ਸਿਤਦੀਰ੍ਘਾਦਿਨਿਃ ਸ਼ੇषਕਲ੍ਪਨਾਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤ । ਜਨ੍ਮਾਦਿਭਿਰਸਂਸ੍ਪृष੍ਟ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦਿਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤ ॥ ੫,੩੦.
ਚਿੱਟਾ, ਲੰਮਾ ਆਦਿ ਸਭ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਨਮ ਆਦਿ ਤੋਂ ਅਛੂਤਾ, ਸੁਪਨੇ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪਰੇ।
ਸਂਧ੍ਯਾਰਾਤ੍ਰਿਰਹੋ ਭੂਮਿਰ੍ਗਗਨਂ ਵਾਯੁਰਂਬੁ ਚ । ਹੁਤਾਸ਼ਨੋ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭੂਤਾਦਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਚ੍ਯੁਤ ॥ ੫,੩੦.
ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਭੂਤ ਆਦਿ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।
ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤृਪਤਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਖ੍ਯਾਭਿਰਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰ ॥ ੫,੩੦.
ਸਰਜਨ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੂੰ ਹੈਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਿਦ੍ਧਪਨ੍ਨਗਾਃ । ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮਨੁਜਾਸ੍ਤਥਾ ॥ ੫,੩੦.
ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸਿੱਧ, ਸੱਪ, ਕੂਸ਼ਮਾਂਡ, ਪਿਸਾਚ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—all
ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਰੀਸृਪਾਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਗੁਲ੍ਮਲਤਾਬਹ੍ਵ੍ਯਃਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤृਣਜਾਤਯਃ ॥ ੫,੩੦.
ਗਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਬੇਅੰਤ ਦਰੱਖਤ, ਬੂਟੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਘਾਹ —
ਸ੍ਥੂਲਾ ਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਃਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦੇਹਭੇਦਾ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਪੁਰ੍ਗਲਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ॥ ੫,੩੦.
ਵੱਡੇ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਛੋਟੇ ਸਰੀਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਜੋ ਰੂਪ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੰਦ ਵੱਸਦੀ ਹੈ — ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਹਨ।
ਮਾਯਾ ਤਵੇਯਮਜ੍ਞਾਤਪਰਮਾਰ੍ਥਾਤਿਮੋਹਿਨੀ । ਅਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਯਯਾ ਮੂਢੋ ਨਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ ॥ ੫,੩੦.
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ, ਗੈਰ-ਆਤਮ ਨੂੰ ਆਤਮ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵਮਿਤਿ ਭਾਵੋਤ੍ਰ ਯਤ੍ਪੁਂਸਾਮੁਪਜਾਯਤੇ । ਅਹਂ ਮਮੇਤਿ ਭਾਵੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਯੇਣੈਵਾਭਿਜਾਯਤੇ । ਸਂਸਾਰਮਾਤੁਰ੍ਮਾਯਾਯਾਸ੍ਤਵੈਤਨ੍ਨਾਥ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ 'ਮੇਰੀ' ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਦਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ।
ਯੈਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰੈਰ੍ਨਾਥ ਨਰੈਰਾਰਾਧਿਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤੇ ਤਰਨ੍ਤ੍ਯਖਿਲਾਮੇਤਾਂ ਮਾਯਾਮਾਤ੍ਮਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ ॥ ੫,੩੦.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਆਤਮ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃਸਕਲਾ ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਮਹਾਵਰ੍ਤਮੋਹਾਨ੍ਧਤਮਸਾਵृਤਾਃ ॥ ੫,੩੦.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਟਕਾਵੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਆਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਭੀਪ੍ਸਂਤੇ ਕਾਮਾਨਾਤ੍ਮਭਵਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯਦੇਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਮਾਯਾ ਸੈਵੇਯਂ ਭਗਵਂਸ੍ਤਵ ॥ ੫,੩੦.
ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਵੈਰਿਪਕ੍ਸ਼ਜਯਾਯ ਚ । ਆਰਾਧਿਤੋ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮਾਯਾਵਿਲਸਿਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਹੀ ਲੀਲਾ ਹੈ।
ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾਦਨਪ੍ਰਾਯਾ ਵਾਞ੍ਛਾ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਦਪਿ । ਜਾਯਤੇ ਯਦਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋਪਰਾਧਃ ਸ੍ਵਦੋषਜਃ ॥ ੫,੩੦.
ਅਣਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਲੰਗੋਟ ਦੀ ਲੋੜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਾਖਿਲਜਗਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਕਰਾਵ੍ਯਯ । ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਸਦ੍ਭਾਵਭੂਤਂ ਭੂਤੇਸ਼ ਨਾਸ਼ਯ ॥ ੫,੩੦.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ! ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ 'ਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਭਟਕਾਵਾ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿਹਰ ਕਰ; ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਜਾਣਤਾ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਨਨ੍ਦਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਙ੍ਖਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ॥ ੫,੩੦.
ਤੇਰੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਨੰਦ ਗਦਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰੂਪਂ ਸ੍ਥੂਲਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਪਰਂ ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ॥ ੫,੩੦.
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ — ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਅਦਿਤ੍ਯੈਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਹ ਸੁਰਾਰਣਿਮ੍ । ਮਾਤਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਦਾ ਭਵ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈਂ; ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਵਰ ਦੇ।'
ਅਦਿਦਿਰੁਵਾਚ ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਯਥੇਚ੍ਛਾ ਤੇ ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਅਜੇਯਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ॥ ੫,੩੦.
ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਸਤਿਆ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਰਹੇਗਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਾਦਿਤਿਮ੍ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਤਭਾਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿਹਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਦਿਤਿਰੁਵਾਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਜਰਾ ਵੈਰੂਪ੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਨਵਯੌਵਨਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਆਵੇਗਾ, ਨਾਂ ਰੂਪ ਦੀ ਖ਼ਰਾਬੀ; ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇਗਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਤੁ ਕृਤਾਨੁਜ੍ਞੋ ਦੇਵਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਚੀ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਯੈ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਕਮ੍ । ਨ ਦਦੌ ਮਾਨੁषੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁष੍ਪੈਰਲਙ੍ਕृਤਾ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼ਚੀ ਨੇ, ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਰਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਦਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਸਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਅਸਮਾਨੀ ਬਾਗਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜੀਵ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਧਾਰਿਣਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਕਰਂ ਤਾਮ੍ਰਬਾਲਪਲ੍ਲਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤੇ ਜਾਤਂ ਜਾਤਰੂਪੋਪਮਤ੍ਵਚਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧੇ, ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਉਪਜਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਤੁਤੋष ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਰੁਰਾਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇष ਨੀਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਪਾਦਪਃ ॥ ੫,੩੦.
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਡਵਾਰਕਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ?'
ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਮੇ । ਮਦ੍ਗੇਹਨਿष੍ਕੁਟਾਰ੍ਥਾਯ ਤਦਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਤਰੁਃ ॥ ੫,੩੦.
'ਜੇ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਾਕਈ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਥੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆ ਆ।'
ਨ ਮੇ ਜਾਂਬਵਤੀ ਤਾਦृਗਭੀष੍ਟਾ ਨ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ । ਸਤ੍ਯੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣਾਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਜਾਂਬਵਤੀ ਜਾਂ ਰੁਕਮਣੀ, ਦੋਨੋਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਹੈ।'
ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਨੋਪਚਾਰਕृਤਂ ਮਮ । ਤਦਸ੍ਤੁ ਪਾਰਿਜਾਤੋऽਯਂ ਮਮ ਗੇਹਵਿਭੂषਣਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
'ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੇ।'
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ । ਸਪਤ੍ਨੀਨਾਮਹਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਭੇਯਮਿਤਿ ਕਾਮਯੇ ॥ ੫,੩੦.
'ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'