੍ਰਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਵ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਤਦੂਬਲਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਗਦਾ-ਚੱਕਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਬਲਞ੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਰ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਮੂਦ़ਮਾਤ੍ਮਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾ ਕੇ ਮੂਰਖ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਤੁ ਦੂਤਵਕ੍ਤੂਣੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਮੁਤੂਸृਜੇਤਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਤਤ੍ਤੇ ਸਮ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਮ ।।੫-੩੪-
ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਚਕ੍ਰਮੇਤਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਗਦੇਯਂ ਤੇ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ । ਗਰੁਤ੍ਮਾਨੇष ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਸਮਾਰੋਹਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਜਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਇਹ ਚੱਕਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਗਦਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਗਰੁੜ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਜ੍ਵਾਰ੍ਯ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਰਣੋਸੌ ਵਿਦਾਰਿਤਃ । ਪੋਥਿਤੋ ਗਦਯਾ ਭਗ੍ਰੋ ਗਰੁਤ੍ਮਾਸ਼੍ਵ ਗਰੁਤ੍ਮਤਾ ।। ੫-੩੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯ੍ਯਧਿਪੋ ਬਲੀ । ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਚਿਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਰਃ । ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯ੍ਯਾਞ੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ ਸੋਕਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੋਗ ਵਿਚ ਪਏ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਪੌਣਡ੍ਰਕਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਕਾਖਿਰਾਜਞ੍ਚ ਸਾਨੁਗਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰੇਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤੋ ਯਥਾ ।। ੫-੩੪-
ਪੌਂਡਰਕ ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈ।
ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਪੁਰੇ । ਜਨਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕੇਨਤ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ।। ੫-੩੪-
ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਤਤਃ । ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ਤੋ।ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੋषਿਤਸ੍ਤਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਦਾ ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਅਵਿਮੁਕਤ ਮਹਾਂ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਸ ਵਬ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृਤ੍ਯਾ ਪਿਤृਹਨ੍ਤੁਰ੍ਵਧਾਯ ਮੇ । ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨੇਰਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਮਹਾਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਯੈਵਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਨ੍ਮਸ਼ਿਨੀ ।। ੫-੩੪-
ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ,' ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ, ਉਸ ਅੱਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕੇਸ਼ਕਲਾਪਿਕਾ । ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕੁਪਿਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਜਲਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ!' ਚੀਲਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਾਦੂਈ ਜੀਵ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਨਸ੍ਤ੍ਰਾਸਵਿਚਲ੍ਲੋਚਨੋ ਮੁਨੇ! ਯਯੌ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਜਗਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਅੱਖਾਂ ਫਾੜ ਲਏ, ਹੇ ਮুনি! ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਪਾਸ ਬਚਾਅ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇਨੇਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਮਹਾਕृਤ੍ਯੇਤ੍ਯਵਗਮ੍ਯਾਥ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ।। ੫-੩੪-
ਇਹ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੱਛ ਚੜ੍ਹੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਈ।