ਤ੍ਵਯਾਨਾਥੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਨष੍ਯਤ੍ਵੇਪਿ ਤਿष੍ਠਤਾ । ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਿ ਨੀਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਵਿਵ੍ਯਮਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸੋਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤਥਾ ਕੇਸ਼ੀਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ॥ ੫,੨੯.
ਤੂੰ ਉਹ ਧੇਨੁਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੇਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕਂਸਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਃ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ । ਨਾਸ਼ਂ ਨੀਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਜਗਦੁਪਦ੍ਰਵਾਃ ॥ ੫,੨੯.
ਕੰਸ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਪੂਤਨਾ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਯੁष੍ਮਦ੍ਦੋਰ੍ਦਡਸਂਭੂਤਿਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਯਜ੍ਵਯਜ੍ਞਾਂਸ਼ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ ॥ ੫,੨੯.
ਜਦ ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗ ਦੇ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੋऽਹਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮਾਯਾਤੋ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥ ੫,੨੯.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਭੌਮੋऽਯਂ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੁਪਘਾਤਮਰਿਨ੍ਦਮ ॥ ੫,੨੯.
ਇਹ ਭੂਤਪੁਤ੍ਰ ਨਰਕਾ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਨਾਸੀ।
ਦੇਵਸਿਦ੍ਦਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਨਜਾਰ੍ਦਨ । ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋऽਸੁਰਃ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੁਧੇ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਸਲਿਲਸ੍ਰਾਵਿ ਤਜ੍ਜਹਾਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਮਦਂਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹृਤਵਾਨ੍ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਛਤਰਾ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਣੀ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਚੁਰਾ ਲਈ ਹੈ।
ਅਮृਤਸ੍ਤ੍ਰਾਵਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕृष੍ਣਕੁਞ੍ਜਲੇ । ਜਹਾਰ ਸੋऽਸੁਰੋ ਦਿਤ੍ਯਾ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਗਜਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਅਸੁਰ ਨੇ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਿਤੀ ਦੀ ਕਾਲੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਲਟੀ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਨੀਤਮੇਤਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਯਦਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਗੋਵਿੰਦ, ਇਹ ਮੰਦੀ ਕਰਤੂਤ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੋਚੋ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਸਵਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਾਸਨਾਤ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਗਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਗਗਨੇਚਰਮ੍ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪੁਰਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਗਗਨ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੌਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ । ਤਤੌ ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਾਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮ੍ । ਆਚਿਤਾ ਮੌਰਵੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ਭੂਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਫੇਂਕੇ ਹੋਏ ਫੰਸੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਞ੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਹਰਿਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤੋ ਮੁਰਃਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਂ ਜਘਾਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ॥ ੫,੨੯.
ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਫੰਸੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਮੁਰਾ ਉੱਠਿਆ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਰਸ੍ਯ ਤਨਯਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤੋ ਹਰਿਃ । ਚਕ੍ਰਧਾਰਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ਼ਲਭਾਨਿਵ ॥ ੫,੨੯.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਚਕਰ ਦੀ ਧਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਕੇ, ਤਿਤਲੀ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾਸੁਰਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਂ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਰਾਵਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਅਸੁਰ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਪੰਜਜਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਨਰਕੇਣਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਭੂਨ੍ਮਹਾਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਯੁਗਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ॥ ੫,੨੯.
ਉਥੇ ਨਰਕ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਤਂ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਬਲੀ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੀ ਦੈਤੇਯਚਕ੍ਰਹਾ ॥ ੫,੨੯.
ਜਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੌਮ ਨਰਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਕਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ।
ਹਤੇ ਤੁ ਨਰਕੇ ਭੂਮਿਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾਦਿਤਿਕੁਣ੍ਡਲੇ । ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਨਰਕ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਪृਥ੍ਵ੍ਯੁਵਾਚ ਯਦਾਹਮੁਦ੍ਧृਤਾ ਨਾਥ ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਕਰਮੂਰ੍ਤਿਨਾ । ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਭਵਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾਯਂ ਮਯ੍ਯਜਾਯਤ ॥ ੫,੨੯.
ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਠਾਈ ਗਈ, ਤਦ ਤੁਹਾਡੀ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਸੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਤ੍ਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯੈਬ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਗृਹਾਮ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚੇਮੇ ਪਾਲਯਾਸ੍ਯ ਚ ਸਂਤਤਿਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਹ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਲੋ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਮੈਵ ਭਗਵਾਨਿਮਮ੍ । ਅਂਸ਼ੇਨ ਲੋਕਮਾਯਾਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖਃ ਪ੍ਰਭੋ ॥ ੫,੨੯.
ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਕਿਰਪਾਲੂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਭਵੋऽਪ੍ਯਯਃ । ਜਗਤਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਰੂਪਃਸ੍ਤੂਯਤੇऽਚ੍ਯੁਤ ਕਿਂ ਤਵ ॥ ੫,੨੯.
ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸਕ, ਸੰਹਾਰਕ, ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਰੂਪ ਹੋ, ਹੇ ਅਚਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਵ੍ਯਾਪ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਯਥਾ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਤਵ ਕਿਂ ਤਥਾ ॥ ੫,੨੯.
ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਵਿਆਪਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਤਾਰ ਤੇ ਕਰਮ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹੋ — ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਚਾਪ੍ਯਯੋ ਭਵਾਨ੍ । ਯਥਾਤਥਾ ਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਨਾਥ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ॥ ੫,੨੯.
ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ; ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋਵੇ?
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ਨਰਕੇਣ ਤੁ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮਦੋषਾਯ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਪਾਤਿਤਃ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਨਰਕ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਮੰਨ। ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਨਰਕਾਵਾਸਾਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੨੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ', ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਰਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਲੈ ਲਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਸ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ षੋਡਃਸ਼ਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ਼ਤਾਧਿਕਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ॥ ੫,੨੯.
ਕਨਿਆਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਗਜਾਂਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਕਾਂਭੋਜਾਨਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਯੁਤਾਨ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਚੰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਇਕੀਹ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।