ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੋऽ.ਯਂ ਗ੍ਲਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਮਮੈषੋऽਨੁਮੋਦਿਤਃ । ਏਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇਦੂ ਵਿਜਿਤਂ ਮਯਾ ਨ ਵਿਜਿਤਂ ਕਥਮ੍ ।। ੫-੨੮-
ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ?
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਨਾਦਿਨੀ । ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦੂਕੋਪਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਨ੍ਤੀ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤਂ ਬਲੇਨ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਰੁਕ੍ਮਿਣੋ ਭਾषਿਤਂ ਮृषਾ । ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾਪਿ ਵਚਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ।। ੫-੨੮-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਕਹੇ ਵੀ, ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬਲਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਜਘਾਨਾष੍ਟਾਪਦੇਨੈਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਸੁਮਹਾਬਲਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਾਪਦ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਞ੍ਚਾਦਾਯ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਬਲਾਦ ਬਲਃ । ਵਭਞ੍ਚ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਕੁਪਿਤੋ ਯੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਜਹਾਸ ਸਃ ।। ੫-੨੮-
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ—ਉਹ ਦੰਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਸੀ।
ਆਕृष੍ਯ ਚ ਮਹਾਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਬਲਃ । ਜਘਾਨ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਬੂਭृਤਃ ਕੁਪਿਤੋ ਬਲਾਤ ।। ੫-੨੮-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਦ੍ਰਿਜ! ਤਦ੍ਰਾਜਮਣਡਲਂ ਭੀਤਂ ਬਭੂਵ ਕੁਪਿਤੇ ਬਲੇ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਦਰਬਾਰ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ।
ਬਲੇਨ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮੈਤ੍ਰੇਯ!ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ-ਬਲਯੋਰ੍ਭਯਾਤ੍ ।। ੫-੨੮-
ਜਦ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮਿਨੀ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਜਗਾਮਾਥ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਮਤ੍ਤੈਰਾਵਤਪृष੍ਠਗਃ ॥ ੫,੨੯.
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਮਸਤ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸੋऽਥ ਸਮੇਤ੍ਯ ਹਰਿਣਾ ਤਤਃ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯ ਵਿਚੋष੍ਟਿਤਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾਨਾਥੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਨष੍ਯਤ੍ਵੇਪਿ ਤਿष੍ਠਤਾ । ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਿ ਨੀਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਵਿਵ੍ਯਮਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸੋਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤਥਾ ਕੇਸ਼ੀਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ॥ ੫,੨੯.
ਤੂੰ ਉਹ ਧੇਨੁਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੇਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕਂਸਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਃ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ । ਨਾਸ਼ਂ ਨੀਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਜਗਦੁਪਦ੍ਰਵਾਃ ॥ ੫,੨੯.
ਕੰਸ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਪੂਤਨਾ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਯੁष੍ਮਦ੍ਦੋਰ੍ਦਡਸਂਭੂਤਿਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਯਜ੍ਵਯਜ੍ਞਾਂਸ਼ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ ॥ ੫,੨੯.
ਜਦ ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗ ਦੇ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੋऽਹਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮਾਯਾਤੋ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥ ੫,੨੯.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਭੌਮੋऽਯਂ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੁਪਘਾਤਮਰਿਨ੍ਦਮ ॥ ੫,੨੯.
ਇਹ ਭੂਤਪੁਤ੍ਰ ਨਰਕਾ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਨਾਸੀ।
ਦੇਵਸਿਦ੍ਦਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਨਜਾਰ੍ਦਨ । ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋऽਸੁਰਃ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੁਧੇ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਸਲਿਲਸ੍ਰਾਵਿ ਤਜ੍ਜਹਾਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਮਦਂਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹृਤਵਾਨ੍ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਛਤਰਾ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਣੀ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਚੁਰਾ ਲਈ ਹੈ।
ਅਮृਤਸ੍ਤ੍ਰਾਵਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕृष੍ਣਕੁਞ੍ਜਲੇ । ਜਹਾਰ ਸੋऽਸੁਰੋ ਦਿਤ੍ਯਾ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਗਜਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਅਸੁਰ ਨੇ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਿਤੀ ਦੀ ਕਾਲੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਲਟੀ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਨੀਤਮੇਤਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਯਦਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਗੋਵਿੰਦ, ਇਹ ਮੰਦੀ ਕਰਤੂਤ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੋਚੋ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਸਵਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਾਸਨਾਤ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਗਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਗਗਨੇਚਰਮ੍ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪੁਰਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਗਗਨ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੌਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ । ਤਤੌ ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਾਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮ੍ । ਆਚਿਤਾ ਮੌਰਵੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ਭੂਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਫੇਂਕੇ ਹੋਏ ਫੰਸੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਞ੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਹਰਿਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤੋ ਮੁਰਃਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਂ ਜਘਾਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ॥ ੫,੨੯.
ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਫੰਸੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਮੁਰਾ ਉੱਠਿਆ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਰਸ੍ਯ ਤਨਯਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤੋ ਹਰਿਃ । ਚਕ੍ਰਧਾਰਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ਼ਲਭਾਨਿਵ ॥ ੫,੨੯.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਚਕਰ ਦੀ ਧਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਕੇ, ਤਿਤਲੀ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾਸੁਰਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਂ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾਰਾਵਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਅਸੁਰ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਪੰਜਜਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਨਰਕੇਣਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਭੂਨ੍ਮਹਾਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਯੁਗਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ॥ ੫,੨੯.
ਉਥੇ ਨਰਕ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਤਂ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਬਲੀ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੀ ਦੈਤੇਯਚਕ੍ਰਹਾ ॥ ੫,੨੯.
ਜਦ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੌਮ ਨਰਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਕਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ।
ਹਤੇ ਤੁ ਨਰਕੇ ਭੂਮਿਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾਦਿਤਿਕੁਣ੍ਡਲੇ । ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਨਰਕ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।