ਅਯਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਖਿਲਜਨ੍ਮਨਃ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਮਂਸ਼ੋ ਨੂਨਂ ਭਾਰਹਰੋ ਭੁਵਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਰ੍ਣਿਤੇ ਪੌਰੈ ਰਾਮੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਉਰਸ੍ਤਤਾਪ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੁਤਪਯੋਧਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗੀ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨਨਵਿਲੋਕਨਾਤ੍ । ਯੁਵੇਵ ਵਸੁਦੇਵੋऽਭੂਦ੍ਵਿਹਾਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਜਰਾਮ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਢਾਪਾ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਾਕ੍ਸ਼ਿਯੁਗਲੋ ਰਾਜਾਂਤਃਪੁਰਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਨਾਗਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮੂਹਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰ ष੍ਟੁਂ ਨ ਵਿਰਰਾਮ ਤਮ੍
ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਤੋਂ ਰੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਮਤ੍ਯਰੁਣੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗਜਯੁਦ੍ਧਕृਤਾਯਾਸਸ੍ਵੇਦਾਂਬੁਕਣਿਕਾਚਿਤਮ੍
ਸਖੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸਿਸ਼ਰਦਂਭੋਜਮਪਸ਼੍ਯਾਮਜਲੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪਰਿਭੂਯਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਜਨ੍ਮ ਸਫਲਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦृਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੀਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ; ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਜਨਮ ਨਾਲ ਤਰਪਤ ਕਰੀਏ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਂਕਂ ਮਹਦ੍ਧਾਮ ਬਾਲਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍ । ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਭੁਜਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵੇਖ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ।
ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਦੁਗ੍ਧੇਂਦੁਮृਣਾਲਧਵਲਾਕृਤਿਮ੍ । ਬਲਭਦ੍ਰ ਮਿਮਂ ਨੀਲਪਰਿਧਾਨਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਤੂੰ ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੁੱਧ, ਚੰਦ ਤੇ ਕੌਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ?
ਵਲ੍ਗਤਾਮੁष੍ਟਿਕੇਨੈਵ ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਥਾ ਸਖਿ । ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਬਲਭਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਹਾਸ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਖੀ, ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਟੀਕ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵੀ ਵੇਖ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਚਾਣੂਰਂ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਯਂ ਹਰਿਃ । ਸਮੁਪੈਤਿ ਨ ਸਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਕਿਂ ਵृਦ੍ਧਾ ਮੁਕ੍ਤਕਾਰਿਣਃ
ਸਖੀਆਂ, ਵੇਖੋ—ਹਰੀ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ—ਕੀ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕ੍ਵ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮੁਖੀਭੂਤਸੁਕੁਮਾਰਤਨੁਰ੍ਹਰਿਃ । ਕ੍ਵ ਵਜ੍ਰਕਠਿਨਾਭੋਗਸ਼ਰੀਰੋऽਯਂ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਜੁਕ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖਤ ਹੈ, ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ?
ਇਮੌ ਸੁਲਲਿਤੈਰਂਗੈਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤੇਤੇ ਨਵਯੌਵਨੌ । ਦੈਤੇਯਮਲ੍ਲਾਸ਼੍ਚਾਣੂਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤ੍ਵਤਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਚਾਣੂਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੜੇ ਹਨ।
ਨਿਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਮਹਾਨੇष ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਯਦ੍ਬਾਲਬਲਿਨੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥੈਸ੍ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਤੇ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਆਦਮੀ ਲੜ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ ਨਿਆਂਧੀਸ਼ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿਣ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਥਂ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਕਸ੍ਵ ਵਦਤਸ਼੍ਚਾਲਯਨ੍ਭੁਵਮ੍ । ਵਵਲ੍ਗ ਬਦ੍ਧਕਕ੍ਸ਼੍ਯੴਤਰ੍ਜਨਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਕਸ ਕੇ ਕਮਰਬੰਦ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਉੱਚਲ ਪਏ।
ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਚਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਵਵਲ੍ਗਲਲਿਤਂ ਤਥਾ । ਪਦੇਪਦੇ ਤਥਾ ਭੂਮਿਰ੍ਯਨ੍ਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਬਲਭਦਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੋਕ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉੱਚਲ ਪਏ; ਹਰ ਪੈਰ ਦੇ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਨਾ ਟੁੱਟੀ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਸੀ।
ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਯਯੁਧੇऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਭਦ੍ਰੇ ਣ ਮੁष੍ਟਿਕਃ
ਫਿਰ ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਤੇ ਦੈਤ ਮੱਲ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਜੋ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਬਲਭਦਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਾਵਧੂਤੈਸ੍ਤੁ ਚਾਣੂਰੇਣ ਸਮਂ ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਣੈਰ੍ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਕੀਲਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤਨੈਃ
ਹਰੀ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਚਾਲ ਕੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਪਕੜਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਪਾਦੋਦ੍ਧੂਤੈਃ ਪ੍ਰਮृष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਨ੍ਮਹਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੱਤਾਂ, ਧੱਕਿਆਂ ਤੇ ਪਕੜਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ।
ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਤਿਘੋਰਂ ਤਤ੍ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਬਲਪ੍ਰਾਣਵਿਨਿष੍ਪਾਦ੍ਯਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਝਲਕ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਭੀੜ ਅੱਗੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਯਾਵਦ੍ਯਾਵਚ੍ਚ ਚਾਣੂਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਹਰਿਣਾ ਸਹ । ਪ੍ਰਾਣਹਾਨਿਮਵਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਾਵਤ੍ਤਾਵਲ੍ਲਵਾਲ੍ਲਵਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਚਾਣੂਰ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਗਵਾਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣੋਪਿ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਲੀਲਯੈਵ ਜਗਨ੍ਮਯਃ । ਖੇਦਾਚ੍ਚਾਲਯਤਾ ਕੋਪਾਨ੍ਨਿਜਕੇਸਰਸ਼੍ਖੋਰਮ੍
ਜਗਤ ਰੂਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੜੇ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਮਾਨ ਉਚਾਲੀ।
ਬਲਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਣੂਕृष੍ਣਯੋਃ । ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਕਂਸਃ ਕੋਪਪਰਾਯਣਃ
ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਂਸਾ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਦਂਗਾਦਿषੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੇषੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਖੇ ਸਂਗਤਾਨ੍ਯਵਾਦ੍ਯਂਤ ਦੇਵਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦਕਾਂ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਦਕ ਇਕੱਠੇ ਵਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜਯ ਗੋਵਿਂਦ ਚਾਣੂਰਂ ਜਹਿ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾਨਵਮ੍ । ਅਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਗਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰਤਿਹਰ੍षਿਤਾਃ
''ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਕੇਸ਼ਵ, ਚਾਣੂਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ!'' — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੁਕਵੇਂ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਾਣੂਰੇਣ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਪੀਡਿਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲਮਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ । ਭੂਮਾਵਾਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸ ਗਗਨੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤ ਮੱਲ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਭੂਮਾਵਾਸ੍ਫੋਟਿਤਸ੍ਤੇਨ ਚਾਣੂਰਃ ਸ਼ਤਧਾऽਭਵਤ੍ । ਰਕ੍ਤਸ੍ਰਾਵਮਹਾਪਂਕਾਂ ਚਕਾਰ ਚ ਤਦਾ ਭੁਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖੂਨ ਦਾ ਪੰਡ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬਲਦੇਵੋऽਪਿ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਮੁष੍ਟਿਕੇਨ ਮਹਾਬਲਃ । ਯੁਯੁਧੇ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲੇਨ ਚਾਣੂਰੇਣ ਯਥਾ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤ ਮੱਲ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸੋऽਪ੍ਯੇਨਂ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਹਤ੍ਯ ਜਾਨੁਨਾ । ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਗਤਾਯੁषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨੂੰ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ, ਛਾਤੀ ਤੇ, ਤੇ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਕृष੍ਣ ਸ੍ਤੋਸ਼ਲਕਂ ਭੂਯੋ ਮਲ੍ਲਰਾਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮੱਲ ਰਾਜਾ ਤੋਸ਼ਲਕ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।