ਕृष੍ਣੋਪਿ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਲੀਲਯੈਵ ਜਗਨ੍ਮਯਃ । ਖੇਦਾਚ੍ਚਾਲਯਤਾ ਕੋਪਾਨ੍ਨਿਜਕੇਸਰਸ਼੍ਖੋਰਮ੍
ਜਗਤ ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੜੇ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਮਾਨ ਉਚਾਲੀ।
ਬਲਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਣੂਕृष੍ਣਯੋਃ । ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਕਂਸਃ ਕੋਪਪਰਾਯਣਃ
ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਂਸਾ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਦਂਗਾਦਿषੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੇषੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਖੇ ਸਂਗਤਾਨ੍ਯਵਾਦ੍ਯਂਤ ਦੇਵਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦਕਾਂ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਦਕ ਇਕੱਠੇ ਵਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਯ ਗੋਵਿਂਦ ਚਾਣੂਰਂ ਜਹਿ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾਨਵਮ੍ । ਅਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਗਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰਤਿਹਰ੍षਿਤਾਃ
''ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਕੇਸ਼ਵ, ਚਾਣੂਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ!'' — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੁਕਵੇਂ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਾਣੂਰੇਣ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਪੀਡਿਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲਮਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ । ਭੂਮਾਵਾਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸ ਗਗਨੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤ ਮੱਲ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਭੂਮਾਵਾਸ੍ਫੋਟਿਤਸ੍ਤੇਨ ਚਾਣੂਰਃ ਸ਼ਤਧਾऽਭਵਤ੍ । ਰਕ੍ਤਸ੍ਰਾਵਮਹਾਪਂਕਾਂ ਚਕਾਰ ਚ ਤਦਾ ਭੁਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖੂਨ ਦਾ ਪੰਡ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬਲਦੇਵੋऽਪਿ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਮੁष੍ਟਿਕੇਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਯੁਯੁਧੇ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲੇਨ ਚਾਣੂਰੇਣ ਯਥਾ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤ ਮੱਲ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸੋऽਪ੍ਯੇਨਂ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਹਤ੍ਯ ਜਾਨੁਨਾ । ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਗਤਾਯੁषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨੂੰ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ, ਛਾਤੀ ਤੇ, ਤੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਕृष੍ਣ ਸ੍ਤੋਸ਼ਲਕਂ ਭੂਯੋ ਮਲ੍ਲਰਾਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮੱਲ ਰਾਜਾ ਤੋਸ਼ਲਕ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਾਣੂਰੇ ਨਹਤੇ ਮਲ੍ਲੇ ਮੁष੍ਟੇਕੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਨੀਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੋਸ਼ਲਕੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁ ਵੁਃ
ਜਦੋਂ ਚਾਣੂਰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹਾ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਵਲ੍ਗਤੁਸ੍ਤਤੋ ਰਂਗੇ ਕृष੍ਣਸਂਕਰ੍षਣਾਵੁਭੌ । ਸਮਾਨਵਯਸੋ ਗੋਪਾਨ੍ਬਲਾਦਾਕृष੍ਯ ਹਰ੍षਿਤੌ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਏ, ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕਂਸੋऽਪਿ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰ੍ਵ੍ਯਾਯਤਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ । ਗੋਪਾਵੇਤੌ ਸਮਾਜੌਘਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮ੍ਯੇਤਾਂ ਬਲਾਦਿਤਃ
ਕੰਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਦੋ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਕੱਢੋ!'
ਨਂਦੋऽਪਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪਾਪੋ ਨਿਰ੍ਗਲੈਰਾਯਸੈਰਿਹ । ਅਵृਦ੍ਧਾਰ੍ਹੇਣ ਦਂਡੇਨ ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਬਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਨੰਦ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜੋ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਵਲ੍ਗਂਤਿ ਗੋਪਾਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੇ ਚੇਮੇ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਰਃ । ਗਾਵੋ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤਾਮੇषਾਂ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਲੈ ਲਵੋ।
ਏਵਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਉਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਮਂਚਂ ਕਂਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੇਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੰਸ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸਿਆ, ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਕੇ ਮੰਚ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕੇਸ਼੍ष੍ਵੋਆ!ਕृष੍ਯ ਵਿਗਲਤ੍ਕਿਰੀਟਮਵਨੀਤਲੇ । ਸ ਕਂਸਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਪਪਾਤ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੋੜ ਉਤਾਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਸ਼੍षੋਜਗਦਾਧਾਰਗੁਰੁਣਾ ਪਤਤੋਪਰਿ । ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਯਾਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜੋ ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਧਾਰਕ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕੰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਨृਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼੍षੋਉ! ਤਦਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਚਕਰ੍ष ਦੇਹਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਂਗਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਕੰਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘਸੀਟਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ।
ਗੌਰਵੇਣਾਤਿਪਤਤਾ ਪਰਿਘਾਤੇਨ ਕृष੍ਯਤਾ । ਕृਤਾ ਕਂਸਸ੍ਯ ਦੇਹੇਨ ਵੇਗੇਨੇਵ ਮਹਾਂਭਸਃ
ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਤੇ ਘਸੀਟਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੰਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਕਂਸੇ ਗृਹੀਤੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾऽਭ੍ਯਾਗਤੋ ਰੁषਾ । ਸੁਨਾਮਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇ ਣ ਲੀਲਯੈਵ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੁਨਾਮਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਪਰ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਤ੍ਤਦ੍ਰਂ ਗਮਂਡਲਮ੍ । ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਮਥੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਸਭਾ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰ ਉਠੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਂ ਦੇਵਕੀ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸ੍ਮृਤਜਨ੍ਮੋਕ੍ਤਵਚਨੌ ਤਾਵੇਵ ਪ੍ਰਣਤੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਆਖੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਸ਼੍ਰੀਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੀਦਤਾਂ ਦਤ੍ਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੋ ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਥਾਵਯੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕृਤੋਦ੍ਧਾਰਸ੍ਸ ਕੇਸ਼ਵ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।'
ਆਰਾਧਿਤੋ ਯਦ੍ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਣੋ ਗृਹੇ ਮਮ । ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਨਿਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤੇਨ ਨਃ ਪਾਵਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਆਰਾਧਨ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਤ੍ਵਮਂਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯਸ੍ਥਿਤਃ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤੇਤੇ ਸਮਸ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੂਤਭਵਿष੍ਯਤੀ
'ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।'
ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤ੍ਵਮਿਜ੍ਯਸੇऽਚਿਂਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਾਚ੍ਯੁਤ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਯਜ੍ਞੋ ਯष੍ਟਾ ਚ ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਚਿੰਤਯ, ਹੇ ਸਰਵਦੇਵਮਯ, ਹੇ ਅਚੁਤ। ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।'
ਸਮੁਦ੍ਭਵਸ੍ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਨਾਰਦਨ! ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ।
ਸਾਪਹ੍ਨਵਂ ਮਮ ਮਨੋ ਯਦੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਯਤੇ । ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਜਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਦਤ੍ਯਂਤਵਿਡਂਬਨਾ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇਨਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ।