ਚਾਣੂਰੇ ਨਹਤੇ ਮਲ੍ਲੇ ਮੁष੍ਟੇਕੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਨੀਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੋਸ਼ਲਕੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁ ਵੁਃ
ਜਦੋਂ ਚਾਣੂਰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹਾ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਵਲ੍ਗਤੁਸ੍ਤਤੋ ਰਂਗੇ ਕृष੍ਣਸਂਕਰ੍षਣਾਵੁਭੌ । ਸਮਾਨਵਯਸੋ ਗੋਪਾਨ੍ਬਲਾਦਾਕृष੍ਯ ਹਰ੍षਿਤੌ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਏ, ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕਂਸੋऽਪਿ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰ੍ਵ੍ਯਾਯਤਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ । ਗੋਪਾਵੇਤੌ ਸਮਾਜੌਘਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮ੍ਯੇਤਾਂ ਬਲਾਦਿਤਃ
ਕੰਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਦੋ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਕੱਢੋ!'
ਨਂਦੋऽਪਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪਾਪੋ ਨਿਰ੍ਗਲੈਰਾਯਸੈਰਿਹ । ਅਵृਦ੍ਧਾਰ੍ਹੇਣ ਦਂਡੇਨ ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਬਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਨੰਦ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜੋ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਵਲ੍ਗਂਤਿ ਗੋਪਾਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੇ ਚੇਮੇ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਰਃ । ਗਾਵੋ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤਾਮੇषਾਂ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਲੈ ਲਵੋ।
ਏਵਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਉਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਮਂਚਂ ਕਂਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੇਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੰਸ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸਿਆ, ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਕੇ ਮੰਚ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕੇਸ਼੍ष੍ਵੋਆ!ਕृष੍ਯ ਵਿਗਲਤ੍ਕਿਰੀਟਮਵਨੀਤਲੇ । ਸ ਕਂਸਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਪਪਾਤ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੋੜ ਉਤਾਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਸ਼੍षੋਜਗਦਾਧਾਰਗੁਰੁਣਾ ਪਤਤੋਪਰਿ । ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਯਾਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜੋ ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਧਾਰਕ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕੰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਨृਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼੍षੋਉ! ਤਦਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਚਕਰ੍ष ਦੇਹਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਂਗਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਕੰਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘਸੀਟਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ।
ਗੌਰਵੇਣਾਤਿਪਤਤਾ ਪਰਿਘਾਤੇਨ ਕृष੍ਯਤਾ । ਕृਤਾ ਕਂਸਸ੍ਯ ਦੇਹੇਨ ਵੇਗੇਨੇਵ ਮਹਾਂਭਸਃ
ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਤੇ ਘਸੀਟਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੰਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਕਂਸੇ ਗृਹੀਤੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾऽਭ੍ਯਾਗਤੋ ਰੁषਾ । ਸੁਨਾਮਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇ ਣ ਲੀਲਯੈਵ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੁਨਾਮਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਤ੍ਤਦ੍ਰਂ ਗਮਂਡਲਮ੍ । ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਮਥੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਸਭਾ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰ ਉਠੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਂ ਦੇਵਕੀ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸ੍ਮृਤਜਨ੍ਮੋਕ੍ਤਵਚਨੌ ਤਾਵੇਵ ਪ੍ਰਣਤੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਆਖੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਸ਼੍ਰੀਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੀਦਤਾਂ ਦਤ੍ਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੋ ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਥਾਵਯੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕृਤੋਦ੍ਧਾਰਸ੍ਸ ਕੇਸ਼ਵ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।'
ਆਰਾਧਿਤੋ ਯਦ੍ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਣੋ ਗृਹੇ ਮਮ । ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਨਿਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤੇਨ ਨਃ ਪਾਵਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਆਰਾਧਨ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਤ੍ਵਮਂਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯਸ੍ਥਿਤਃ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤੇਤੇ ਸਮਸ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੂਤਭਵਿष੍ਯਤੀ
'ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।'
ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤ੍ਵਮਿਜ੍ਯਸੇऽਚਿਂਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਾਚ੍ਯੁਤ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਯਜ੍ਞੋ ਯष੍ਟਾ ਚ ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਚਿੰਤਯ, ਹੇ ਸਰਵਦੇਵਮਯ, ਹੇ ਅਚੁਤ। ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।'
ਸਮੁਦ੍ਭਵਸ੍ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਨਾਰਦਨ! ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ।
ਸਾਪਹ੍ਨਵਂ ਮਮ ਮਨੋ ਯਦੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਯਤੇ । ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਜਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਦਤ੍ਯਂਤਵਿਡਂਬਨਾ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇਨਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯੈषਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਕਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਤੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹੇਗੀ?
ਜਗਦੇਤਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਂਭੂਤਮਖਿਲਂ ਯਤਃ । ਕਯਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਨਾ ਮਾਯਾਂ ਸੋऽਸ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ । ਸ ਕੋष੍ਠੋਤ੍ਸਂਗਸ਼ਯਨੋ ਮਾਨੁषੋ ਜਾਯ ਤੇ ਕਥਮ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਦੁਨੀਆ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਂਸ਼ਾਵਤਾਰਕਰਣੈਰ੍ਨ ਮਮਾਸਿ ਪੁਤ੍ਰਃ । ਆਬ੍ਰਹ੍ਯਪਾਦਪਮਿਦਂ ਜਗਦੇਤਦੀਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਿਮੋਹਯਸਿ ਕਿਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਸ੍ਮਾਨ੍
ਸੋ ਪ੍ਰਭੂ! ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ! ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੈਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਭਟਕਾਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ?
ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਦृਸ਼ਾ ਤਨਯੋ ਮਮੇਤਿ ਕਂਸਾਦ੍ਭਯਂ ਕृਤਮਪਾਸ੍ਤਭਯੋऽਤਿਤੀਵ੍ਰਮ੍ । ਨੀਤੋऽਸਿ ਗੋਕੁਲਮਰਾਤਿਭਯਾ ਕੁਲੇਨ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਤੋऽਸਿ ਮਮ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮਤ੍ਵਮੀਸ਼
ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਕੰਸ ਤੋਂ ਡਰਿਆ। ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਗੋਕੁਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰ ਮਰੁਦਸ਼੍ਵਿਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਸਾਧ੍ਯਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਨ ਭਵਂਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ । ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰੀਸ਼ ਜਗਤਾਮੁਪਕਾਰਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਨਃ ਪਰਿਗਤੋ ਵਿਗਤੋ ਹਿ ਮੋਹਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਵਿਜ੍ਞਾਨੌ ਭਗਵਤ੍ਕਰ੍ਮ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਦੇਵਕੀ-ਵਸੁਦੇਵੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਹਰਿਃ । ਮੋਹਾਯ ਯਦੁਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਤਤਾਨ ਸ ਵੈष੍ਣਵੀਮ ।। ੫-੨੧-
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ। ਪਰ, ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ; ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਭਟਕਾਵੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਮਾਇਆ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਚਾਮ੍ਬ! ਭੋਸ੍ਤਾਤ! ਚਿਰਾਦੁਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤੇਨ ਮੇ । ਭਵਨ੍ਤੌ ਕਂਸਭੀਤੇਨ ਦृष੍ਟੌ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੇਨ ਚ ।। ੫-੨੧-
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ! ਪਿਤਾ! ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੰਸ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਤਾਂ ਯਾਤਿ ਯਃ ਕਾਲੋ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰਪੂਜਨਮ੍ । ਤਤ੍ਖਣਡਮਾਯੁषੋ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਸਾਧੂਨਾਂ ਹਿ ਜਾਯਤੇ ।। ੫-੨੧-
ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪੂਜਣ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰੀ ਹੋਈ ਉਮਰ, ਨਿਕੰਮੀ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੁਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁ-ਦੇਵ-ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਵ ਪੂਜਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਤਾਂ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਦੇਹਿਨਾਂ ਤਾਤ!ਜਾਯਤੇ ।। ੫-੨੧-
ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਨਮ, ਹੇ ਪਿਤਾ! ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।