ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਸਾਰ੍ਘ੍ਯਹਸ੍ਤੋ ਮਹੋਦਧਿਃ । ਉਵਾਚ ਨ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਤਃ ਸਾਨ੍ਦੀਪਨੇਰਿਤਿ ।। ੫-੨੧-
ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੋਲ ਗਏ, ਕੀਮਤੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ।'
ਦੈਤ੍ਯਃ ਪਞ੍ਚਜਨੋ ਨਾਮ ਸ਼ਙ੍ਖਰੂਪਃ ਸ ਬਾਲਕਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੋऽਸ੍ਤਿ ਸਲਿਲੇ ਮਮੈਵਾਸੁਰਸੂਦਨ ।। ੫-੨੧-
ਇੱਕ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪਾਂਚਜਨ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਫੜ ਲਿਆ; ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਨ੍ਤਰ੍ਜ੍ਜਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਖਲਮ੍ । ਕृष੍ਣੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿ-ਪ੍ਰਭਵਂ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੫-੨੧-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪਾਂਚਜਨ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਬਲਹਾਨਿਰਜਾਯਤ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਵृਧੇ ਤੇਜੋ ਯਾਤ੍ਯਧਰ੍ਮ੍ਮਸ਼੍ਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ।। ੫-੨੧-
ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧੀ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਮਾਪੂਰ੍ਯ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਯਮਪੁਰੀਂ ਹਰਿਃ । ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਵ ਬਲਵਾਨ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਯਮਮ੍ ।। ੫-੨੧-
ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਂ ਬਾਲਂ ਯਾਤਨਾਸਂਸ੍ਥਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਰੀਰਿਣਮ੍ । ਪਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਸ਼੍ਵ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ ।। ੫-੨੧-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਥੁਰਾਞ੍ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵੁਗ੍ਰਸੇਨੇਨ ਪਾਲਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਮੁਭੌ ਰਾਮ-ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨੌ ।। ੫-੨੧-
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਜਰਾਸਨ੍ਘਸੁਤੇ ਕਂਸ ਉਪਯੇਮੇ ਮਹਾਬਲਃ । ਅਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਞ੍ਚ ਮੈਤ੍ਰੇਯ!ਤਯੋਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਤृਹਨਂ ਹਰਿਮ੍ ।। ੫-੨੨-
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ! ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੰਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਅਸਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣਿਆ।
ਮਹਾਬਲਪਰੀਵਾਰੋ ਮਗਧਾਘਿਪਤਿਰ੍ਬਲੀ । ਹਨ੍ਤੁਮਭ੍ਯਾਯਯੌ ਕੋਪਾਜ੍ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਸਯਾਦਵਮ ।। ੫-੨੨-
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਸੋऽਥ ਰੁਰੋਧ ਮਗਧੇਖਰਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਃ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ ।। ੫-੨੨-
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੀਹ-ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿष੍ਕਮ੍ਯਾਲ੍ਪਪਰੀਵਾਰਾਵੁਭੌ ਰਾਮ-ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨੌ । ਯੁਯੁਧਾਤੌ ਸਮਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲਿਨੌ ਬਲਿਸੈਨਿਕੈਃ ।। ੫-੨੨-
ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਆਏ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਤਤੋ ਬਲਸ਼੍ਵ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਵ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਮਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਮਾਦਾਨੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ।। ੫-੨੨-
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਫਿਰ ਬਲ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ ਦੀ ਉੱਤਮ ਸੋਚ ਬਣਾਈ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਹਰੇਃ ਸ਼ਾਙ੍ਗ ਤੂਣੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ । ਆਕਾਸ਼ਾਦਾਗਤੌ ਵੀਰ!ਤਥਾ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ।। ੫-੨੨-
ਵੀਰੋ! ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੂਣ, ਤੇ ਕਉਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆ ਗਏ।
ਹਲਞ੍ਚ ਬਲਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਗਨਾਦਾਗਤਂ ਕਵੇ ! ਮਨਸੋऽਭਿਮਤਂ ਵਿਪ੍ਰ!ਸੌਨਨ੍ਦਂ ਮੁਸਲਂ ਤਥਾ ।। ੫-੨੨-
ਕਵੀ ਜੀ! ਬਲਭਦਰ ਦਾ ਹਲ ਤੇ ਸੌਨੰਦ ਮੂਸਲ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆ ਗਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਮਗਧਾਧਿਪਮ੍ । ਪੁਰੀਂ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਰ੍ਵੀਰਾਵੁਭੌ ਰਾਮ-ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨੌ ।। ੫-੨੨-
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਜਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਜਰਾਸਨ੍ਧੇ ਮਹਾਮੁਨੇ ! ਜੀਵਮਾਨੇ ਗਤੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਂ ਨਾਮਨ੍ਯਤ ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੫-੨੨-
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ! ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਪੁਨਰਪ੍ਯਾਜਗਾਮਾਥ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਿਤਸ਼੍ਵ ਰਾਮ-ਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਮਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ।। ੫-੨੨-
ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਆਇਆ; ਪਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਨੇਵਮਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਮ੍ਮਦਃ । ਯਦੁਭਿਰ੍ਮਾਗਧੋ ਰਾਜਾ ਚਕ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਪੁਰੋਗਮੈਃ ।। ੫-੨੨-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਾਰਾਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਲੜਿਆ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਯਾਦਵੈਃ ਸ ਪਰਾਜਿਤਃ । ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਰਾਸਨ੍ਧਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਬਲਾਧਿਕਃ ।। ੫-੨੨-
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਰਾਸੰਧ, ਭਾਵੇਂ ਬਲ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦੂ ਬਲ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਤੈਰਰ੍ਜ੍ਜਿਤਂ ਯਦਨੇਕਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਤੁ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰਂਸ਼ਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ।। ੫-੨੨-
ਬਲ ਜੀ! ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਮਨੁष੍ਯਧਰ੍ਮ੍ਮਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਲੀਲਾ ਸਾ ਜਗਤਃ ਪਤੇਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਣਯਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਯਦਰਾਤਿषੁ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ।। ੫-੨੨-
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇਹ ਖੇਡ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸੈਵ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਂ ਸਂਹਾਰਞ੍ਚ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਸ੍ਯਾਰਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਪਣੇ ਕੋऽਯਮੁਦ੍ਯਮਵਿਸ੍ਤਰਃ ।। ੫-੨੨-
ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਤਥਾਪਿ ਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਤਮਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਨੇ ਬਲਵਤਾ ਸਨ੍ਧਿਂ ਹੀਨੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤ੍ਯਸੌ ।। ੫-੨੨-
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ: ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮ ਚੋਪਪ੍ਰਦਾਨਞ੍ਚ ਤਥਾ ਭੇਦਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਕਰੋਤਿ ਦਣ੍ਡਪਾਤਞ੍ਚ ਕ੍ਬਚਿਦੇਵ ਪਲਾਯਨਮ੍ ।। ੫-੨੨-
ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਦਾਨ ਵੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚਲ ਵੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਜ਼ਾ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਦੇਹਿਨਾਂ ਚੇष੍ਟਾਮਿਤ੍ਯੇਵਮਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਤਃ । ਲੀਲਾ ਜਗਤੂਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਨ੍ਦਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ।। ੫-੨੨-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਲੀਲਾ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਥਂਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੇਨ ਧੀਮਤਾ । ਪ੍ਰਾਹੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਹਰਿਃ ॥ ੫,੨੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਅਮਰ ਹਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਯਥਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਗਚ੍ਛਲੋਕਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪ । ਅਵ੍ਯਾਹਤਪਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੋਪਬृਂਹਿਤਃ ॥ ੫,੨੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਨ੍ਮਹਾ ਭੋਗਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਕੁਲੇ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਤੋਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ॥ ੫,੨੪.
ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇਗੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਏਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਜਗਤਾਮਚ੍ਯੁਤਂ ਨृਪਃ । ਗੁਹਾਮੁਖਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਤਃਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਲ੍ਪਕਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ ॥ ੫,੨੪.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਕਲਿਯੁਗਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਪ੍ਤੁਂ ਨृਪਸ੍ਤਪਃ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍ ॥ ੫,੨੪.
ਫਿਰ, ਕਲਿਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਹ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਥਾਂ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ।