ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਖ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਬੁਧਃ । ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਚ੍ਚ ਸਮਂ ਪੂਜ੍ਯਭृਤ੍ਯਬਨ੍ਧੁਭਿਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਨਿਤ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਨਮਾਨਯੋਗ, ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਏ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਮਾਤਾਮਹਂ ਤਥਾ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਰਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾ ਦਦ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰੇ; ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਃ ਕੁਤਪਸ੍ਤਿਲਾਃ । ਰਜਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਕਥਾਸਙ੍ਕੀਰ੍ਤਨਾਦਿਕਮ੍
ਸ੍ਰਾਧ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਦੌਹਿਤਰ (ਪੋਤਾ), ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਤਿਲ। ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਭੇਟ, ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੋਧੋऽਧ੍ਵਗਮਨਂ ਤ੍ਵਰਾ । ਭੋਕ੍ਤੁਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਰਯਮੇਤਨ੍ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸਾ, ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਨਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹਾ ਨृਪ । ਕੁਲਂ ਚਾਪ੍ਯਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ, ਪਿਤਰ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ — ਇਹ ਸਭ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ੍ਰਾਧ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੋਮਾਧਾਰਃ ਪਿਤृਗਣੋ ਯਾਗਾਧਾਰਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯੋਗਿਨਿਯੋਗਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਪਾਲ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਸੋਮਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ sacrifice ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਇਸ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਯੌਗੀ ਚੇਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭੋਕ੍ਤॄਂਸ੍ਤਾਰਯਤਿ ਯਜਮਾਨਂ ਤਥਾ ਨृਪ
ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
(ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਵਿਹਿਤਾਵਿਹਿਤਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਵਿਚਾਰਃ) ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਹਵਿष੍ਯਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਸ਼ਸ੍ਯ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਚ । ਸੌਕਰਚ੍ਛਾਗਲੈਣੇਯਰੌਰਵੈਰ੍ਗਵਯੇਨ ਚ
ਔਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਿਸ਼, ਮੱਛੀ, ਖਰਗੋਸ਼, ਨਕੁਲ, ਸੂਰ, ਬਕਰਾ, ਭੇਡ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦਾ ਮਾਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਔਰਭ੍ਰਗਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮਾਸਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਮਾਂਸੈਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਧ੍ਰੀਣਸਾਮਿषੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦਾ ਮਾਸ, ਮਹੀਨੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਧਰੀਨਸਾ ਦਾ ਮਾਸ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਖਡ੍ਗਮਾਂਸਮਤੀਵਾਤ੍ਰ ਕਾਲਸ਼ਾਕਂ ਤਥਾ ਮਧੁ । ਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਤृਪ੍ਤਿਦਾਨਿ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਖੜਗ ਮਾਸ, ਕਾਲਾ ਸ਼ਾਕ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ — ਇਹ ਕਰਮ ਲਈ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਯਾਮੁਪੇਤ੍ਯ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ । ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਜਾਯਤੇ ਪਿਤृਤੁष੍ਟਿਦਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਸ੍ਸਨੀਵਾਰਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕਾ ਦ੍ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ । ਵਨ੍ਯੌषਧੀਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਹਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਕਾ, ਸਨੀਵਾਰਾ, ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਆਮਾਕਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਔਸ਼ਧੀਆਂ — ਇਹ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਵਾਃ ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗਵੋ ਮੁਦ੍ਗਾ ਗੋਧੂਮਾ ਵ੍ਰੀਹਯਸ੍ਤਿਲਾਃ । ਨਿष੍ਪਾਵਾਃ ਕੋਵਿਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍षਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਜੌ, ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ, ਮੁੰਗ, ਗਹੂੰ, ਚੌਲ, ਤਿਲ, ਨਿਸ਼ਪਾਵ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਅਤੇ ਸਰੋਂ — ਇਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਕृਤਾਗ੍ਰਯਣਂ ਯਚ੍ਚ ਧਾਨ੍ਯਜਾਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਰਾਜਮਾषਾਨਣੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਸੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਅਨਾਜ ਜੋ ਅਗਰਯਣ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਮਾਸ਼, ਅਨੂ ਅਤੇ ਮਸੂਰ — ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ।
ਅਲਾਬੁਂ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਚੈਵ ਪਲਾਣ੍ਡੁਂ ਪਿਣ੍ਡਮੂਲਕਮ੍ । ਗਾਨ੍ਧਾਰਕਕਰਮ੍ਬਾਦਿਲਵਣਾਨ੍ਯੌषਰਾਣਿ ਚ
ਲੌਕੀ, ਗ੍ਰਿਞਜਨ, ਪਿਆਜ਼, ਮੂਲੀ, ਗਾਂਧਾਰਕ, ਕਰੰਬਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਖਣੀ ਦਾ ਲੂਣ — ਇਹ ਵੀ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਆਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਯਾਸਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣਾਨਿ ਚ । ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚਾ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਲਾਲ ਰਸ ਅਤੇ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਨਕ੍ਤਾਹृਤਮਨੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤृਪ੍ਯਤੇ ਨ ਚ ਯਤ੍ਰ ਗੌਃ । ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਿ ਫੇਨਿਲਂ ਚਾਮ੍ਬੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਯੋਗ੍ਯਂ ਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਲਗਾਤਾਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਗੰਦਾ ਤੇ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੇਕਸ਼ਫਾਨਾਂ ਯਦੌष੍ਟ੍ਰਮਾਵਿਕਮੇਵ ਚ । ਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਕਰਮ ਲਈ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਉਠ, ਭੇਡ, ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਮੱਝ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
षਣ੍ਢਾਪਵਿਦ੍ਧਚਾਣ੍ਡਾਲਪਾਪਿਪਾषਣ੍ਡਿਰੋਗਿਭਿਃ । ਕृਕਵਾਕੁਸ਼੍ਵਨਨਗ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਗ੍ਰਾਮਸੂਕਰੈਃ
ਖੋਜੀ, ਅਜਾਤ, ਚੰਡਾਲ, ਪਾਪੀ, ਕਪਟ, ਬਿਮਾਰ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤੇ, ਨੰਗੇ, ਬਾਂਦਰ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸੂਰ—
ਉਦਕ੍ਯਾਸੂਤਕਾਸ਼ੌਚਿਮृਤਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸੁਰਾ ਨ ਪਿਤਰੋ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਜੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਸ਼ੁਧ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਿਤਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਸ਼੍ਰਿਤੇ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਉਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਚ ਤਿਲਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁੱਚੇ ਸਥਾਨ 'ਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਛਿੜਕਣ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਖਾਦਿਨਾ ਚੋਪਪਨ੍ਨਂ ਕੇਸ਼ਕੀਟਾਦਿਭਿਰ੍ਨृਪ । ਨ ਚੈਵਾਭਿषਵੈਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰਮਨ੍ਨਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਨਖ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਗੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਭੋਜਨ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਬੇ-ਤਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਤਃ । ਯਦਾਹਾਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਜਾਤਾਸ੍ਤਦਾਹਾਰਤ੍ਵਮੇਤਿ ਤਤ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਦੱਸ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚਾਪਿ ਪਿਤृਰ੍ਭਿਗੀਤਾ ਗਾਥਾ ਮਹੀਪਤੇ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੋਰ੍ਮਨੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਲਾਪੋਪਵਨੇ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕਲਾਪਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਲਈ ਇੱਕ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਸੀ।
ਅਪਿ ਨਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਲੇ ਸਨ੍ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਲਿਨਃ । ਗਯਾਮੁਪੇਤ੍ਯ ਯੇ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਕਮਾਦਰਾਤ੍
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਗਯਾ ਜਾ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ।
ਅਪਿ ਨਃ ਸ ਕੁਲੇ ਜਾਯਾਦ੍ਯੋ ਨੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀਮ੍ । ਪਾਯਸਂ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਮਘਾਸੁ ਚ
ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਤੀਰਵੀਂ ਪਾਯਸ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਮੌਸਮ ਤੇ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵੇ।
ਗੌਰੀਂ ਵਾਪ੍ਯੁਦ੍ਵਹੇਤ੍ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਯਜੇਤ ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਾ
ਜਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸਾਂਡ ਛੱਡੇ, ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਅਤਃ ਪਰਂ ਯਯਾਤੇਃ ਪ੍ਰਥਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦੋਰ੍ਵਂਸ਼ਮਹਂ ਕਥਯਾਮਿ ॥ ੪,੧੧.੧ ੪,੧੧.੨ ੪,੧੧.੩ ੪,੧੧.੪ ੪,੧੧.੫ ੪,੧੧.੬ ੪,੧੧.੭ ੪,੧੧.੮ ੪,੧੧.੯ ੪,੧੧.੧੦ ੪,੧੧.੧੧ ੪,੧੧.੧੨ ੪,੧੧.੧੩ ੪,੧੧.੧੪ ੪,੧੧.੧੫ ੪,੧੧.੧੬ ੪,੧੧.੧੭ ੪,੧੧.੧੮ ੪,੧੧.੧੯ ੪,੧੧.੨੦ ੪,੧੧.੨੧ ॥ ਜਯਧ੍ਵਜਾਤ੍ਤਾਲਜਙ੍ਘਃ ਪੁਤ੍ਰੋਭਵਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਯਯਾਤੇਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਥਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਨੋਃਸਭਾਨਲਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਰਮੇषੁਸਂਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਃ ॥ ੪,੧੮.੧ ॥ ਸਭਾਨਲਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਲਾਨਲਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਪੁੱਤਰ ਅਨੁ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸਭਾਨਲ, ਚਕਸ਼ੁ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁ। ਸਭਾਨਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਲਾਨਲ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਾਰਾਯਣਾਖ੍ਯੋऽਸੌ ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਭਗਵਾਨ੍ਯਥਾ । ਸਸਰ੍ਜ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਨਾਰਾਇਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰਚੇ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਦੱਸੋ।