ਵਿਚਰਨ੍ ਬਲਦੇਵੋऽਪਿ ਮਦਿਰਾਗਨ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਘ੍ਰਾਯ ਮਾਦਰਾਤਰ੍षਮਵਾਪਾਥ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਜਦੋਂ ਬਲਦੇਵ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਦਰਾ ਦੀ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਕਦਮ੍ਬਾਤ੍ ਸਹਸਾ ਮਦ੍ਯਧਾਰਾਂ ਸ ਲਾਙ੍ਗਲੀ । ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੇਯ !ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਫਿਰ, ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਮਦਰਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਦੇਖੀ ਤੇ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਪਪੌ ਚ ਗੋਪਗੋਪੀਭਿਃ ਸਮਵੇਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਗੀਯਮਾਨੋ ਲਲਿਤਂ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ ।। ੫-੨੫-
ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਦਰਾ ਪੀਤਾ, ਜਦ skilled ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਦਕ ਸੁਹਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਮਨ੍ਤੋਤੂਪਨ੍ਨ-ਘਰ੍ਮ੍ਮਾਮ੍ਭਃ ਕਣਿਕਾਮੌਕ੍ਤਿਕੋਜ੍ਜਵਲਃ । ਆਗਚ੍ਛ ਯਮੁਨੇ! ਸ੍ਤ੍ਰਤੁਮਿਚ੍ਚਾਮੀਤ੍ਤ੍ਯਾਹ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ।। ੫-੨੫-
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗਰਮੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਣ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਯਮੁਨਾ, ਆ! ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ,' ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਚਂ ਨਦੀ ਸਾ ਚ ਮਤ੍ਤੋਕ੍ਤਾਮਵਮਤ੍ਯ ਵੈ । ਨਾਜਗਾਮ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ।। ੫-੨੫-
ਨਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਾਂਗਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤਟੇ ਤੇਨ ਚਕਰ੍ष ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਪਾਪੇ ਨਾਯਾਸਿ ਨਾਯਾਸਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਚ੍ਛਯਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੨੫-
ਉਸ ਨੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮਾੜੀ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ! ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ!'
ਸਾ ਕृष੍ਟਾ ਤੇਨ ਸਹਸਾ ਗਾਰ੍ਗ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਮ੍ਰਗਾ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰੋऽਸੌ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਤਦੂਨਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਨਦੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਗਾਰਗਾ, ਨਦੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੇਚੀਦਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬਲਭਦਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਵਗਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰੀਰਿਣੀ ਤਥੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾ । ਪ੍ਰਸੀਦੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਮੁषਲਾਯੁਧ ।। ੫-੨੫-
ਜਦ ਨਦੀ ਨੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਫੂਲ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮਸ਼ਲਾਯੁਧ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!'
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦਵਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯਬਲੇ ਯਦਿ । ਸੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਲਪਾਤੇਨ ਵਿਨੇष੍ਯਾਮਿ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਧਾ ।। ੫-੨੫-
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਯਾਤਿਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ ਤਯਾ ਨਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ । ਭੂਭਾਗੇ ਪ੍ਲਾਵਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਯਮੁਨਾਂ ਬਲਃ ।। ੫-੨੫-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਡਰ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਾਤਸ੍ਯ ਵੈ ਕਾਨ੍ਤਿਰਾਜਗਾਮ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਵਤਂਸੋਤੂਪਲਂ ਚਾਰੁ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਕਞ੍ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਮਕ ਮੁੜ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਿਆ।
ਵਰੁਣਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍ । ਸਮੂਦ੍ਰਾਭੇ ਤਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨੀਲੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਯਚ੍ਛਤ ।। ੫-੨੫-
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮੁਰਝਾਈ ਨਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ ਕਪੜਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਾਵਤਂਸਃ ਸ ਤਦਾ ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਜਲਭੂषਿਤਃ । ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ੍ਕ੍ਸ਼ਗ੍ਵੀ ਸ਼ੁਸ਼ੁਬੇ ਕਾਨ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ ।। ੫-੨੫-
ਕਮਲ ਦਾ ਸਿਰੋਤ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਬਲਰਾਮ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂषਿਤੋ ਰੇਮੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ਤਥਾ ਵ੍ਰਜੇ । ਮਾਸਦੂਯੇਨ ਯਾਤਸ਼੍ਵ ਪੁਨਃ ਸ ਦ੍ਰਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਉਥੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ; ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮੁੜ ਦਵਾਰਕਾ ਪੁਰੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰੇਵਤੀਂ ਨਾਮ ਤਨਯਾਂ ਰੈਵਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਉਪਯੇਮੇ ਬਲਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਨਿਸ਼ਠੋਲ੍ਮੁਕੌ ।। ੫-੨੫-
ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਰੈਵਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਉਲਮੁਕਾ ਜੰਮੇ।
ਭੀष੍ਮਕਃ ਕੁਣਿਡਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਦਰ੍ਭਵਿषਯੇऽਭਵਤ੍ । ਰੂਕਮੀ ਤਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰੁਵਿਮਣੀ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨ ।। ੫-੨੬-
ਕੁਣਡੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਵਿਦਰਭ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਤੇ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਚਕਮੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਾ ਚ ਤਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਨਿ ਦਦੌ ਯਾਚਤੇ ਚੈਨਾਂ ਰੁਕ੍ਮੀ ਦ੍ਰੇषੇਣ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ।। ੫-੨੬-
ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ; ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵੈਰ ਕਰਕੇ, ਮੰਗੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੌ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਾਯ ਜਰਾਸਨ੍ਧਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਤਃ । ਭੀष੍ਮਕੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ ।। ੫-੨੬-
ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ, ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ । ਭੀष੍ਮਕਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਪ੍ਰਿਯੈषਿਣਃ ।। ੫-੨੬-
ਫਿਰ, ਵਿਆਹ ਲਈ, ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦ੍ਯਰ੍ਯਾਦਵੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਕੁਣ੍ਦਿਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਵਾਹਞ੍ਚੈਵ ਭੂਭृਤਃ ।। ੫-੨੬-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਣਡੀਨ ਵਿਆਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਆਏ।
ਸ਼ੋਭਾਵਿਨਿ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹ੍ਟਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ । ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਭਾਰਮਾਸਜ੍ਯ ਰਾਮਾਦ੍ਯ ष੍ਵਥ ਬਨ੍ਧੁषੁ ।। ੫-੨੬-
ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਭਾਰ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਵ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਰੋ ਵਿਦੂਰਥਃ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ-ਜਰਾਸਨ੍ਧ-ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵ ਮਹੀਭृਤਃ ।। ੫-੨੬-
ਫਿਰ ਪੌਂਡਰਕ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੂਰਥ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਕੁਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੁ ਰੁਦੂਯੋਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਵ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਾਦ੍ਯਰ੍ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵੈਃ ।। ੫-੨੬-
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਪਰ ਰਾਮ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ।
ਕੁਣਿਡਨਂ ਨ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਹਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਰੁਕਮੀ ਚ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृष੍ਣਮਭਿਦ੍ਰੁਤਃ ।। ੫-੨੬-
ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕਸਮ ਖਾਈ, 'ਮੈਂ ਕੁਣਡੀਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੜਾਂਗਾ ਜਦ ਤਕ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ,' ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਸਨਾਗਾਸ਼੍ਵ-ਪਤ੍ਤਿ-ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਪਾਤਿਤਸ਼੍ਵੋਰ੍ਵ੍ਵ੍ਯਾਂ ਲੀਲਯੈਵ ਸ ਚਕਿਣਾ।। ੫-੨੬-
ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਹਨ੍ਤੁ ਕृਤਮਤਿਃ ਕृष੍ਣੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮ੍ਮਦਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਯਾਚਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਰੁਵਿਮਣ੍ਯਾ ਮਗਵਾਨ ਹਰਿਃ ।। ੫-੨੬-
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕ ਏਵ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਕੋਪਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼!ਭ੍ਰਾਤृਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੨੬-
ਮੇਰਾ ਇਕੋ ਇਕ ਭਰਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ। ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ । ਰੁਕ੍ਮੀ ਭੋਜਕਟਂ ਨਾਮ ਪੁਰਂ ਕੁਤ੍ਵਾਵਸਤ੍ ਤਦਾ ।। ੫-੨੬-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ 'ਭੋਜਕਟ' ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਸਮ੍ਯਗੁਪਯੇਮੇ ਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਵਿਵਾਹੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪ੍ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ।। ੫-੨੬-
ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞ ऽਥ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਰੋ ਮਦਨਾਂਸ਼- ਸ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਵਾਨ੍ । ਜਹਾਰ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਯਂ ਵੈ ਯੋ ਜਘਾਨ ਚ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍ ।। ੫-੨੬-
ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।