ਚਿਰਂ ਨष੍ਟੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍ । ਅਵਾਪ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋ ਦ੍ਰਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਜਨਸ੍ਤਦਾ ।। ੫-੨੭-
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਾਂ ਸੁਦੇष੍ਣਞ੍ਚ ਚਾਰੁਦੇਵਞ੍ਚ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸੁषੇਣਂ ਚਾਰੁਗੁਪ੍ਤਞ੍ਚ ਭਦ੍ਰਚਾਰੁ ਤਥਾਪਰਮ੍ ।। ੫-੨੮-
ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਚਾਰੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸੁਸ਼ੇਣਾ, ਚਾਰੁਗੁਪਤਾ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਭਦ੍ਰਚਾਰੁ।
ਚਾਰੁਵਿਨ੍ਦਂ ਸੁਚਾਰੁਞ੍ਚ ਚਾਰੁਞ੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਜਨਯਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚਾਰੁਮਤੀਂ ਤਥਾ ।। ੫-੨੮-
ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਚਾਰੁਵਿੰਦ, ਸੁਚਾਰੁ, ਚਾਰੁ, ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਚਾਰੁਵਰਯਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਕ ਧੀ ਚਾਰੁਮਤੀ ਵੀ ਹੋਈ।
ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਪ੍ਤ ਸ਼ੋਭਨਾਃ । ਕਾਲਿਨ੍ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾ ਚ ਸਤ੍ਯਾ ਨਾਗ੍ਰਜਿਤੀ ਤਥਾ ।। ੫-੨੮-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ: ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਸਤਿਆ (ਨਾਗਰਜਿਤ ਦੀ ਧੀ), ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।
ਦੇਵੀ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਚਾਪਿ ਰੋਹਿਣੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ । ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸ਼ੀਲਭਣ੍ਡਨਾ ।। ੫-੨੮-
ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਰੋਹਣੀ (ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲਦੀ ਸੀ), ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਤੇ ਸ਼ੀਲਭੰਡਨਾ ਵੀ ਸਨ।
ਸਾਤ੍ਰਾਜਿਤੀ ਸਤ੍ਯਭੀਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । षੋੜਸ਼ਾਸਨ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਨ੍ਯਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ।। ੫-੨੮-
ਸਾਤਰਾਜਿਤ ਦੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ (ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ), ਅਤੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੋਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਸਨ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰੋऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਸ੍ਤਨਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂਵਰਸ੍ਥਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾ ਚ ਤਂ ਤਨਯ ਹਰੇਃ ।। ੫-੨੮-
ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਸੁਭ ਦੋਹਿਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਯਸ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੋ ਕ੍ਰੇ ਦ੍ਧੋ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋਦਧਿਰਰਿਨ੍ਦਮਃ ।। ੫-੨੮-
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਨਿਰੁੱਧ ਸੀ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰੁਕ੍ਮਿਣਃ ਪੌਤ੍ਰੀਂ ਵਰਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਰੁਕ੍ਮੀ ਤਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਨਪਿ ਸ਼ੌਰਿਣਾ ।। ੫-੨੮-
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਪੋਤਰੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੁਣਿਆ; ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹ ਧੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹੇ ਰਾਮਾਦ੍ਯਾ ਯਾਦਵਾ ਹਰਿਣਾ ਸਹ । ਰੁਕ੍ਮਿਣੋ ਨਗਰਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਮ੍ਰਾ ਭੋਜਕਟਂ ਦ੍ਰਿਜ ।। ੫-੨੮-
ਉਸ ਵਿਆਹ ਤੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਭੋਜਕਟਾ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵਿਵਾਹੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੂਮ੍ਨੇਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁ ਵਨ੍ ।। ੫-੨੮-
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਨਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞੋ ਹਲੀ ਦ੍ਯੂਤੇ ਤਥਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍ । ਨ ਜਯਾਮੋ ਬਲਂ ਕਸ੍ਮਾਦੂ ਦ੍ਯੂਤੇਨੈਨਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ।। ੫-੨੮-
ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤੇ ਵੱਡਾ ਲਗਾਵ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹਰਾ ਲਈਏ?
ਤਥੇਤਿ ਤਾਨਾਹ ਨृਪਾਨ੍ ਰੁਕ੍ਮੀ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਭਾਯਾਂ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਚਕ੍ਰ ਦ੍ਰੂ ਤਞ੍ਚ ਵੈ ਤਦਾ ।। ੫-੨੮-
ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਮੇਕਂ ਨਿष੍ਕਾਣਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਵਿਜਿਤੋ ਬਲਃ । ਦ੍ਰਿਤੀਯੇऽਪਿ ਪਣੇ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਜਿਤਮ੍ ।। ੫-੨੮-
ਪਹਿਲੇ ਦਾਅ ਵਿੱਚ, ਬਲਾ ਨੂੰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਤੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਦੂਜੇ ਦਾਅ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿष੍ਕਾਣਾਂ ਪਣਮਾਦਦੇ । ਬਲਭਦ੍ਰੋऽਜਯਤ੍ਤਾਨਿ ਰੁਕ੍ਮੀ ਦ੍ਯੂਤਵਿਦਾਂ ਵਰਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦਾ ਦਾਅ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੁਕਮੀ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸ ਖਨਵਤ੍ ਕਲਿਙ੍ਗਾਧਿਪਤਿਰ੍ਦ੍ਰਿਜ! ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਮੂੜ੍ਹੋ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚਾਹ ਮਦੋਦ੍ਧਤਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾਏ; ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਗ੍ਰਵਿਜ੍ਞੋऽਯਂ ਮਯਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਬਲਦੇਵਃ ਪਰਾਜਿਤਃ । ਮੁਧੈਵਾਕ੍ਸ਼ਾਵਲੇਪਾਨ੍ਧੋ ਯਃ ਸ੍ਵਂ ਮੇਨੇऽਕ੍ਸ਼ਕਾਵਿਦਮ੍ ।। ੫-੨੮-
ਇਹ ਬਲਦੇਵ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਉਹ ਅਕੜ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੂਏ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟਾ ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਂ ਤਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਦਸ਼ਨਾਨਨਮ੍ । ਰੁਕ੍ਮਿਣਞ੍ਚਪਿ ਦੁਵ੍ਵਕ੍ਯਿਂ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰ ਹਲਾਯੁਧਃ ।। ੫-੨੮-
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਕਰੜੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਗ੍ਲਹਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਤਦਰ੍ਥੇऽਕ੍ਸ਼ਾਨਪਾਤਯਤ੍ ।। ੫-੨੮-
ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਜੂਆ ਦੀ ਗੋਟੀ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਗੋਟੀਆਂ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਅਜਯਦ੍ ਬਲਦੇਵਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਂ ਜਿਤਂ ਮਯਾ । ਮਯੇਤਿ ਰੁਕ੍ਮੀ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰਲੀਕੋਕ੍ਤੇਰਲਂ ਬਲ ।। ੫-੨੮-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ!" ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਾ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੋऽ.ਯਂ ਗ੍ਲਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਮਮੈषੋऽਨੁਮੋਦਿਤਃ । ਏਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇਦੂ ਵਿਜਿਤਂ ਮਯਾ ਨ ਵਿਜਿਤਂ ਕਥਮ੍ ।। ੫-੨੮-
ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ?
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਨਾਦਿਨੀ । ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਤਦੂਕੋਪਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਨ੍ਤੀ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਿਤਂ ਬਲੇਨ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਰੁਕ੍ਮਿਣੋ ਭਾषਿਤਂ ਮृषਾ । ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾਪਿ ਵਚਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ।। ੫-੨੮-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਕਹੇ ਵੀ, ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬਲਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਜਘਾਨਾष੍ਟਾਪਦੇਨੈਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਸੁਮਹਾਬਲਃ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਟਾਪਦ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਞ੍ਚਾਦਾਯ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਬਲਾਦ ਬਲਃ । ਵਭਞ੍ਚ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਕੁਪਿਤੋ ਯੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਜਹਾਸ ਸਃ ।। ੫-੨੮-
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ—ਉਹ ਦੰਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸਦਾ ਸੀ।
ਆਕृष੍ਯ ਚ ਮਹਾਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਬਲਃ । ਜਘਾਨ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਬੂਭृਤਃ ਕੁਪਿਤੋ ਬਲਾਤ ।। ੫-੨੮-
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਦ੍ਰਿਜ! ਤਦ੍ਰਾਜਮਣਡਲਂ ਭੀਤਂ ਬਭੂਵ ਕੁਪਿਤੇ ਬਲੇ ।। ੫-੨੮-
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ ਦਰਬਾਰ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ।
ਬਲੇਨ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨੋਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮੈਤ੍ਰੇਯ!ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ-ਬਲਯੋਰ੍ਭਯਾਤ੍ ।। ੫-੨੮-
ਜਦ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮਿਨੀ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਜਗਾਮਾਥ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਮਤ੍ਤੈਰਾਵਤਪृष੍ਠਗਃ ॥ ੫,੨੯.
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਮਸਤ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸੋऽਥ ਸਮੇਤ੍ਯ ਹਰਿਣਾ ਤਤਃ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯ ਵਿਚੋष੍ਟਿਤਮ੍ ॥ ੫,੨੯.
ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।