ਤਤਃ ਪਟੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਂਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ । ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਵਾਬਿਲਿਖ੍ਯਾਸ੍ਯੈ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ ।। ੫-੩੨-
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਪੜੇ 'ਤੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ।
ਅਪਾਸ੍ਯ ਸਾ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥੋਰਗਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ । ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਦਦੌ ਦृष੍ਟਿਂ ਤੇष੍ਵਪ੍ਯਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਿषੁ ।। ੫-੩੨-
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ।
ਕृष੍ਣ-ਰਾਮੌ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸੌ ਸੁਭ੍ਰੁ ਰ੍ਲਜ੍ਜਾਜੜੇਵ ਸਾ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਵ੍ਰੀੜਾ-ਦृष੍ਟਿਂ ਨਿਨ੍ਯੇऽਨ੍ਯਤੋ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੩੨-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਈ, ਓ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ।
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਤਨਯੇ ਦ੍ਰਿਜ । ਦृष੍ਟ੍ਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਵਿਕਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਲਜ੍ਜਾ ਕ੍ਕਾਪਿ ਨਿਰਾਕृਤਾ ।। ੫-੩੨-
ਪਰ ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਲੱਜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸੋऽਯਂ ਸੋऽਯਮਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ ਤਯਾ ਸਾ ਯੋਗਗਾਮਿਨੀ । ਯਯੌ ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਮੂषਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸਖੀਮ੍ ।। ੫-੩੨-
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ', ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਚਕ੍ਰ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਮਹਚ੍ਛੌਰਿਰ੍ਬਿਬ੍ਰਾਣੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਜਿਗਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਾਂਸ਼੍ਵ ਲੀਲਯਾ ।। ੫-੩੪-
ਵੱਡਾ ਚੋਰ, ਚੱਕਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਵਾਨ੍ਯਦਕਰੋਤ੍ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਦਿਵ੍ਯਚੇष੍ਟਾਵਿਘਾਤਕृਤ੍ । ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ!ਪਰਂ ਕਾਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਗਦਤੋ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ!ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਦਮਾਦਰਾਤ੍ । ਨਰਾਵਤਾਰੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਯਥਾ ।। ੫-੩੪-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੌਣ੍ਡੁਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵੀऽਭਵਦ੍ ਭਿਵਿ । ਅਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਨੈਰਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤੈਃ ।। ੫-੩੪-
ਪੌਂਡਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ-ਮੇਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਮਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਤਲੇ । ਨष੍ਟਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਵਿष੍ਣਚਿਹ੍ਨਿਮਚੀਕਰਤ੍ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ', ਤੇ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਖੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਏ।
ਦੂਤਞ੍ਚ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਾਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਤ੍ਯਤ੍ਤਵਾ ਚਕ੍ਰਾਦਿਕਂ ਚਿਹ੍ਨ ਮਦੀਯਂ ਨਾਮ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਮੂੜ੍ਹ!ਮੁਤ੍ਤਵਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੇ ਪ੍ਰਣਤਿ ਵ੍ਰਜ ।। ੫-੩੪-
'ਹੇ ਮੂਰਖ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਛੱਡ ਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ خاطر; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਨਿਜਚਿਹ੍ਨਮਹਂ ਚਕ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਮਰਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਯੀਤਿ ਵੈ ।। ੫-੩੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੈਂ ਆਪ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।'
ਵਾਚ੍ਯਃ ਸ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੂਤ!ਵਚੋ ਮਮ । ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰਾਕ੍ਯਸਦ੍ਭਾਵੋ ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਤਦ੍ਰਿਧੀਯਤਾਭ੍ ।। ੫-੩੪-
'ਹੇ ਦੂਤ, ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿਣਾ: ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਝੂਠੀ ਦਾਅਵਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ।'
ਗृਹੀਤਚਿਹ੍ਨ ਏਵਾਹਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਰਮ੍ । ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਨਿਜਨਿਹ੍ਨਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ੫-੩੪-
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।'
ਆਜ੍ਞਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਯਦਿਦਮਾਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍ । ਸਮ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯੇ ਸ਼੍ਵਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦਪ੍ਯੇषੋऽਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੪-
'ਜੋ ਤੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੱਲ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ।'
ਸ਼ਰਣਾਂ ਤੇ ਸਮਬ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਨृਪਤੇ!ਤਦਾ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤ੍ਵੋ ਭਯਂ ਬੂਯੋ ਨ ਮੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੩੪-
'ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇऽਪਗਤੇ ਦੂਤੇ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਹਰਿਃ । ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਤ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਕੇਸ਼ਵੋਦ੍ਯੋਗਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵਾਰਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹ ਉਪਾਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਬਲੇਨ ਚ । ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਸੌ ਕੇਸ਼ਵਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ ਪੌਂਡਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਰਿਰ੍ਦ੍ਦੂਰਾਦੁਦਾਰਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਗਦਾਖੜ ਗਬਾਹੁ ਪਾਣਿਗਤਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਹਰੀ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਬਾਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਧਰਂ ਧृਤਸ਼ਾਙ੍ਗਞ੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣਾਰਚਿਤਧ੍ਵਜਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਕृਤਞ੍ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਹਿਰਃ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਗਰੁੜ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਕੂਣਡਲਧਰਂ ਪੀਤਵਾਸਃਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਭਾਵਗਮ੍ਭਰਂ ਜਹਾਸ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਜਦ ਗਰੁੜ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਯੁਯੁਧ ਚ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਬਹਲਿਨਾ ਦ੍ਰਿਜ ! ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਰ੍ष੍ਟਿਗਦਾਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਰ੍ਮ੍ਮੁਕਸ਼ਾਲਿਨਾ ।। ੫-੩੪-
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੜਿਆ। ਉਸ ਕੋਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ਼ਾਰ੍ਹ੍ਗਨਿਰ੍ਮ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਿषੁਵਿਦਾਰਣੈਃ । ਗਦਾਚਕ੍ਰਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਵ ਸੂਦਯਾਮਾਸ ਤਦੂਬਲਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਗਦਾ-ਚੱਕਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਬਲਞ੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਰ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਮੂਦ़ਮਾਤ੍ਮਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾ ਕੇ ਮੂਰਖ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਤੁ ਦੂਤਵਕ੍ਤੂਣੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਮੁਤੂਸृਜੇਤਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਤਤ੍ਤੇ ਸਮ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਮ ।।੫-੩੪-
ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਚਕ੍ਰਮੇਤਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਗਦੇਯਂ ਤੇ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ । ਗਰੁਤ੍ਮਾਨੇष ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਸਮਾਰੋਹਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਜਮ੍ ।। ੫-੩੪-
ਇਹ ਚੱਕਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਗਦਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਗਰੁੜ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਜ੍ਵਾਰ੍ਯ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਰਣੋਸੌ ਵਿਦਾਰਿਤਃ । ਪੋਥਿਤੋ ਗਦਯਾ ਭਗ੍ਰੋ ਗਰੁਤ੍ਮਾਸ਼੍ਵ ਗਰੁਤ੍ਮਤਾ ।। ੫-੩੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯ੍ਯਧਿਪੋ ਬਲੀ । ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਚਿਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਕਾਸੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।