ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਕਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਰਾਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ॥ ੫,੩੦.
ਤਦ, ਦੋਵੇਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ—ਵਜਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਮਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ । ਨ ਮੁਮੋਚ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰ ਜਾ।'
ਪ੍ਰਣष੍ਟਵਜ੍ਰਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਰੁਡਕ੍ਸ਼ਤਵਾਹਨਮ੍ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਤੇ ਗਰੁੜ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਸ਼ ਨ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤੁਃ ਪਲਾਯਨਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗਾਭੋਗਾ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਚੀ ॥ ੫,੩੦.
ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਚੀ ਖੁਦ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਂ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਗ੍ਰਣਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਸ਼ਚੀਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੀਰੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇ।
ਅਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਸੇਨ ਨ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋਯਂ ਦੇਵਾਃਸਂਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼ਕਰ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਜਤਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈ ਜਾਵੋ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਰਿਗਰ੍ਵਾਵਲੇਪੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗृਹਂ ਯਾਤਾਮੁਪਚਾਰੇਣ ਮਾਂ ਸ਼ਚੀ ॥ ੫,੩੦.
ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਮਾਣਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਦਗੁਰੁਚਿਤ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤृਸ਼੍ਲਾਘਨਾਪਰਾ । ਤਤਃ ਕृਤਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਤਾ ਸਹ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਮੈਂ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮਨ ਡੋਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਦਲਂ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਪਰਸ੍ਵੇਨ ਹृਤੇਨ ਮੇ । ਰੂਪੇਣ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ॥ ੫,੩੦.
ਹੁਣ ਹੋਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਨਿਵਵृਤੇ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਨਾਮਲਂ ਚਣ੍ਡਿ ਸਖ੍ਯੁਃ ਖੇਦੋਕ੍ਤਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਚੰਡੀ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਣੇ-ਤਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਨ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਗਸਂਹਾਰਸ੍ਥਿਤਿਕਰ੍ਤਾਖਿਲਸ੍ਯ ਯਃ । ਜਿਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਰੀਡਾ ਜਾਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਾ ॥ ੫,੩੦.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸਕ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।'
ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸਕਲਮੇਤਦਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ । ਤੇਨੋਦ੍ਭਵਪ੍ਰਲਯਪਾਲਨਕਾਰਣੇਨ ਵ੍ਰੀਡਾ ਕਥਂ ਭਵਤਿ ਦੇਵਿ ਨਿਰਾਕृਤਸ੍ਯ ॥ ੫,੩੦.
ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾ ਅੰਤ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਤੇ ਪਾਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਰਮ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਕਲਭੁਵਨਸੂਤਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਰਲ੍ਪਾਲ੍ਪਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਵਿਦਿਤਸਕਲਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੈਃ । ਤਮਜਮਕृਤਮੀਸ਼ਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਨਂ ਜਗਦੁਪਕृਤਿਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਕੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ ॥ ੫,੩੦.
ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸਾਰੇ ਭਵਨਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਲਪ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਅਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਭਗਵਾਨਿਤ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਪ੍ਰਹਂਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ ।। ੫-੩੧-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਭੀਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦੇਵਰਾਜੋ ਭਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ! ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਚਦਮਪਰਾਧਕृਤ ਮਮ ।। ੫-੩੧-
ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਮਾਨਵ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਜੋ ਵੀ ਭੁੱਲ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮਾਫ਼ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਸ਼੍ਵਾਯਂ ਨੀਯਤਾਮੁਚਿਤਾਸ੍ਪਦਮ । ਗृਹੀਤੋऽਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ!ਸਤ੍ਯਾਵਚਨਕਾਰਣਾਤ੍ ।। ੫-੩੧-
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਞ੍ਚੇਦਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਮਯਿ । ਤਵੈਵੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਹਰਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ!ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍ ।। ੫-੩੧-
ਇਹ ਵਜਰ ਲੈ ਲਓ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ।
ਵਿਮੋਹਯਸਿ ਮਾਮੀਸ਼!ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੋऽਹਮਿਤਿ ਕਿਂ ਵਦਨ੍ । ਜਾਨੀਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਤੋ ਨ ਤੁ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਿਦੋ ਵਯਮ੍ ।। ੫-੩੧-
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ 'ਮੈਂ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਗੁਪਤ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਯੋऽਸਿ ਸੋऽਸਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਣ!ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਨਾਥ!ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਜਗਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯਨਿष੍ਕਰ੍षਂ ਕਰੋष੍ਯਸੁਰਸੂਦਨ ।। ੫-੩੧-
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚੁਭਣ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋऽਯਂ ਕृष੍ਣ!ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇ ਨਾਯਂ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ ।। ੫-੩੧-
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਜਗਾਮ ਭੁਵਂ ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧ-ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤਥषਿਂਭਿਃ ।। ੫-੩੧-
ਇੰਦਰ ਨੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਮਾਯ ਦ੍ਰਾਰਕੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਹਰ੍षਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਦ੍ਰਾਰਕਾਵਾਸਿਨਾਂ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੩੧-
ਫਿਰ, ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ੍ਯਥ ਗਰੁੜਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਨਿष੍ਕੁਟੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਮਹਾਤਰੁਮ ।। ੫-੩੧-
ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ।
ਯਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋ ਜਾਤਿਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਪੌਰ੍ਵ੍ਵਿਕੀਮ੍ । ਵਾਸ੍ਯਤੇ ਸਾਦਰਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਦੇਹਬਨ੍ਧਾਨਮਾਨੁषਾਨ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਦਪੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ਤੋ ਸੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ੫-੩੧-
ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਾਦਰਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਦੇਹਬਨ੍ਧਾਨਮਾਨੁषਾਨ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਦਪੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ੫-੩੧-
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ ਸਮੁਪਾਨੀਤਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਦਿ ਤਤੋ ਧਨਮ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਵ ਕृष੍ਣੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਰਕਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ ।। ੫-੩੧-
ਫਿਰ, ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਆਦਿ ਧਨ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁਭੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਉਪਯੇਮੇ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਨਰਕੇਣਾਸਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤੋ ਯਾਃ ਸਮਾਹ੍ਟਤਾਃ ।। ੫-੩੧-
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਾਲੇ ਤਾਸਾਂ ਮਹਾਮਤੇ! ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਾਣੀਨ੍ ਪृਥਗੂਗੇਹੇषੁ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਃ ।। ੫-੩੧-
ਇਕ ਹੀ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ।
षੋੜਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਮੇਕਂ ਤਥਾਧਿਕਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਚਕ੍ਰ ਰੂਪਾਣਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ।। ੫-੩੧-
ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਔਰਤਾਂ—ਇੰਨੇ ਹੀ ਰੂਪ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ।
ਏਕੈਕਸ਼੍ਯੇਨ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮੇਨਿਰੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਮਮੈਵ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृਤਵਾਨਿਤਿ ।। ੫-੩੧-
ਹਰ ਇਕ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫੜਿਆ ਹੈ।