ਏਕੈਕਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦੈਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯੈਵੇਸ਼ੋ ਜਗਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਚਲਾਏ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਸ਼ਂ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮਾਕृष੍ਯੀਰਗਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਚਕਾਰ ਖਣ੍ਡਸ਼ਸ਼੍ਚਞ੍ਚ੍ਵਾ ਬਾਲਪਨ੍ਨਗਦੇਹਵਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸਨੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਫੰਦਾ ਫੜ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਦਣ੍ਡਂ ਗਦਾਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ ॥ ੫,੩੦.
ਯਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੰਡ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਚ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਿਲਸ਼ੋ ਵਿਭੁਃ । ਚਕਾਰ ਸ਼ੌਰਿਰਰ੍ਕਂ ਚ ਦृषृਦृष੍ਟਹਤੌਜਸਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਲਕੀ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਨੀਤੋऽਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ੀਤਤਾਂ ਬਾਣੈਰ੍ਦ੍ਰਾਵਿਤਾ ਵਸਵੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਚਕ੍ਰਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੁਲਾਗ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਭੁਵਿ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ॥ ੫,੩੦.
ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਸੂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਾਲੇ ਦੇ ਨੁਕ ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇऽਥ ਮਰੁਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾ ਯਕੈਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੈਰਸ੍ਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਤੂਲਵਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵ, ਮਰੁਤ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਉਡ ਗਏ।
ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਪਿ ਤੁਣ੍ਡੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਖਾਙ੍ਕੁਰੈਃ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਂਸ੍ਤਾਡਯਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਦਾਰਯਂਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰ ਵੈ ॥ ੫,੩੦.
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪੰਖ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਫਾੜਿਆ ਤੇ ਖਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਧੁਸੂਦਨੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਵਰ੍षਾਤੇ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦੌ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਵੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਐਰਾਵਤੇਨ ਗਰੁਡੋ ਯੁਯੁਧੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕੁਲੇ । ਦੇਵੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਭਿਨ੍ਨੇष੍ਵਸ਼ੇषਬਾਣੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਤ੍ਵਰਨ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਸਵੋ ਵਜ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਕਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਰਾਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ॥ ੫,੩੦.
ਤਦ, ਦੋਵੇਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ—ਵਜਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਮਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ । ਨ ਮੁਮੋਚ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰ ਜਾ।'
ਪ੍ਰਣष੍ਟਵਜ੍ਰਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਰੁਡਕ੍ਸ਼ਤਵਾਹਨਮ੍ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਤੇ ਗਰੁੜ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਸ਼ ਨ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤੁਃ ਪਲਾਯਨਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗਾਭੋਗਾ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਚੀ ॥ ੫,੩੦.
ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਚੀ ਖੁਦ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਂ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਗ੍ਰਣਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਸ਼ਚੀਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੀਰੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇ।
ਅਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਸੇਨ ਨ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋਯਂ ਦੇਵਾਃਸਂਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼ਕਰ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਜਤਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈ ਜਾਵੋ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਰਿਗਰ੍ਵਾਵਲੇਪੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗृਹਂ ਯਾਤਾਮੁਪਚਾਰੇਣ ਮਾਂ ਸ਼ਚੀ ॥ ੫,੩੦.
ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਮਾਣਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਦਗੁਰੁਚਿਤ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤृਸ਼੍ਲਾਘਨਾਪਰਾ । ਤਤਃ ਕृਤਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਤਾ ਸਹ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਮੈਂ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮਨ ਡੋਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਦਲਂ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਪਰਸ੍ਵੇਨ ਹृਤੇਨ ਮੇ । ਰੂਪੇਣ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ॥ ੫,੩੦.
ਹੁਣ ਹੋਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਨਿਵਵृਤੇ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਨਾਮਲਂ ਚਣ੍ਡਿ ਸਖ੍ਯੁਃ ਖੇਦੋਕ੍ਤਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਚੰਡੀ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਣੇ-ਤਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਨ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਗਸਂਹਾਰਸ੍ਥਿਤਿਕਰ੍ਤਾਖਿਲਸ੍ਯ ਯਃ । ਜਿਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਰੀਡਾ ਜਾਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਾ ॥ ੫,੩੦.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸਕ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।'
ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸਕਲਮੇਤਦਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਦ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ । ਤੇਨੋਦ੍ਭਵਪ੍ਰਲਯਪਾਲਨਕਾਰਣੇਨ ਵ੍ਰੀਡਾ ਕਥਂ ਭਵਤਿ ਦੇਵਿ ਨਿਰਾਕृਤਸ੍ਯ ॥ ੫,੩੦.
ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾ ਅੰਤ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਤੇ ਪਾਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਰਮ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਕਲਭੁਵਨਸੂਤਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਰਲ੍ਪਾਲ੍ਪਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਵਿਦਿਤਸਕਲਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੈਃ । ਤਮਜਮਕृਤਮੀਸ਼ਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਨਂ ਜਗਦੁਪਕृਤਿਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਕੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ ॥ ੫,੩੦.
ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸਾਰੇ ਭਵਨਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਲਪ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਅਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਭਗਵਾਨਿਤ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਪ੍ਰਹਂਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ ।। ੫-੩੧-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਭੀਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦੇਵਰਾਜੋ ਭਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ! ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਚਦਮਪਰਾਧਕृਤ ਮਮ ।। ੫-੩੧-
ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਮਾਨਵ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਜੋ ਵੀ ਭੁੱਲ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮਾਫ਼ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਸ਼੍ਵਾਯਂ ਨੀਯਤਾਮੁਚਿਤਾਸ੍ਪਦਮ । ਗृਹੀਤੋऽਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ!ਸਤ੍ਯਾਵਚਨਕਾਰਣਾਤ੍ ।। ੫-੩੧-
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਜ੍ਰਞ੍ਚੇਦਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਮਯਿ । ਤਵੈਵੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਹਰਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ!ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍ ।। ੫-੩੧-
ਇਹ ਵਜਰ ਲੈ ਲਓ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ।
ਵਿਮੋਹਯਸਿ ਮਾਮੀਸ਼!ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੋऽਹਮਿਤਿ ਕਿਂ ਵਦਨ੍ । ਜਾਨੀਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਤੋ ਨ ਤੁ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਿਦੋ ਵਯਮ੍ ।। ੫-੩੧-
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ 'ਮੈਂ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਗੁਪਤ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਯੋऽਸਿ ਸੋऽਸਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਣ!ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਨਾਥ!ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਜਗਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯਨਿष੍ਕਰ੍षਂ ਕਰੋष੍ਯਸੁਰਸੂਦਨ ।। ੫-੩੧-
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚੁਭਣ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋऽਯਂ ਕृष੍ਣ!ਦ੍ਰਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇ ਨਾਯਂ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ ।। ੫-੩੧-
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।