ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਤੁ ਕृਤਾਨੁਜ੍ਞੋ ਦੇਵਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਚੀ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਯੈ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ । ਨ ਦਦੌ ਮਾਨੁषੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁष੍ਪੈਰਲਙ੍ਕृਤਾ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼ਚੀ ਨੇ, ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਰਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਦਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਸਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨੀ ਬਾਗਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਧਾਰਿਣਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਕਰਂ ਤਾਮ੍ਰਬਾਲਪਲ੍ਲਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤੇ ਜਾਤਂ ਜਾਤਰੂਪੋਪਮਤ੍ਵਚਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧੇ, ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਉਪਜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਤੁਤੋष ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਰੁਰਾਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇष ਨੀਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਪਾਦਪਃ ॥ ੫,੩੦.
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਡਵਾਰਕਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ?'
ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਮੇ । ਮਦ੍ਗੇਹਨਿष੍ਕੁਟਾਰ੍ਥਾਯ ਤਦਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਤਰੁਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਜੇ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਾਕਈ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਥੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆ ਆ।'
ਨ ਮੇ ਜਾਂਬਵਤੀ ਤਾਦृਗਭੀष੍ਟਾ ਨ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ । ਸਤ੍ਯੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣਾਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਜਾਂਬਵਤੀ ਜਾਂ ਰੁਕਮਣੀ, ਦੋਨੋਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਹੈ।'
ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਨੋਪਚਾਰਕृਤਂ ਮਮ । ਤਦਸ੍ਤੁ ਪਾਰਿਜਾਤੋऽਯਂ ਮਮ ਗੇਹਵਿਭੂषਣਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੇ।'
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ । ਸਪਤ੍ਨੀਨਾਮਹਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਭੇਯਮਿਤਿ ਕਾਮਯੇ ॥ ੫,੩੦.
'ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ । ਆਰੋਪਯਾਮਾਸ ਹਰਿਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਗਰੁੜ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਬਾਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਭੋ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਤਤ੍ਪਰੀਗ੍ਰਹਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਹਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਪਾਦਪਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਸ਼ਚੀ, ਦੇਵਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੀ ਖਾਸ ਚੀਜ਼ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਹ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।'
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੇਵਰਾਜਾਯ ਦਤ੍ਤਃਸੋऽਪਿ ਦਦੌ ਪੁਨਃ । ਮਹਿष੍ਯੈ ਸੁਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸ਼ਚ੍ਯੈ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੇਵਰਾਜ ਲਈ ਉਪਜਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ, ਸ਼ਚੀ, ਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।'
ਸ਼ਚੀਵਿਭੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵੈਰਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋऽਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ॥ ੫,੩੦.
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਈ ਇਹ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਰੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'
ਦੇਵਰਾਜੋ ਮੁਖਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਮੈਢ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਹਿ ਕੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਦੇਵਰਾਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਰੁੱਖ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਅਵਸ਼੍ਯਮਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਕृष੍ਣ ਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਮਰਾਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਨਿਸਚਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇੰਦਰ ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਵਜਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰਗਣ ਵੀ ਆਉਣਗੇ।'
ਤਦਲਂ ਸਕਲੈਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹੇਣ ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ । ਵਿਪਾਕਕਟੁ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਂਸਂਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ; ਪੰਡਿਤ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੜਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤੈਰੁਵਾਚੈਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਤਿਕੋਪਿਨੀ । ਕਾ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੋ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃਸੁਰਾਧਿਪਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੌਣ ਹੈ?'
ਸਾਮਾਨ੍ਯਃਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਯਦ੍ਯੇषੋऽਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ । ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਰੁਃ ਕਸ੍ਮਾਦੋਕੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਾਸਵਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਜੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਪਜਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਾਸਵ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?'
ਯਥਾ ਸੁਰਾ ਯਥੈਵੇਨ੍ਦੁਰ੍ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਃਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਚੰਦ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਬਾਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੋ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਭ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ।'
ਭਰ੍ਤृ ਬਹੁਮਹਾਗਰ੍ਵਾਦ੍ਰੁਣਦ੍ਧ੍ਯੇਨਮਥੋ ਸ਼ਚੀ । ਤਤ੍ਕਥ੍ਯਤਾਮਲਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਵਾ ਹਾਰਯਤਿ ਦ੍ਰੁਮਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਹੁਣ ਧੀਰਜ ਕਾਫੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਦਰਖ਼ਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਚ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵਦਤ੍ਯੇਤਦਿਤਿਗਰ੍ਵੋਦ੍ਧਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੋ: 'ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਇਹ ਗਰਵ ਨਾਲ ਤੇ ਬੇਧੜਕ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਦਯਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਯਦਿ ਵਸ਼੍ਯਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ । ਮਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਹਰਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਕਾਰਯ ਨਿਵਾਰਣਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਜੇ ਪਤੀ ਤੇਰਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤਥਾਪ੍ਯੇਨਂ ਮਾਨੁषੀ ਹਾਰਯਾਮਿ ਤੇ ॥ ੫,੩੦.
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਾਨਵ ਨਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਰਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਯਥੋਦਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੋਤ੍ਸਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਚੀ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਤਤਃਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਹਰਿਮ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਾਰਿਜਾਤਾਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਰਖ਼ਤ ਲਈ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਚਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਤਃ ਪਰਿਘਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਗਦਾਸ਼ੂਲਵਰਾਯੁਧਾਃ । ਬਭੂਵੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸਾਃਸਜ੍ਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਰਿਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਾਗਰਾਜੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦੇਵਪਰਿਵਾਰਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਤਦ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਨਾਗਰਾਜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹਨ।
ਚਕਾਰ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ । ਮੁਮੋਚ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਸ਼ਃ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਨਭਸ਼੍ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਮ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੀ ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਚਲਾਏ।