ਵਿਵਾਹੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੂਮ੍ਨੇਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁ ਵਨ੍ ।। ੫-੨੮-
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਨਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞੋ ਹਲੀ ਦ੍ਯੂਤੇ ਤਥਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍ । ਨ ਜਯਾਮੋ ਬਲਂ ਕਸ੍ਮਾਦੂ ਦ੍ਯੂਤੇਨੈਨਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ।। ੫-੨੮-
ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤੇ ਵੱਡਾ ਲਗਾਵ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹਰਾ ਲਈਏ?
ਤਥੇਤਿ ਤਾਨਾਹ ਨृਪਾਨ੍ ਰੁਕ੍ਮੀ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਚਕ੍ਰ ਦ੍ਰੂ ਤਞ੍ਚ ਵੈ ਤਦਾ ।। ੫-੨੮-
ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਮੇਕਂ ਨਿष੍ਕਾਣਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਵਿਜਿਤੋ ਬਲਃ । ਦ੍ਰਿਤੀਯੇऽਪਿ ਪਣੇ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਜਿਤਮ੍ ।। ੫-੨੮-
ਪਹਿਲੇ ਦਾਅ ਵਿੱਚ, ਬਲਾ ਨੂੰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਤੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਦੂਜੇ ਦਾਅ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿष੍ਕਾਣਾਂ ਪਣਮਾਦਦੇ । ਬਲਭਦ੍ਰੋऽਜਯਤ੍ਤਾਨਿ ਰੁਕ੍ਮੀ ਦ੍ਯੂਤਵਿਦਾਂ ਵਰਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦਾ ਦਾਅ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੁਕਮੀ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸ ਖਨਵਤ੍ ਕਲਿਙ੍ਗਾਧਿਪਤਿਰ੍ਦ੍ਰਿਜ! ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਮੂੜ੍ਹੋ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚਾਹ ਮਦੋਦ੍ਧਤਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾਏ; ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗ੍ਰਵਿਜ੍ਞੋऽਯਂ ਮਯਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਬਲਦੇਵਃ ਪਰਾਜਿਤਃ । ਮੁਧੈਵਾਕ੍ਸ਼ਾਵਲੇਪਾਨ੍ਧੋ ਯਃ ਸ੍ਵਂ ਮੇਨੇऽਕ੍ਸ਼ਕਾਵਿਦਮ੍ ।। ੫-੨੮-
ਇਹ ਬਲਦੇਵ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਅਕੜ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੂਏ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟਾ ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਂ ਤਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਦਸ਼ਨਾਨਨਮ੍ । ਰੁਕ੍ਮਿਣਞ੍ਚਪਿ ਦੁਵ੍ਵਕ੍ਯਿਂ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰ ਹਲਾਯੁਧਃ ।। ੫-੨੮-
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਕਰੜੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਗ੍ਲਹਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਤਦਰ੍ਥੇऽਕ੍ਸ਼ਾਨਪਾਤਯਤ੍ ।। ੫-੨੮-
ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਜੂਆ ਦੀ ਗੋਟੀ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਗੋਟੀਆਂ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਅਜਯਦ੍ ਬਲਦੇਵਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਂ ਜਿਤਂ ਮਯਾ । ਮਯੇਤਿ ਰੁਕ੍ਮੀ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰਲੀਕੋਕ੍ਤੇਰਲਂ ਬਲ ।। ੫-੨੮-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ!" ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਾ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੋऽ.ਯਂ ਗ੍ਲਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਮਮੈषੋऽਨੁਮੋਦਿਤਃ । ਏਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇਦੂ ਵਿਜਿਤਂ ਮਯਾ ਨ ਵਿਜਿਤਂ ਕਥਮ੍ ।। ੫-੨੮-
ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ?
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਨਾਦਿਨੀ । ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦੂਕੋਪਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਨ੍ਤੀ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤਂ ਬਲੇਨ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਰੁਕ੍ਮਿਣੋ ਭਾषਿਤਂ ਮृषਾ । ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾਪਿ ਵਚਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ।। ੫-੨੮-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਕਹੇ ਵੀ, ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬਲਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਜਘਾਨਾष੍ਟਾਪਦੇਨੈਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਸੁਮਹਾਬਲਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਾਪਦ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਞ੍ਚਾਦਾਯ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਬਲਾਦ ਬਲਃ । ਵਭਞ੍ਚ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਕੁਪਿਤੋ ਯੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਜਹਾਸ ਸਃ ।। ੫-੨੮-
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ—ਉਹ ਦੰਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਸੀ।
ਆਕृष੍ਯ ਚ ਮਹਾਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਬਲਃ । ਜਘਾਨ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਬੂਭृਤਃ ਕੁਪਿਤੋ ਬਲਾਤ ।। ੫-੨੮-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਦ੍ਰਿਜ! ਤਦ੍ਰਾਜਮਣਡਲਂ ਭੀਤਂ ਬਭੂਵ ਕੁਪਿਤੇ ਬਲੇ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਦਰਬਾਰ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ।
ਬਲੇਨ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮੈਤ੍ਰੇਯ!ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ-ਬਲਯੋਰ੍ਭਯਾਤ੍ ।। ੫-੨੮-
ਜਦ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮਿਨੀ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਜਗਾਮਾਥ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਮਤ੍ਤੈਰਾਵਤਪृष੍ਠਗਃ ॥ ੫,੨੯.
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਮਸਤ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸੋऽਥ ਸਮੇਤ੍ਯ ਹਰਿਣਾ ਤਤਃ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯ ਵਿਚੋष੍ਟਿਤਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾਨਾਥੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਨष੍ਯਤ੍ਵੇਪਿ ਤਿष੍ਠਤਾ । ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਿ ਨੀਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਵਿਵ੍ਯਮਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸੋਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤਥਾ ਕੇਸ਼ੀਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ॥ ੫,੨੯.
ਤੂੰ ਉਹ ਧੇਨੁਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੇਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਕਂਸਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਃ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ । ਨਾਸ਼ਂ ਨੀਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਜਗਦੁਪਦ੍ਰਵਾਃ ॥ ੫,੨੯.
ਕੰਸ, ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਪੂਤਨਾ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਯੁष੍ਮਦ੍ਦੋਰ੍ਦਡਸਂਭੂਤਿਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਯਜ੍ਵਯਜ੍ਞਾਂਸ਼ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ ॥ ੫,੨੯.
ਜਦ ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਭਾਗ ਦੇ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੋऽਹਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮਾਯਾਤੋ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥ ੫,੨੯.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਭੌਮੋऽਯਂ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੁਪਘਾਤਮਰਿਨ੍ਦਮ ॥ ੫,੨੯.
ਇਹ ਭੂਤਪੁਤ੍ਰ ਨਰਕਾ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਨਾਸੀ।
ਦੇਵਸਿਦ੍ਦਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਨਜਾਰ੍ਦਨ । ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋऽਸੁਰਃ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੁਧੇ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ ॥ ੫,੨੯.
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਸਲਿਲਸ੍ਰਾਵਿ ਤਜ੍ਜਹਾਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਮਦਂਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹृਤਵਾਨ੍ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਛਤਰਾ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਣੀ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਚੁਰਾ ਲਈ ਹੈ।
ਅਮृਤਸ੍ਤ੍ਰਾਵਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕृष੍ਣਕੁਞ੍ਜਲੇ । ਜਹਾਰ ਸੋऽਸੁਰੋ ਦਿਤ੍ਯਾ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਗਜਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਅਸੁਰ ਨੇ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਿਤੀ ਦੀ ਕਾਲੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉਲਟੀ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਨੀਤਮੇਤਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ । ਯਦਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਗੋਵਿੰਦ, ਇਹ ਮੰਦੀ ਕਰਤੂਤ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੋਚੋ।