ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਸਵਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਾਸਨਾਤ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਗਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਗਗਨੇਚਰਮ੍ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪੁਰਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਗਗਨ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੌਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ । ਤਤੌ ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਾਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮ੍ । ਆਚਿਤਾ ਮੌਰਵੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ਭੂਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਫੇਂਕੇ ਹੋਏ ਫੰਸੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਞ੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਹਰਿਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤੋ ਮੁਰਃਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਂ ਜਘਾਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ॥ ੫,੨੯.
ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਫੰਸੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਮੁਰਾ ਉੱਠਿਆ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਰਸ੍ਯ ਤਨਯਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤੋ ਹਰਿਃ । ਚਕ੍ਰਧਾਰਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ਼ਲਭਾਨਿਵ ॥ ੫,੨੯.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਚਕਰ ਦੀ ਧਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਕੇ, ਤਿਤਲੀ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾਸੁਰਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਂ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਰਾਵਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਅਸੁਰ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਪੰਜਜਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਨਰਕੇਣਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਭੂਨ੍ਮਹਾਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਯੁਗਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ॥ ੫,੨੯.
ਉਥੇ ਨਰਕ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਤਂ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਬਲੀ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੀ ਦੈਤੇਯਚਕ੍ਰਹਾ ॥ ੫,੨੯.
ਜਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੌਮ ਨਰਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਕਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ।
ਹਤੇ ਤੁ ਨਰਕੇ ਭੂਮਿਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾਦਿਤਿਕੁਣ੍ਡਲੇ । ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਨਰਕ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਪृਥ੍ਵ੍ਯੁਵਾਚ ਯਦਾਹਮੁਦ੍ਧृਤਾ ਨਾਥ ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਕਰਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਭਵਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾਯਂ ਮਯ੍ਯਜਾਯਤ ॥ ੫,੨੯.
ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਠਾਈ ਗਈ, ਤਦ ਤੁਹਾਡੀ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਸੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਤ੍ਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯੈਬ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਗृਹਾਮ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚੇਮੇ ਪਾਲਯਾਸ੍ਯ ਚ ਸਂਤਤਿਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਲੋ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਮੈਵ ਭਗਵਾਨਿਮਮ੍ । ਅਂਸ਼ੇਨ ਲੋਕਮਾਯਾਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖਃ ਪ੍ਰਭੋ ॥ ੫,੨੯.
ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਕਿਰਪਾਲੂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਭਵੋऽਪ੍ਯਯਃ । ਜਗਤਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਰੂਪਃਸ੍ਤੂਯਤੇऽਚ੍ਯੁਤ ਕਿਂ ਤਵ ॥ ੫,੨੯.
ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸਕ, ਸੰਹਾਰਕ, ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਰੂਪ ਹੋ, ਹੇ ਅਚਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਵ੍ਯਾਪ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਯਥਾ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਤਵ ਕਿਂ ਤਥਾ ॥ ੫,੨੯.
ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਤਾਰ ਤੇ ਕਰਮ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੋ — ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਚਾਪ੍ਯਯੋ ਭਵਾਨ੍ । ਯਥਾਤਥਾ ਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਨਾਥ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ॥ ੫,੨੯.
ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ; ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋਵੇ?
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ਨਰਕੇਣ ਤੁ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਦੋषਾਯ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਪਾਤਿਤਃ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਨਰਕ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਮੰਨ। ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਨਰਕਾਵਾਸਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੨੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ', ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਰਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਲੈ ਲਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਸ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ षੋਡਃਸ਼ਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ਼ਤਾਧਿਕਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ॥ ੫,੨੯.
ਕਨਿਆਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਗਜਾਂਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਕਾਂਭੋਜਾਨਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਯੁਤਾਨ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਚੰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਇਕੀਹ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਨਾਗਾਂਸ੍ਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਰਕਕਿਙ੍ਕਰੈਃ ॥ ੫,੨੯.
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਨਰਕ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਤੁਰੰਤ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਵਾਰੁਣਂ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਆਰੋਪਯਾਮਾਸ ਹਰਿਰ੍ਗਰੁਡੇਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰੇ ॥ ੫,੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਛਤਰਾ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਅਦਿਤ੍ਯਾਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦਾਨੁਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਗਰੁਡੋ ਵਾਰੁਣਂ ਛਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਲੀਲਯੈਵ ਵਹਨ੍ਯਯੌ ॥ ੫,੩੦.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਰੁੜ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਛਤਰਾ, ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਂਖਮੁਪਾਧ੍ਮਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਗਤੋ ਹਰਿਃ । ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾਃਸਾਰ੍ਘ੍ਯਹਸ੍ਤਾ ਜਨਰ੍ਦਨਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ ਹਰੀ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਦੇਵੈਰਰ੍ਚਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਦੇਵਮਾਤੁਰ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਸਿਤਾਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇऽਦਿਤਿਮ੍ ॥ ੫,੩੦.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਤੇ ਕੁਣ੍ਡਲੋਤ੍ਤਮੇ । ਦਦੌ ਨਰਕਨਾਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਸ੍ਯੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਉਸ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕੁੰਡਲ ਦਿੱਤੇ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨਰਕ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਾਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਧਾਤਾਰਂ ਜਗਤਾਂ ਹਰਿਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵਾਦਿਤਿਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਣਂ ਮਨਃ ॥ ੫,੩੦.
ਫਿਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰੀ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਗਤ ਦੇ ਧਾਰਕ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਅਦਿਤਿਰੁਵਾਚ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਙ੍ਕਰ । ਸਨਾਤਨਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ ਭੂਤਭਾਵਨ ॥ ੫,੩੦.
ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਦੀਵੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ।
ਪ੍ਰਣੇਤਰ੍ਮਨਸੋ ਬੁਦ੍ਧੇਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਗੁਣਾਤ੍ਮਕ । ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤੀਤ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤ ॥ ੫,੩੦.
ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਭਾਵ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦਵੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ।