ਸ਼ੋਭਾਵਿਨਿ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹ੍ਟਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ । ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਭਾਰਮਾਸਜ੍ਯ ਰਾਮਾਦ੍ਯ ष੍ਵਥ ਬਨ੍ਧੁषੁ ।। ੫-੨੬-
ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਭਾਰ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਵ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਰੋ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ-ਜਰਾਸਨ੍ਧ-ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਮਹੀਭृਤਃ ।। ੫-੨੬-
ਫਿਰ ਪੌਂਡਰਕ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੂਰਥ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੁ ਰੁਦੂਯੋਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਵ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਾਦ੍ਯਰ੍ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵੈਃ ।। ੫-੨੬-
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਰਾਮ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ।
ਕੁਣਿਡਨਂ ਨ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਹਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਰੁਕਮੀ ਚ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृष੍ਣਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ।। ੫-੨੬-
ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕਸਮ ਖਾਈ, 'ਮੈਂ ਕੁਣਡੀਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੜਾਂਗਾ ਜਦ ਤਕ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ,' ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਸਨਾਗਾਸ਼੍ਵ-ਪਤ੍ਤਿ-ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਪਾਤਿਤਸ਼੍ਵੋਰ੍ਵ੍ਵ੍ਯਾਂ ਲੀਲਯੈਵ ਸ ਚਕਿਣਾ।। ੫-੨੬-
ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਹਨ੍ਤੁ ਕृਤਮਤਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮ੍ਮਦਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਯਾਚਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਰੁਵਿਮਣ੍ਯਾ ਮਗਵਾਨ ਹਰਿਃ ।। ੫-੨੬-
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕ ਏਵ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਕੋਪਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼!ਭ੍ਰਾਤृਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੨੬-
ਮੇਰਾ ਇਕੋ ਇਕ ਭਰਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ। ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ । ਰੁਕ੍ਮੀ ਭੋਜਕਟਂ ਨਾਮ ਪੁਰਂ ਕੁਤ੍ਵਾਵਸਤ੍ ਤਦਾ ।। ੫-੨੬-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ 'ਭੋਜਕਟ' ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਸਮ੍ਯਗੁਪਯੇਮੇ ਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਵਿਵਾਹੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪ੍ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ।। ੫-੨੬-
ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞ ऽਥ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਰੋ ਮਦਨਾਂਸ਼- ਸ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਵਾਨ੍ । ਜਹਾਰ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਯਂ ਵੈ ਯੋ ਜਘਾਨ ਚ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍ ।। ੫-੨੬-
ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹ੍ਟਤੋ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਃ ਸ ਕਥਂ ਮੁਨੇ ! ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਨੇਨ ਕਥਂ ਹਤਃ ।। ੫-੨੭-
ਹੇ ਮੁਨੀ! ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । षष੍ਠੇऽਹ੍ਨਿ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਰ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ । ਮਮੈष ਹਨ੍ਤੇਤਿ ਮੁਨੇ! ਹ੍ਟਤਵਾਨ੍ ਕਾਲਸ਼ਮ੍ਬਰਃ ।। ੫-੨੭-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਲਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਸੂਤਿਕਾ ਘਰ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।'
ਹ੍ਟਤ੍ਵਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚੈਵੈਨਂ ਗ੍ਰਾਹੋਗ੍ਰ ਲਵਣਾਰ੍ਣਾਵੇ । ਕਲ੍ਲੋਲਜਨਿਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸੁਘੋਰੇ ਮਕਰਾਲਯੇ ।। ੫-੨੭-
ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਕਾਲਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਗੋਲ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਚੈਵੈਕੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਕਮ੍ । ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਜਠਰੇऽਨਲਦੀਪਿਤਃ ।। ੫-੨੭-
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮਤੂਸ੍ਯਬਨ੍ਧਸ਼੍ਵ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋऽਸੌ ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਰਨ੍ਯੈਃ ਸਹ ਦ੍ਰਿਜ ! ਘਾਤਿਤੋऽਸੁਰਵਰ੍ਯ੍ਯਾਯ ਸ਼ਮ੍ਬਰਾਯ ਨਿਵੇਦਿਤਃ ।। ੫-੨੭-
ਉਹ ਮੱਛੀ ਹੋਰ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੱਛੀ ਮਾਰਿਆਂ ਨੇ ਫੜੀ, ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਾਵਤੀ ਨਾਮ ਪਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵ੍ਵਗृਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸੂਦਾਨਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ।। ੫-੨੭-
ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਸੋਈਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਸੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਰਸੋਈਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਦਾਰਿਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਜਠਰੇ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਕੁਮਾਰਂ ਮਨ੍ਮਥਤਰੋਰ੍ਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਾਙ੍ਕੁਰਮ੍ ।। ੫-੨੭-
ਜਦ ਮੱਛੀ ਦਾ ਪੇਟ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੰਕੁਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕੋऽਯਂ ਕਥਮਯਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਜਠਰਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾਂ ਤਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਾਦਃ ।। ੫-੨੭-
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚੀ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?' ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਯਂ ਸਮਸ੍ਤਜਗਤਃ ਸੂਤਿਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣਾ । ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹ੍ਟਤਃ ਕृष੍ਣृ-ਤਨਯਃ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ ।। ੫-੨੭-
ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਸੂਤਿਕਾ ਘਰ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਨਿਗੀਰ੍ਣਾਸ੍ਤੇ ਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਨਰਰਤ੍ਰਮਿਦਂ ਸੁਭ੍ਰੂ ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਬ੍ਧਾ ਪਰਿਪਾਲਯ ।। ੫-੨੭-
ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨਾਰਦੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਬਾਲ੍ਯਾਦੇਵਾਤਿਰਾਗੇਣ ਰੂਪਾਤਿਸ਼ਯਮੋਹਿਤਾ ।। ੫-੨੭-
ਨਾਰਦ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਸ ਯਦਾ ਯੌਵਨਾਭੋਗ-ਭੂषਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮਤੇ! ਸਾਭਿਲਾषਾ ਤਦਾ ਸਾਤਿ ਬਭੂਵ ਗਜਗਾਮਿਨੀ ।। ੫-੨੭-
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ! ਜਦ ਉਹ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਸ ਲਈ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਮਾਯਾਵਤੀ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮ ਮਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨ ! ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਾਯਾਤਿਰਾਗਾਨ੍ਧਾ ਤਨ੍ਨਯਸ੍ਤਹ੍ਟਦਯੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ।। ੫-੨੭-
ਮਾਇਆਵਤੀ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਅੰਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਪ੍ਰਸਜ੍ਜਨ੍ਤੀਨ੍ਤੁ ਤਾਮਾਹ ਸ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਃ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਮਾਤृਭਾਵਮਪਾਹਾਯ ਕਿਮੇਵਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਸੇऽਨ੍ਯਥਾ ।। ੫-੨੭-
ਜਦ ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਲਗਨ ਲੱਗੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?'
ਸਾ ਚਾਸ੍ਮੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮੇਤਿ ਵੈ । ਤਨਯਂ ਤ੍ਵਾਮਯਂ ਵਿष੍ਣੋਹ੍ਟ ਤਵਾਨ੍ ਕਾਲਸ਼ਮ੍ਬਰਃ ।। ੫-੨੭-
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਕਾਲਸ਼ੰਬਰ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ।"
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਜਠਰਾਨ੍ਮਯਾ । ਸਾ ਤੁ ਰੋਦਿਤਿ ਤੇ ਮਾਤਾ ਕਾਨ੍ਤਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯਤਿਵਤ੍ਸਲਾ ।। ੫-੨੭-
ਤੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਃ ਸ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤ੍ । ਕ੍ਰੋਧਾਕੁਲੀਕृਤਮਨਾ ਯੁਯੁਧੇ ਚ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੫-੨੭-
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਮਸ਼ੇषਨ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਧਵਿਃ । ਸਪ੍ਤ ਮਾਯਾ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਯੁਯੁਜੇऽਸ਼ष੍ਟਮੀਮ੍ ।। ੫-੨੭-
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਸੱਤ ਜਾਦੂਈ ਝੂਠਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਜਾਦੂ ਵਰਤੀ।
ਤਯਾ ਜਘਾਨ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਮਾਯਯਾ ਕਾਲਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਜਗਾਮ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਮ੍ ।। ੫-੨੭-
ਉਸ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਃ ਪਰੇ ਨਿਪਤਿਤਂ ਮਾਯਾਵਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸਂਕਲ੍ਪਾ ਬਭੂਵੁਃ ਕृष੍ਣਯੋषਿਤਃ ।। ੫-੨੭-
ਜਦ ਉਹ ਮਾਯਾਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।