ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਚ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟਾ ਤਾਸਾਂ ਗੁਹੇषੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਉਵਾਸ ਵਿਪ੍ਰ! ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਸਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰੋ ਹਰਿਃ ।। ੫-੩੧-
ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਵਸਿਆ।
ਪਰਾਸ਼ਾਰ ਉਵਾਚ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਹਰੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਃ ਕਥਿਤਾਸ੍ਤਵ । ਭਾਨੁਂ ਭੈਮਰਿਕਞ੍ਚੈਵ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ।। ੫-੩੨-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇ ਗਏ; ਭਾਨੁ ਅਤੇ ਭੈਮਰਿਕ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ।
ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਤਾਮ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਾ ਰੋਹਿਣਯਾਂ ਤਨਯਾ ਹਰੇਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾਞ੍ਚ ਸ਼ਾਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ ।। ੫-੩੨-
ਦੀਪਤਿਮਾਨ, ਤਾਮਰਪੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਰੋਹਿਨੀ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਜਾਮਬਵਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ੍ਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ।
ਤਨਯਾ ਭਦ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾ ਨਾਗ੍ਰਜਿਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਜਿਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤ੍ਵਭਵਨ੍ ਸੁਤਾਃ ।। ੫-੩੨-
ਭਦ੍ਰਵਿੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਗਰਜਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ; ਸੰਘਰਾਮਜਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਗੂ ਸਨ, ਸ਼ੈਵਿਆ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਵृਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਸੁਤਾ ਮਾਦ੍ਰਯਾਂ ਗਾਤ੍ਰਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਸੁਤਾਨ੍ । ਅਵਾਪ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਾਦਯਃ ।। ੫-੩੨-
ਮਾਦਰੀ ਤੋਂ ਗਾਤਰਵਾਨ ਅਤੇ ਵ੍ਰਕਾਦੇਵ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ; ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਕਾਲਿੰਦੀ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਯਾਸਾਞ੍ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਣਾਂ ਸਮੁਤੂਪਨ੍ਨਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਅष੍ਟਾਯੁਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ।। ੫-੩੨-
ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੇषਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੁਤਃ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਾਦਨਿਰੁਦ੍ਧੋऽਭੂਦੂ ਵਜੂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਜਾਯਤ ।। ੫-੩੨-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਜ੍ਰਾ ਜਨਮਿਆ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੋ ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਲੇਃ ਪੌਤ੍ਰੀਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਵਾਣਾਸ੍ਯ ਤਨਯਾਮੂषਾਮੁਪਯੇਮੇ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ ।। ੫-੩੨-
ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਣਾ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ!
ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦੂ ਘੋਰਂ ਹਰਿ-ਸ਼ਙ੍ਕਰਯੋਰ੍ਮਹਤ੍ । ਛਿਨ੍ਨ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰ ਬਾਹੂਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਵਾਣਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ।। ੫-੩੨-
ਉਥੇ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਵਾਣਾ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ । ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦੂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੁषਾਰ੍ਥੇ ਹਰ-ਕृष੍ਣਯੋਃ । ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ਯਞ੍ਚ ਵਾਣਸ੍ਯ ਬਾਹੂਨਾਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ।। ੫-੩੨-
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਔਰਤ ਦੀ خاطر ਹਰਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਵਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ?
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ! ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ । ਮਹਤ੍ ਕੌਤੂਹਲਂ ਜਾਤਂ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਮਾਂ ਹਰੇਃ ।। ੫-੩੨-
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ! ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸੋ; ਹਰੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਊषਾ ਵਾਣਸੁਤਾ ਵਿਪ੍ਰ! ਪਾਰ੍ਵ੍ਵਤੀਂ ਸਹ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ । ਕ੍ਰੀੜਨ੍ਤੀਮੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਪृਹਾਞ੍ਚਕ੍ਰ ਤਦਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ ।। ੫-੩੨-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਵਾਣਾ ਦੀ ਧੀ ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਸਾਥੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਕਲਾਚਿਤ੍ਤਜ੍ਞਾ ਗੌਰੀ ਤਾਮਾਹ ਭਾਮਿਨੀਮ੍ । ਅਲਮਤ੍ਯਰ੍ਥਤਾਪੇਨ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਂਸ੍ਯਸੇ ।। ੫-੩੨-
ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਤਪ ਨਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸਾ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰ ਕਦੇਤਿ ਮਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਕੋ ਵਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਮੇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਹ ਪਾਰ੍ਵ੍ਵਤੀ ।। ੫-੩੨-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗਾ?' ਤੇ 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ?' ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਰਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯੋऽਭਿਭਵਂ ਤਵ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ!ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੩੨-
'ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ!'
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਿਥੌ ਪੁਮਾਨ੍ ਖਪ੍ਨੇ ਯਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਉਦੀਰਿਤਮ੍ । ਤਥੈਵਾਭਿਭਵਂ ਚਕ੍ਰ ਰਾਗਞ੍ਚਕ੍ਰ ਤਥੈਵ ਸਾ ।। ੫-੩੨-
ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਰਦ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਊਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਪੁਰੁषਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤਮੁਤ੍ਸੁਕਾ । ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸੀਤਿ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯੋਕ੍ਤਵਤੀ ਸਖੀਮ੍ ।। ੫-੩੨-
ਫਿਰ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਰਦ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਬੇਝਿਜਕ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?'
ਵਾਣਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਕੁਮ੍ਭਾਣਡਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸੁਤਾ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖ੍ਯਭਵਤ੍ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਕੋऽਯ ਤ੍ਵਯੋਚ੍ਯਤੇ ।। ੫-੩੨-
ਵਾਣਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਊਸ਼ਾ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ; ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਯਦਾ ਲਜ੍ਜਾਕੁਲਾ ਨਾਸ੍ਯੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਾ ਸਤੀ । ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਾਨੀਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮੇਵਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍ ।। ੫-੩੨-
ਜਦੋਂ ਊਸ਼ਾ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਾਨ੍ਤੁ ਤਾਮਾਹ ਪੁਨਰੂषਾ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯੋऽਭ੍ਯੁਪਾਯਃ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਮ੍ । ੫-੩੨-
ਗੱਲ ਸਮਝ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਪਟੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਂਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ । ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਵਾਬਿਲਿਖ੍ਯਾਸ੍ਯੈ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ ।। ੫-੩੨-
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਲੇਸ਼ਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਪੜੇ 'ਤੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਏ।
ਅਪਾਸ੍ਯ ਸਾ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥੋਰਗਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ । ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਦਦੌ ਦृष੍ਟਿਂ ਤੇष੍ਵਪ੍ਯਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਿषੁ ।। ੫-੩੨-
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਪਰ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ।
ਕृष੍ਣ-ਰਾਮੌ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸੌ ਸੁਭ੍ਰੁ ਰ੍ਲਜ੍ਜਾਜੜੇਵ ਸਾ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਵ੍ਰੀੜਾ-ਦृष੍ਟਿਂ ਨਿਨ੍ਯੇऽਨ੍ਯਤੋ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੩੨-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਈ, ਓ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ।
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਤਨਯੇ ਦ੍ਰਿਜ । ਦृष੍ਟ੍ਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਵਿਕਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਲਜ੍ਜਾ ਕ੍ਕਾਪਿ ਨਿਰਾਕृਤਾ ।। ੫-੩੨-
ਪਰ ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਲੱਜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸੋऽਯਂ ਸੋऽਯਮਿਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ ਤਯਾ ਸਾ ਯੋਗਗਾਮਿਨੀ । ਯਯੌ ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਮੂषਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸਖੀਮ੍ ।। ੫-੩੨-
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ', ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਚਕ੍ਰ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਮਹਚ੍ਛੌਰਿਰ੍ਬਿਬ੍ਰਾਣੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਜਿਗਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਾਂਸ਼੍ਵ ਲੀਲਯਾ ।। ੫-੩੪-
ਵੱਡਾ ਚੋਰ, ਚੱਕਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਵਾਨ੍ਯਦਕਰੋਤ੍ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਦਿਵ੍ਯਚੇष੍ਟਾਵਿਘਾਤਕृਤ੍ । ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ!ਪਰਂ ਕਾਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਗਦਤੋ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ!ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਦਮਾਦਰਾਤ੍ । ਨਰਾਵਤਾਰੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਯਥਾ ।। ੫-੩੪-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੌਣ੍ਡੁਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵੀऽਭਵਦ੍ ਭਿਵਿ । ਅਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਨੈਰਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤੈਃ ।। ੫-੩੪-
ਪੌਂਡਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ-ਮੇਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਮਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਤਲੇ । ਨष੍ਟਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਵਿष੍ਣਚਿਹ੍ਨਿਮਚੀਕਰਤ੍ ।। ੫-੩੪-
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ', ਤੇ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਖੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਏ।