ਕृष੍ਣੋਪਿ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾਰਿਮੁਪਾਯੇਨ ਹਿ ਤਦ੍ਵਲਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਥੁਰਾਮੇਤ੍ਯ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ ॥ ੫,੨੪.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ।
ਆਨੀਯ ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਵਾਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਪਰਾਭਿਭਵਨਿਃ ਸ਼ਙ੍ਕਂ ਬਭੂਵ ਚ ਯਦੋਃ ਕੁਲਮ੍ ॥ ੫,੨੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਗਰਸੇਨ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਬਲਦੇਵੋऽਪਿ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਖਿਲਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਜ੍ਞਾਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਸੋਤ੍ਕਣ੍ਠਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍ ॥ ੫,੨੪.
ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਵਾਦ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨੰਦਗੋਕੁਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਮਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ । ਤਥੈਵਾਭ੍ਯਵਦਤ੍ਪ੍ਰਮ੍ਣਾ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ॥ ੫,੨੪.
ਫਿਰ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਸ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਂਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ । ਹਾਸ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਂ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗੋਪੈਰ੍ਗੋਪੀਜਨੈਸ੍ਤਥਾ ॥ ੫,੨੪.
ਉਹ ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਕੁਝ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨ੍ਯਵਦਨ੍ ਗੋਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਲਾਯੁਧਮ੍ । ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਮਕੁਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃਸੇਰ੍ष੍ਯਮਥਾਪਰਾਃ ॥ ੫,੨੪.
ਉਥੇ ਗੋਆਲੇ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਕੁਝ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ, ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਗੋਪ੍ਯਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰਪਰਾ ਨਾਗਰੀਜਨਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਕਚ੍ਚਿਦਾਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਲਪ੍ਰੇਮਲਵਾਤ੍ਮਕਃ ॥ ੫,੨੪.
ਕੁਝ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੀ ਚਲਪ੍ਰੀਤ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?'
ਅਸ੍ਮਚ੍ਚੇष੍ਟਾਮਪਹਸਨ੍ਨ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਾਨ ਮਧਿਕਂ ਕਰੋਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਸੌਹृਦਃ ॥ ੫,੨੪.
'ਕੀ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਚਲਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਕੇ, ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਮਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ?'
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਮਰਤਿ ਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਗੀਤਾਨੁਗਮਨਂ ਕਲਮ੍ । ਅਪ੍ਯਸੌ ਮਾਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁ ਸਕृਦਪ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ॥ ੫,੨੪.
'ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਡਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕਦੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਆਵੇਗਾ?'
ਅਥ ਵਾ ਕਿਂ ਤਦਾਲਾਪੈਃ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਮਪਰਾਃ ਕਥਾਃ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਵਿਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ॥ ੫,੨੪.
'ਫਿਰ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ; ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਬਿਨਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਬਨ੍ਧੁਜਨਸ਼੍ਚ ਕਿਮ੍ । ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਤੇਸ੍ਮਾਭਿਰਕृਤਜ੍ਞਧ੍ਵਜੋ ਹਿ ਸਃ ॥ ੫,੨੪.
ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਕਚ੍ਚਿਦਾਲਾਪਮਿਹਾਗਮਨਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਕਰੋਤਿ ਕृष੍ਣੋ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਰਾਮ ਨਾਨृਤਮ੍ ॥ ੫,੨੪.
ਫਿਰ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਰਾਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।
ਦਾਮੋਦਰੋऽਸੌ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਅਪੇਤਪ੍ਰੀਤਿਰਸ੍ਮਾਸੁ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਨਃ ॥ ੫,੨੪.
ਉਹ ਦਾਮੋਦਰ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਪੁਨਰ੍ਦਾਮੋਦਰੇਤਿ ਚ । ਜਹਸੁਃਸਸ੍ਵਰਂ ਗੋਪ੍ਯੋ ਹਰਿਣਾ ਹृਤਚੇਤਸਃ ॥ ੫,੨੪.
ਹਰੀ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਚੁਰ ਲਏ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਤੇ 'ਦਾਮੋਦਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਂਦੇਸ਼ੈਃ ਸਾਮਮਧੁਰੈਃ ਪ੍ਰੇਮਗਰ੍ਭੈਰਗਰ੍ਵਿਤੈਃ । ਰਾਮੇਣਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਗੋਪ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਤਿਮਨੋਹਰੈਃ ॥ ੫,੨੪.
ਰਾਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਿਮਰ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ ਮਿਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਗੋਪੈਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਰਾਮਃ ਪਰਿਹਾਸਮਨੋਹਰਾਃ । ਕਥਾਸ਼੍ਚਕਾਰ ਰੇਮੇ ਚ ਸਹ ਤੈਰ੍ਵ੍ਰਜਭੂਮਿषੁ ॥ ੫,੨੪.
ਰਾਮਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਭਰੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ।
ਵਨੇ ਵਿਚਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਹ ਗੋਪੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਾਨੁषਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਧਰਣੀਭृਤਃ ।। ੫-੨੫-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ, ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਨਿष੍ਪਾਦਿਤੋਰੁਕਾਯ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਯ੍ਯਣੋਰ੍ਵ੍ਵੀਵਿਚਾਰਿਣਃ । ਉਪਭੋਗਾਥਮਤ੍ਯਰ੍ਥ ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਰੁਣੀਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਭੀष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦਾ ਯਸ੍ਯ ਮਦਿਰੇ ਤ੍ਵ!ਮਹੌਜਸਃ । ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯੌਪਭੋਗਾਯ ਤਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਮੁਦੇ ਸ਼ੁਭੇ ।। ੫-੨੫-
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੀ ਪਸੰਦ ਮਦਰਾ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੋ, ਵਾਰੁਣੀਏ, ਅਨੰਤ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਜਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਾਰੁਣੀ ਤੇਨ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਵृਨ੍ਦਾਵਨਵਨੋਤੂਪਨ੍ਨ-ਕਦਮ੍ਬਤਰੁਕੋਟਰੇ ।। ੫-੨੫-
ਵਰੁਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਰੁਣੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉੱਗੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਚਰਨ੍ ਬਲਦੇਵੋऽਪਿ ਮਦਿਰਾਗਨ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਘ੍ਰਾਯ ਮਾਦਰਾਤਰ੍षਮਵਾਪਾਥ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਜਦੋਂ ਬਲਦੇਵ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਦਰਾ ਦੀ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਕਦਮ੍ਬਾਤ੍ ਸਹਸਾ ਮਦ੍ਯਧਾਰਾਂ ਸ ਲਾਙ੍ਗਲੀ । ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੇਯ !ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਫਿਰ, ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਮਦਰਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਦੇਖੀ ਤੇ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਪਪੌ ਚ ਗੋਪਗੋਪੀਭਿਃ ਸਮਵੇਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਗੀਯਮਾਨੋ ਲਲਿਤਂ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ ।। ੫-੨੫-
ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਦਰਾ ਪੀਤਾ, ਜਦ skilled ਗਾਇਕ ਤੇ ਵਾਦਕ ਸੁਹਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਮਨ੍ਤੋਤੂਪਨ੍ਨ-ਘਰ੍ਮ੍ਮਾਮ੍ਭਃ ਕਣਿਕਾਮੌਕ੍ਤਿਕੋਜ੍ਜਵਲਃ । ਆਗਚ੍ਛ ਯਮੁਨੇ! ਸ੍ਤ੍ਰਤੁਮਿਚ੍ਚਾਮੀਤ੍ਤ੍ਯਾਹ ਵਿਹ੍ਵਲਃ ।। ੫-੨੫-
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਗਰਮੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਣ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਯਮੁਨਾ, ਆ! ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ,' ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਚਂ ਨਦੀ ਸਾ ਚ ਮਤ੍ਤੋਕ੍ਤਾਮਵਮਤ੍ਯ ਵੈ । ਨਾਜਗਾਮ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ।। ੫-੨੫-
ਨਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਾਂਗਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤਟੇ ਤੇਨ ਚਕਰ੍ष ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਪਾਪੇ ਨਾਯਾਸਿ ਨਾਯਾਸਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਚ੍ਛਯਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੫-੨੫-
ਉਸ ਨੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮਾੜੀ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ! ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ!'
ਸਾ ਕृष੍ਟਾ ਤੇਨ ਸਹਸਾ ਗਾਰ੍ਗ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਮ੍ਰਗਾ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰੋऽਸੌ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਤਦੂਨਮ੍ ।। ੫-੨੫-
ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਨਦੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਗਾਰਗਾ, ਨਦੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੇਚੀਦਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬਲਭਦਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਵਗਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰੀਰਿਣੀ ਤਥੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾ । ਪ੍ਰਸੀਦੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਮੁषਲਾਯੁਧ ।। ੫-੨੫-
ਜਦ ਨਦੀ ਨੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਫੂਲ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮਸ਼ਲਾਯੁਧ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ!'
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦਵਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯਬਲੇ ਯਦਿ । ਸੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਲਪਾਤੇਨ ਵਿਨੇष੍ਯਾਮਿ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਧਾ ।। ੫-੨੫-
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਯਾਤਿਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ ਤਯਾ ਨਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ । ਭੂਭਾਗੇ ਪ੍ਲਾਵਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਯਮੁਨਾਂ ਬਲਃ ।। ੫-੨੫-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਡਰ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।