ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਾਤਸ੍ਯ ਵੈ ਕਾਨ੍ਤਿਰਾਜਗਾਮ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਵਤਂਸੋਤੂਪਲਂ ਚਾਰੁ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਕਞ੍ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਮੁੜ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਿਆ।
ਵਰੁਣਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍ । ਸਮੂਦ੍ਰਾਭੇ ਤਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨੀਲੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਯਚ੍ਛਤ ।। ੫-੨੫-
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮੁਰਝਾਈ ਨਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ ਕਪੜਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਾਵਤਂਸਃ ਸ ਤਦਾ ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਜਲਭੂषਿਤਃ । ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ੍ਕ੍ਸ਼ਗ੍ਵੀ ਸ਼ੁਸ਼ੁਬੇ ਕਾਨ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ ।। ੫-੨੫-
ਕਮਲ ਦਾ ਸਿਰੋਤ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਬਲਰਾਮ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂषਿਤੋ ਰੇਮੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਤਥਾ ਵ੍ਰਜੇ । ਮਾਸਦੂਯੇਨ ਯਾਤਸ਼੍ਵ ਪੁਨਃ ਸ ਦ੍ਰਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਉਥੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ; ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਪੁਰੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰੇਵਤੀਂ ਨਾਮ ਤਨਯਾਂ ਰੈਵਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਉਪਯੇਮੇ ਬਲਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਨਿਸ਼ਠੋਲ੍ਮੁਕੌ ।। ੫-੨੫-
ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਰੈਵਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਉਲਮੁਕਾ ਜੰਮੇ।
ਭੀष੍ਮਕਃ ਕੁਣਿਡਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਦਰ੍ਭਵਿषਯੇऽਭਵਤ੍ । ਰੂਕਮੀ ਤਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰੁਵਿਮਣੀ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨ ।। ੫-੨੬-
ਕੁਣਡੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਵਿਦਰਭ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਤੇ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਚਕਮੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਾ ਚ ਤਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਨਿ ਦਦੌ ਯਾਚਤੇ ਚੈਨਾਂ ਰੁਕ੍ਮੀ ਦ੍ਰੇषੇਣ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ।। ੫-੨੬-
ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ; ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵੈਰ ਕਰਕੇ, ਮੰਗੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੌ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਾਯ ਜਰਾਸਨ੍ਧਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਤਃ । ਭੀष੍ਮਕੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੫-੨੬-
ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ, ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ । ਭੀष੍ਮਕਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਪ੍ਰਿਯੈषਿਣਃ ।। ੫-੨੬-
ਫਿਰ, ਵਿਆਹ ਲਈ, ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦ੍ਯਰ੍ਯਾਦਵੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਕੁਣ੍ਦਿਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਵਾਹਞ੍ਚੈਵ ਭੂਭृਤਃ ।। ੫-੨੬-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਣਡੀਨ ਵਿਆਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਆਏ।
ਸ਼ੋਭਾਵਿਨਿ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹ੍ਟਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ । ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਭਾਰਮਾਸਜ੍ਯ ਰਾਮਾਦ੍ਯ ष੍ਵਥ ਬਨ੍ਧੁषੁ ।। ੫-੨੬-
ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਭਾਰ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਵ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਰੋ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ-ਜਰਾਸਨ੍ਧ-ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਮਹੀਭृਤਃ ।। ੫-੨੬-
ਫਿਰ ਪੌਂਡਰਕ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੂਰਥ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੁ ਰੁਦੂਯੋਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਵ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਾਦ੍ਯਰ੍ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵੈਃ ।। ੫-੨੬-
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਰਾਮ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ।
ਕੁਣਿਡਨਂ ਨ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਹਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਰੁਕਮੀ ਚ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृष੍ਣਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ।। ੫-੨੬-
ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕਸਮ ਖਾਈ, 'ਮੈਂ ਕੁਣਡੀਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੜਾਂਗਾ ਜਦ ਤਕ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ,' ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਸਨਾਗਾਸ਼੍ਵ-ਪਤ੍ਤਿ-ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਪਾਤਿਤਸ਼੍ਵੋਰ੍ਵ੍ਵ੍ਯਾਂ ਲੀਲਯੈਵ ਸ ਚਕਿਣਾ।। ੫-੨੬-
ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਹਨ੍ਤੁ ਕृਤਮਤਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮ੍ਮਦਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਯਾਚਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਰੁਵਿਮਣ੍ਯਾ ਮਗਵਾਨ ਹਰਿਃ ।। ੫-੨੬-
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕ ਏਵ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਕੋਪਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼!ਭ੍ਰਾਤृਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੨੬-
ਮੇਰਾ ਇਕੋ ਇਕ ਭਰਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ। ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ । ਰੁਕ੍ਮੀ ਭੋਜਕਟਂ ਨਾਮ ਪੁਰਂ ਕੁਤ੍ਵਾਵਸਤ੍ ਤਦਾ ।। ੫-੨੬-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ 'ਭੋਜਕਟ' ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਸਮ੍ਯਗੁਪਯੇਮੇ ਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਵਿਵਾਹੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪ੍ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ।। ੫-੨੬-
ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞ ऽਥ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਰੋ ਮਦਨਾਂਸ਼- ਸ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਵਾਨ੍ । ਜਹਾਰ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਯਂ ਵੈ ਯੋ ਜਘਾਨ ਚ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍ ।। ੫-੨੬-
ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹ੍ਟਤੋ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਃ ਸ ਕਥਂ ਮੁਨੇ ! ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਨੇਨ ਕਥਂ ਹਤਃ ।। ੫-੨੭-
ਹੇ ਮੁਨੀ! ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । षष੍ਠੇऽਹ੍ਨਿ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਰ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ । ਮਮੈष ਹਨ੍ਤੇਤਿ ਮੁਨੇ! ਹ੍ਟਤਵਾਨ੍ ਕਾਲਸ਼ਮ੍ਬਰਃ ।। ੫-੨੭-
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਲਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਸੂਤਿਕਾ ਘਰ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ 'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।'
ਹ੍ਟਤ੍ਵਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚੈਵੈਨਂ ਗ੍ਰਾਹੋਗ੍ਰ ਲਵਣਾਰ੍ਣਾਵੇ । ਕਲ੍ਲੋਲਜਨਿਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸੁਘੋਰੇ ਮਕਰਾਲਯੇ ।। ੫-੨੭-
ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਕਾਲਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਗੋਲ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਚੈਵੈਕੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਕਮ੍ । ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਜਠਰੇऽਨਲਦੀਪਿਤਃ ।। ੫-੨੭-
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮਤੂਸ੍ਯਬਨ੍ਧਸ਼੍ਵ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋऽਸੌ ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਰਨ੍ਯੈਃ ਸਹ ਦ੍ਰਿਜ ! ਘਾਤਿਤੋऽਸੁਰਵਰ੍ਯ੍ਯਾਯ ਸ਼ਮ੍ਬਰਾਯ ਨਿਵੇਦਿਤਃ ।। ੫-੨੭-
ਉਹ ਮੱਛੀ ਹੋਰ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੱਛੀ ਮਾਰਿਆਂ ਨੇ ਫੜੀ, ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਾਵਤੀ ਨਾਮ ਪਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵ੍ਵਗृਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸੂਦਾਨਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ।। ੫-੨੭-
ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਔਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਸੋਈਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਸੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਰਸੋਈਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਦਾਰਿਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਜਠਰੇ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਕੁਮਾਰਂ ਮਨ੍ਮਥਤਰੋਰ੍ਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਾਙ੍ਕੁਰਮ੍ ।। ੫-੨੭-
ਜਦ ਮੱਛੀ ਦਾ ਪੇਟ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੰਕੁਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕੋऽਯਂ ਕਥਮਯਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਜਠਰਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾਂ ਤਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਾਦਃ ।। ੫-੨੭-
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚੀ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?' ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਯਂ ਸਮਸ੍ਤਜਗਤਃ ਸੂਤਿਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣਾ । ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹ੍ਟਤਃ ਕृष੍ਣृ-ਤਨਯਃ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ ।। ੫-੨੭-
ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਸੂਤਿਕਾ ਘਰ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਨਿਗੀਰ੍ਣਾਸ੍ਤੇ ਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਨਰਰਤ੍ਰਮਿਦਂ ਸੁਭ੍ਰੂ ਵਿਸ੍ਤ੍ਰਬ੍ਧਾ ਪਰਿਪਾਲਯ ।। ੫-੨੭-
ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।