ਭਰ੍ਤृ ਬਹੁਮਹਾਗਰ੍ਵਾਦ੍ਰੁਣਦ੍ਧ੍ਯੇਨਮਥੋ ਸ਼ਚੀ । ਤਤ੍ਕਥ੍ਯਤਾਮਲਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਵਾ ਹਾਰਯਤਿ ਦ੍ਰੁਮਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਹੁਣ ਧੀਰਜ ਕਾਫੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਦਰਖ਼ਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਚ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵਦਤ੍ਯੇਤਦਿਤਿਗਰ੍ਵੋਦ੍ਧਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੋ: 'ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਇਹ ਗਰਵ ਨਾਲ ਤੇ ਬੇਧੜਕ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਦਯਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਯਦਿ ਵਸ਼੍ਯਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ । ਮਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਹਰਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਕਾਰਯ ਨਿਵਾਰਣਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਜੇ ਪਤੀ ਤੇਰਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤਥਾਪ੍ਯੇਨਂ ਮਾਨੁषੀ ਹਾਰਯਾਮਿ ਤੇ ॥ ੫,੩੦.
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਾਨਵ ਨਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਰਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਯਥੋਦਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੋਤ੍ਸਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਚੀ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਤਤਃਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਹਰਿਮ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਾਰਿਜਾਤਾਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਰਖ਼ਤ ਲਈ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਚਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਤਃ ਪਰਿਘਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਗਦਾਸ਼ੂਲਵਰਾਯੁਧਾਃ । ਬਭੂਵੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸਾਃਸਜ੍ਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਰਿਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਾਗਰਾਜੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦੇਵਪਰਿਵਾਰਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਤਦ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਨਾਗਰਾਜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹਨ।
ਚਕਾਰ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ । ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਸ਼ਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਨਭਸ਼੍ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਮ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੀ ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਚਲਾਏ।
ਏਕੈਕਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦੈਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯੈਵੇਸ਼ੋ ਜਗਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਚਲਾਏ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਸ਼ਂ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮਾਕृष੍ਯੀਰਗਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਚਕਾਰ ਖਣ੍ਡਸ਼ਸ਼੍ਚਞ੍ਚ੍ਵਾ ਬਾਲਪਨ੍ਨਗਦੇਹਵਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸਨੇ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਫੰਦਾ ਫੜ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਦਣ੍ਡਂ ਗਦਾਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ ॥ ੫,੩੦.
ਯਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੰਡ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਚ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਿਲਸ਼ੋ ਵਿਭੁਃ । ਚਕਾਰ ਸ਼ੌਰਿਰਰ੍ਕਂ ਚ ਦृषृਦृष੍ਟਹਤੌਜਸਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਲਕੀ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਨੀਤੋऽਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ੀਤਤਾਂ ਬਾਣੈਰ੍ਦ੍ਰਾਵਿਤਾ ਵਸਵੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਚਕ੍ਰਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੁਲਾਗ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਭੁਵਿ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ॥ ੫,੩੦.
ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਸੂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਾਲੇ ਦੇ ਨੁਕ ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇऽਥ ਮਰੁਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾ ਯਕੈਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੈਰਸ੍ਤਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਤੂਲਵਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵ, ਮਰੁਤ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਉਡ ਗਏ।
ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਪਿ ਤੁਣ੍ਡੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਖਾਙ੍ਕੁਰੈਃ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਂਸ੍ਤਾਡਯਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਦਾਰਯਂਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰ ਵੈ ॥ ੫,੩੦.
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪੰਖ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਫਾੜਿਆ ਤੇ ਖਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਧੁਸੂਦਨੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਵਰ੍षਾਤੇ ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦੌ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਵੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਐਰਾਵਤੇਨ ਗਰੁਡੋ ਯੁਯੁਧੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕੁਲੇ । ਦੇਵੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਭਿਨ੍ਨੇष੍ਵਸ਼ੇषਬਾਣੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਤ੍ਵਰਨ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਸਵੋ ਵਜ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਕਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਰਾਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ॥ ੫,੩੦.
ਤਦ, ਦੋਵੇਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ—ਵਜਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਮਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ । ਨ ਮੁਮੋਚ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰ ਜਾ।'
ਪ੍ਰਣष੍ਟਵਜ੍ਰਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਰੁਡਕ੍ਸ਼ਤਵਾਹਨਮ੍ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਜਰ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਤੇ ਗਰੁੜ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਸ਼ ਨ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤੁਃ ਪਲਾਯਨਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗਾਭੋਗਾ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਚੀ ॥ ੫,੩੦.
ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਚੀ ਖੁਦ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਂ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਗ੍ਰਣਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਸ਼ਚੀਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਗੀਰੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇ।
ਅਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਸੇਨ ਨ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋਯਂ ਦੇਵਾਃਸਂਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼ਕਰ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਜਤਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈ ਜਾਵੋ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਰਿਗਰ੍ਵਾਵਲੇਪੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗृਹਂ ਯਾਤਾਮੁਪਚਾਰੇਣ ਮਾਂ ਸ਼ਚੀ ॥ ੫,੩੦.
ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਮਾਣਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਦਗੁਰੁਚਿਤ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤृਸ਼੍ਲਾਘਨਾਪਰਾ । ਤਤਃ ਕृਤਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਤਾ ਸਹ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਮੈਂ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮਨ ਡੋਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਦਲਂ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਪਰਸ੍ਵੇਨ ਹृਤੇਨ ਮੇ । ਰੂਪੇਣ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ॥ ੫,੩੦.
ਹੁਣ ਹੋਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਨਿਵਵृਤੇ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਨਾਮਲਂ ਚਣ੍ਡਿ ਸਖ੍ਯੁਃ ਖੇਦੋਕ੍ਤਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਚੰਡੀ, ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਣੇ-ਤਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।'