ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ! ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ । ਮਹਤ੍ ਕੌਤੂਹਲਂ ਜਾਤਂ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਮਾਂ ਹਰੇਃ ।। ੫-੩੨-
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ! ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸੋ; ਹਰੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਊषਾ ਵਾਣਸੁਤਾ ਵਿਪ੍ਰ! ਪਾਰ੍ਵ੍ਵਤੀਂ ਸਹ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ । ਕ੍ਰੀੜਨ੍ਤੀਮੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਪृਹਾਞ੍ਚਕ੍ਰ ਤਦਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ ।। ੫-੩੨-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਵਾਣਾ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਸਾਥੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਕਲਾਚਿਤ੍ਤਜ੍ਞਾ ਗੌਰੀ ਤਾਮਾਹ ਭਾਮਿਨੀਮ੍ । ਅਲਮਤ੍ਯਰ੍ਥਤਾਪੇਨ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਂਸ੍ਯਸੇ ।। ੫-੩੨-
ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਤਪ ਨਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸਾ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰ ਕਦੇਤਿ ਮਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕੋ ਵਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਮੇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਹ ਪਾਰ੍ਵ੍ਵਤੀ ।। ੫-੩੨-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗਾ?' ਤੇ 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ?' ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਰਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯੋऽਭਿਭਵਂ ਤਵ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ!ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੩੨-
'ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ!'
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਿਥੌ ਪੁਮਾਨ੍ ਖਪ੍ਨੇ ਯਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਉਦੀਰਿਤਮ੍ । ਤਥੈਵਾਭਿਭਵਂ ਚਕ੍ਰ ਰਾਗਞ੍ਚਕ੍ਰ ਤਥੈਵ ਸਾ ।। ੫-੩੨-
ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਰਦ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਊਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਪੁਰੁषਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤਮੁਤ੍ਸੁਕਾ । ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸੀਤਿ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯੋਕ੍ਤਵਤੀ ਸਖੀਮ੍ ।। ੫-੩੨-
ਫਿਰ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਰਦ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਬੇਝਿਜਕ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?'
ਵਾਣਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਕੁਮ੍ਭਾਣਡਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸੁਤਾ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਭਵਤ੍ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਕੋऽਯ ਤ੍ਵਯੋਚ੍ਯਤੇ ।। ੫-੩੨-
ਵਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ; ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਯਦਾ ਲਜ੍ਜਾਕੁਲਾ ਨਾਸ੍ਯੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਾ ਸਤੀ । ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਾਨੀਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮੇਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍ ।। ੫-੩੨-
ਜਦੋਂ ਊਸ਼ਾ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਾਨ੍ਤੁ ਤਾਮਾਹ ਪੁਨਰੂषਾ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯੋऽਭ੍ਯੁਪਾਯਃ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਮ੍ । ੫-੩੨-
ਗੱਲ ਸਮਝ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਪਟੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਂਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ । ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਵਾਬਿਲਿਖ੍ਯਾਸ੍ਯੈ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ ।। ੫-੩੨-
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਪੜੇ 'ਤੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ।
ਅਪਾਸ੍ਯ ਸਾ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥੋਰਗਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ । ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਦਦੌ ਦृष੍ਟਿਂ ਤੇष੍ਵਪ੍ਯਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਿषੁ ।। ੫-੩੨-
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ।
ਕृष੍ਣ-ਰਾਮੌ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸੌ ਸੁਭ੍ਰੁ ਰ੍ਲਜ੍ਜਾਜੜੇਵ ਸਾ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਵ੍ਰੀੜਾ-ਦृष੍ਟਿਂ ਨਿਨ੍ਯੇऽਨ੍ਯਤੋ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੩੨-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਈ, ਓ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ।
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਤਨਯੇ ਦ੍ਰਿਜ । ਦृष੍ਟ੍ਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਵਿਕਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਲਜ੍ਜਾ ਕ੍ਕਾਪਿ ਨਿਰਾਕृਤਾ ।। ੫-੩੨-
ਪਰ ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਲੱਜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸੋऽਯਂ ਸੋऽਯਮਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ ਤਯਾ ਸਾ ਯੋਗਗਾਮਿਨੀ । ਯਯੌ ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਮੂषਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸਖੀਮ੍ ।। ੫-੩੨-
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ', ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਚਕ੍ਰ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਮਹਚ੍ਛੌਰਿਰ੍ਬਿਬ੍ਰਾਣੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਜਿਗਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਾਂਸ਼੍ਵ ਲੀਲਯਾ ।। ੫-੩੪-
ਵੱਡਾ ਚੋਰ, ਚੱਕਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਵਾਨ੍ਯਦਕਰੋਤ੍ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਦਿਵ੍ਯਚੇष੍ਟਾਵਿਘਾਤਕृਤ੍ । ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ!ਪਰਂ ਕਾਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਗਦਤੋ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ!ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਦਮਾਦਰਾਤ੍ । ਨਰਾਵਤਾਰੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਯਥਾ ।। ੫-੩੪-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੌਣ੍ਡੁਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵੀऽਭਵਦ੍ ਭਿਵਿ । ਅਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਨੈਰਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤੈਃ ।। ੫-੩੪-
ਪੌਂਡਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ-ਮੇਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਮਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਤਲੇ । ਨष੍ਟਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਵਿष੍ਣਚਿਹ੍ਨਿਮਚੀਕਰਤ੍ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ', ਤੇ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਖੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਏ।
ਦੂਤਞ੍ਚ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਕृष੍ਣਾਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਤ੍ਯਤ੍ਤਵਾ ਚਕ੍ਰਾਦਿਕਂ ਚਿਹ੍ਨ ਮਦੀਯਂ ਨਾਮ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਮੂੜ੍ਹ!ਮੁਤ੍ਤਵਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੇ ਪ੍ਰਣਤਿ ਵ੍ਰਜ ।। ੫-੩੪-
'ਹੇ ਮੂਰਖ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਛੱਡ ਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ خاطر; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਨਿਜਚਿਹ੍ਨਮਹਂ ਚਕ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਮਰਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਯੀਤਿ ਵੈ ।। ੫-੩੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੈਂ ਆਪ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।'
ਵਾਚ੍ਯਃ ਸ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੂਤ!ਵਚੋ ਮਮ । ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਰਾਕ੍ਯਸਦ੍ਭਾਵੋ ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਤਦ੍ਰਿਧੀਯਤਾਭ੍ ।। ੫-੩੪-
'ਹੇ ਦੂਤ, ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਾ ਕੇ ਕਹਿਣਾ: ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਝੂਠੀ ਦਾਅਵਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ।'
ਗृਹੀਤਚਿਹ੍ਨ ਏਵਾਹਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਰਮ੍ । ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਨਿਜਨਿਹ੍ਨਮਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ੫-੩੪-
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।'
ਆਜ੍ਞਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਯਦਿਦਮਾਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍ । ਸਮ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯੇ ਸ਼੍ਵਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦਪ੍ਯੇषੋऽਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੪-
'ਜੋ ਤੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੱਲ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ।'
ਸ਼ਰਣਾਂ ਤੇ ਸਮਬ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਨृਪਤੇ!ਤਦਾ । ਯਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤ੍ਵੋ ਭਯਂ ਬੂਯੋ ਨ ਮੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੩੪-
'ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇऽਪਗਤੇ ਦੂਤੇ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਹਰਿਃ । ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਤ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਕੇਸ਼ਵੋਦ੍ਯੋਗਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵਾਰਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹ ਉਪਾਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਬਲੇਨ ਚ । ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਸੌ ਕੇਸ਼ਵਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ ।। ੫-੩੪-
ਫਿਰ ਪੌਂਡਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।