ਕ੍ਵ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮੁਖੀਭੂਤਸੁਕੁਮਾਰਤਨੁਰ੍ਹਰਿਃ । ਕ੍ਵ ਵਜ੍ਰਕਠਿਨਾਭੋਗਸ਼ਰੀਰੋऽਯਂ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਜੁਕ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖਤ ਹੈ, ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ?
ਇਮੌ ਸੁਲਲਿਤੈਰਂਗੈਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤੇਤੇ ਨਵਯੌਵਨੌ । ਦੈਤੇਯਮਲ੍ਲਾਸ਼੍ਚਾਣੂਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤ੍ਵਤਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਚਾਣੂਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੜੇ ਹਨ।
ਨਿਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਮਹਾਨੇष ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਯਦ੍ਬਾਲਬਲਿਨੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥੈਸ੍ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਤੇ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਆਦਮੀ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ ਨਿਆਂਧੀਸ਼ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿਣ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਥਂ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਕਸ੍ਵ ਵਦਤਸ਼੍ਚਾਲਯਨ੍ਭੁਵਮ੍ । ਵਵਲ੍ਗ ਬਦ੍ਧਕਕ੍ਸ਼੍ਯੴਤਰ੍ਜਨਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਕਸ ਕੇ ਕਮਰਬੰਦ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਉੱਚਲ ਪਏ।
ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਚਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਵਵਲ੍ਗਲਲਿਤਂ ਤਥਾ । ਪਦੇਪਦੇ ਤਥਾ ਭੂਮਿਰ੍ਯਨ੍ਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਬਲਭਦਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੋਕ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉੱਚਲ ਪਏ; ਹਰ ਪੈਰ ਦੇ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਨਾ ਟੁੱਟੀ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਸੀ।
ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਯੁਧੇऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਭਦ੍ਰੇ ਣ ਮੁष੍ਟਿਕਃ
ਫਿਰ ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਤੇ ਦੈਤ ਮੱਲ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਜੋ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਬਲਭਦਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਾਵਧੂਤੈਸ੍ਤੁ ਚਾਣੂਰੇਣ ਸਮਂ ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਣੈਰ੍ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਕੀਲਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤਨੈਃ
ਹਰੀ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਚਾਲ ਕੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਪਕੜਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਪਾਦੋਦ੍ਧੂਤੈਃ ਪ੍ਰਮृष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਨ੍ਮਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੱਤਾਂ, ਧੱਕਿਆਂ ਤੇ ਪਕੜਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ।
ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਤਿਘੋਰਂ ਤਤ੍ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਬਲਪ੍ਰਾਣਵਿਨਿष੍ਪਾਦ੍ਯਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਝਲਕ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਭੀੜ ਅੱਗੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਚ੍ਚ ਚਾਣੂਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਹਰਿਣਾ ਸਹ । ਪ੍ਰਾਣਹਾਨਿਮਵਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਾਵਤ੍ਤਾਵਲ੍ਲਵਾਲ੍ਲਵਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਚਾਣੂਰ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਗਵਾਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਲੀਲਯੈਵ ਜਗਨ੍ਮਯਃ । ਖੇਦਾਚ੍ਚਾਲਯਤਾ ਕੋਪਾਨ੍ਨਿਜਕੇਸਰਸ਼੍ਖੋਰਮ੍
ਜਗਤ ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੜੇ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਮਾਨ ਉਚਾਲੀ।
ਬਲਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਣੂਕृष੍ਣਯੋਃ । ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਕਂਸਃ ਕੋਪਪਰਾਯਣਃ
ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਂਸਾ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਦਂਗਾਦਿषੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੇषੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਖੇ ਸਂਗਤਾਨ੍ਯਵਾਦ੍ਯਂਤ ਦੇਵਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦਕਾਂ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਦਕ ਇਕੱਠੇ ਵਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਯ ਗੋਵਿਂਦ ਚਾਣੂਰਂ ਜਹਿ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾਨਵਮ੍ । ਅਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਗਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰਤਿਹਰ੍षਿਤਾਃ
''ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਕੇਸ਼ਵ, ਚਾਣੂਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ!'' — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੁਕਵੇਂ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਾਣੂਰੇਣ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਪੀਡਿਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲਮਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ । ਭੂਮਾਵਾਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸ ਗਗਨੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤ ਮੱਲ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਭੂਮਾਵਾਸ੍ਫੋਟਿਤਸ੍ਤੇਨ ਚਾਣੂਰਃ ਸ਼ਤਧਾऽਭਵਤ੍ । ਰਕ੍ਤਸ੍ਰਾਵਮਹਾਪਂਕਾਂ ਚਕਾਰ ਚ ਤਦਾ ਭੁਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖੂਨ ਦਾ ਪੰਡ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬਲਦੇਵੋऽਪਿ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਮੁष੍ਟਿਕੇਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਯੁਯੁਧੇ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲੇਨ ਚਾਣੂਰੇਣ ਯਥਾ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤ ਮੱਲ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸੋऽਪ੍ਯੇਨਂ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਹਤ੍ਯ ਜਾਨੁਨਾ । ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਗਤਾਯੁषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨੂੰ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ, ਛਾਤੀ ਤੇ, ਤੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਕृष੍ਣ ਸ੍ਤੋਸ਼ਲਕਂ ਭੂਯੋ ਮਲ੍ਲਰਾਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮੱਲ ਰਾਜਾ ਤੋਸ਼ਲਕ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਾਣੂਰੇ ਨਹਤੇ ਮਲ੍ਲੇ ਮੁष੍ਟੇਕੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਨੀਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੋਸ਼ਲਕੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁ ਵੁਃ
ਜਦੋਂ ਚਾਣੂਰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮੱਲ੍ਹਾ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਵਲ੍ਗਤੁਸ੍ਤਤੋ ਰਂਗੇ ਕृष੍ਣਸਂਕਰ੍षਣਾਵੁਭੌ । ਸਮਾਨਵਯਸੋ ਗੋਪਾਨ੍ਬਲਾਦਾਕृष੍ਯ ਹਰ੍षਿਤੌ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਏ, ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕਂਸੋऽਪਿ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰ੍ਵ੍ਯਾਯਤਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ । ਗੋਪਾਵੇਤੌ ਸਮਾਜੌਘਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮ੍ਯੇਤਾਂ ਬਲਾਦਿਤਃ
ਕੰਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਦੋ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਕੱਢੋ!'
ਨਂਦੋऽਪਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪਾਪੋ ਨਿਰ੍ਗਲੈਰਾਯਸੈਰਿਹ । ਅਵृਦ੍ਧਾਰ੍ਹੇਣ ਦਂਡੇਨ ਵਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਬਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਨੰਦ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜੋ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਵਲ੍ਗਂਤਿ ਗੋਪਾਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੇ ਚੇਮੇ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਰਃ । ਗਾਵੋ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤਾਮੇषਾਂ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਲੈ ਲਵੋ।
ਏਵਮਾਜ੍ਞਾਪਯਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਉਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਤਂ ਮਂਚਂ ਕਂਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੇਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਕੰਸ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸਿਆ, ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਕੇ ਮੰਚ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕੇਸ਼੍ष੍ਵੋਆ!ਕृष੍ਯ ਵਿਗਲਤ੍ਕਿਰੀਟਮਵਨੀਤਲੇ । ਸ ਕਂਸਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਪਪਾਤ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੋੜ ਉਤਾਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਸ਼੍षੋਜਗਦਾਧਾਰਗੁਰੁਣਾ ਪਤਤੋਪਰਿ । ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਯਾਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜੋ ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਧਾਰਕ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕੰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਨृਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼੍षੋਉ! ਤਦਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਚਕਰ੍ष ਦੇਹਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਂਗਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਕੰਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘਸੀਟਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ।
ਗੌਰਵੇਣਾਤਿਪਤਤਾ ਪਰਿਘਾਤੇਨ ਕृष੍ਯਤਾ । ਕृਤਾ ਕਂਸਸ੍ਯ ਦੇਹੇਨ ਵੇਗੇਨੇਵ ਮਹਾਂਭਸਃ
ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਤੇ ਘਸੀਟਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੰਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।