ਆਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਭੀਪ੍ਸਂਤੇ ਕਾਮਾਨਾਤ੍ਮਭਵਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯਦੇਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਮਾਯਾ ਸੈਵੇਯਂ ਭਗਵਂਸ੍ਤਵ ॥ ੫,੩੦.
ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਵੈਰਿਪਕ੍ਸ਼ਜਯਾਯ ਚ । ਆਰਾਧਿਤੋ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮਾਯਾਵਿਲਸਿਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਹੀ ਲੀਲਾ ਹੈ।
ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾਦਨਪ੍ਰਾਯਾ ਵਾਞ੍ਛਾ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਦਪਿ । ਜਾਯਤੇ ਯਦਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋਪਰਾਧਃ ਸ੍ਵਦੋषਜਃ ॥ ੫,੩੦.
ਅਣਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਲੰਗੋਟ ਦੀ ਲੋੜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਾਖਿਲਜਗਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਕਰਾਵ੍ਯਯ । ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਸਦ੍ਭਾਵਭੂਤਂ ਭੂਤੇਸ਼ ਨਾਸ਼ਯ ॥ ੫,੩੦.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ! ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ 'ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਭਟਕਾਵਾ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿਹਰ ਕਰ; ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਜਾਣਤਾ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਨਨ੍ਦਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਙ੍ਖਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ॥ ੫,੩੦.
ਤੇਰੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਨੰਦ ਗਦਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰੂਪਂ ਸ੍ਥੂਲਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਪਰਂ ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ॥ ੫,੩੦.
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ — ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਅਦਿਤ੍ਯੈਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਹ ਸੁਰਾਰਣਿਮ੍ । ਮਾਤਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਦਾ ਭਵ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈਂ; ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਵਰ ਦੇ।'
ਅਦਿਦਿਰੁਵਾਚ ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਯਥੇਚ੍ਛਾ ਤੇ ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਅਜੇਯਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ॥ ੫,੩੦.
ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਸਤਿਆ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਰਹੇਗਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਾਦਿਤਿਮ੍ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਤਭਾਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿਹਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਦਿਤਿਰੁਵਾਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਜਰਾ ਵੈਰੂਪ੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਨਵਯੌਵਨਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਆਵੇਗਾ, ਨਾਂ ਰੂਪ ਦੀ ਖ਼ਰਾਬੀ; ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇਗਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਤੁ ਕृਤਾਨੁਜ੍ਞੋ ਦੇਵਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਚੀ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਯੈ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ । ਨ ਦਦੌ ਮਾਨੁषੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁष੍ਪੈਰਲਙ੍ਕृਤਾ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼ਚੀ ਨੇ, ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਰਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਦਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਸਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨੀ ਬਾਗਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਧਾਰਿਣਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਕਰਂ ਤਾਮ੍ਰਬਾਲਪਲ੍ਲਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤੇ ਜਾਤਂ ਜਾਤਰੂਪੋਪਮਤ੍ਵਚਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧੇ, ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਉਪਜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਤੁਤੋष ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਰੁਰਾਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇष ਨੀਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਪਾਦਪਃ ॥ ੫,੩੦.
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਡਵਾਰਕਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ?'
ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਮੇ । ਮਦ੍ਗੇਹਨਿष੍ਕੁਟਾਰ੍ਥਾਯ ਤਦਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਤਰੁਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਜੇ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਾਕਈ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਥੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆ ਆ।'
ਨ ਮੇ ਜਾਂਬਵਤੀ ਤਾਦृਗਭੀष੍ਟਾ ਨ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ । ਸਤ੍ਯੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣਾਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਜਾਂਬਵਤੀ ਜਾਂ ਰੁਕਮਣੀ, ਦੋਨੋਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਹੈ।'
ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਨੋਪਚਾਰਕृਤਂ ਮਮ । ਤਦਸ੍ਤੁ ਪਾਰਿਜਾਤੋऽਯਂ ਮਮ ਗੇਹਵਿਭੂषਣਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੇ।'
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ । ਸਪਤ੍ਨੀਨਾਮਹਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਭੇਯਮਿਤਿ ਕਾਮਯੇ ॥ ੫,੩੦.
'ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ । ਆਰੋਪਯਾਮਾਸ ਹਰਿਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਗਰੁੜ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਬਾਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਭੋ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਤਤ੍ਪਰੀਗ੍ਰਹਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਹਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਪਾਦਪਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਸ਼ਚੀ, ਦੇਵਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੀ ਖਾਸ ਚੀਜ਼ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਹ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।'
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੇਵਰਾਜਾਯ ਦਤ੍ਤਃਸੋऽਪਿ ਦਦੌ ਪੁਨਃ । ਮਹਿष੍ਯੈ ਸੁਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸ਼ਚ੍ਯੈ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੇਵਰਾਜ ਲਈ ਉਪਜਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ, ਸ਼ਚੀ, ਨੂੰ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।'
ਸ਼ਚੀਵਿਭੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵੈਰਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋऽਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ॥ ੫,੩੦.
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਈ ਇਹ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਰੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'
ਦੇਵਰਾਜੋ ਮੁਖਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਮੈਢ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਹਿ ਕੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਦੇਵਰਾਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਰੁੱਖ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗਾ?'
ਅਵਸ਼੍ਯਮਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਕृष੍ਣ ਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਮਰਾਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਨਿਸਚਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇੰਦਰ ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਵਜਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰਗਣ ਵੀ ਆਉਣਗੇ।'
ਤਦਲਂ ਸਕਲੈਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਗ੍ਰਹੇਣ ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ । ਵਿਪਾਕਕਟੁ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਂਸਂਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ; ਪੰਡਿਤ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੜਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤੈਰੁਵਾਚੈਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਤਿਕੋਪਿਨੀ । ਕਾ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੋ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃਸੁਰਾਧਿਪਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੌਣ ਹੈ?'
ਸਾਮਾਨ੍ਯਃਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਯਦ੍ਯੇषੋऽਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ । ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਰੁਃ ਕਸ੍ਮਾਦੋਕੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਾਸਵਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਜੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਪਜਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਾਸਵ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?'
ਯਥਾ ਸੁਰਾ ਯਥੈਵੇਨ੍ਦੁਰ੍ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਃਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਚੰਦ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਬਾਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੋ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਭ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ।'