ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਚਾਣੂਰੇ ਚਾਤਿਵਲ੍ਗਤਿ । ਹਾਹਾਕਾਰਪਰੇ ਲੋਕੇ ਹ੍ਯਾਸ੍ਫੋਟਯਤਿ ਮੁष੍ਟਿਕੇ
ਜਦੋਂ ਵਾਜਾ ਵਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਾਣੂਰ ਉੱਠ-ਬੈਠ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਿਆਰ ਕੇ ਵੱਜਾਏ।
ਈषਦ੍ਧਸਂਤੌ ਤੌ ਵੀਰੌ ਬਲਭਦ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨੌ । ਗੋਪਵੇषਧਰੌ ਬਾਲੌ ਰਂਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਾਗਤੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਾ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਸਨ, ਰੰਗ ਮੰਚ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਏ।
ਤਤਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਹਂਤੁਂ ਗੋਪਕੁਮਾਰਕੌ
ਫਿਰ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਮਹਾਵਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਦੋ ਗੋਪ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਂਗਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਬਲਦੇਵੋऽਨੁਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰੰਗ ਮੰਚ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਹਂਤਵ੍ਯੋ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਗੋऽਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਚੋਦਿਤਃ
ਇਹ ਹਾਥੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸੋऽਗ੍ਰਜੇਨਾਥ ਬਲਦੇਵੇਨ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਧਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਦੇਵ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਧਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ।
ਕਰੇਣ ਕਰਮਾਕृष੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸ਼ੌਰਿਰੈਰਾਵਤਸਮਂ ਬਲੇ
ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸ਼ੌਰੀ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਏਰਾਵਤ ਵਰਗੇ ਬਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਈਸ਼ੋਪਿ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਂ ਬਾਲਲੀਲਾਨੁਸਾਰਤਃ । ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਰਿਦਂਤਪਦਾਂਤਰੇ
ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਚਪਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਾਮਦਂਤਂ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਪਾਣਿਨਾ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਯਂਤਾਰਂ ਤਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛਤਧਾ ਸ਼ਿਰਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦਾ ਖੱਬਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਢ ਗਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਂਤਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ ਰੋषਸ੍ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ ਗਜਪਾਲਾਨਪੋਥਯਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਵੀ ਸੱਜਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੂਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਰੌਹਿਣੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਜਘਾਨ ਵਾਮਪਾਦੇਨ ਮਸ੍ਤਕੇ ਹਸ੍ਤਿਨਂ ਰੁषਾ
ਫਿਰ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਬਲਭਦ੍ਰੇ ਣ ਲੀਲਯਾ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਾਡਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਯਥਾ
ਬਲਭਦਰ ਵਲੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍ । ਮਦਾਸृਗਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੌ ਹਸ੍ਤਿਦਂਤਵਰਾਯੁਧੌ
ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਲਾਕ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮृਗਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹੌ ਗਰ੍ਵਲੀਲਾਵਲੋਕਿਨੌ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸੁਮਹਾਰਂਗਂ ਬਲਭਦ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਨਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਸ਼ੇਰ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਗਰਵ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਡੇ ਰੰਗ ਮੰਚ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਰਂਗੇ ਤ੍ਵਨਂਤਰਮ੍ । ਕृष੍ਣੋऽਯਂ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ਯਮਿਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਵੱਡੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਭਦਰ ਹੈ!' ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸੋऽਯਂ ਯੇਨ ਹਤਾ ਘੋਰਾ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼ਕਟਂ ਯੇਨ ਭਗ੍ਨੌ ਤੁ ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਰਥ ਉਚਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਯਂ ਯਃ ਕਾਲਿਯਂ ਨਾਗਂ ਮਮਰ੍ਦਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਲਕਃ । ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨੋ ਯੇਨ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਇਹ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਲੀਲਯੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਿਹਤਾ ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮੇष ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ—ਇਹ ਮੰਦ ਬਚਨ ਵਾਲੇ—ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਹੈ।
ਅਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਰਤੋऽਗ੍ਰਜਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਲੀਲਯਾ ਯੋषਿਨ੍ਮਨੋਨਯਨਨਂਦਨਃ
ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਲਭਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਕਥ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਪੁਰਾਣਾਰ੍ਥਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ । ਗੋਪਾਲੋ ਯਾਦਵਂ ਵਂਸ਼ਂ ਮਗ੍ਨਮਭ੍ਯਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗੋਪਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਜੋ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆਵੇਗਾ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਖਿਲਜਨ੍ਮਨਃ । ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਮਂਸ਼ੋ ਨੂਨਂ ਭਾਰਹਰੋ ਭੁਵਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਰ੍ਣਿਤੇ ਪੌਰੈ ਰਾਮੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਉਰਸ੍ਤਤਾਪ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੁਤਪਯੋਧਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗੀ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨਨਵਿਲੋਕਨਾਤ੍ । ਯੁਵੇਵ ਵਸੁਦੇਵੋऽਭੂਦ੍ਵਿਹਾਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਜਰਾਮ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਢਾਪਾ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਾਕ੍ਸ਼ਿਯੁਗਲੋ ਰਾਜਾਂਤਃਪੁਰਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਨਾਗਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮੂਹਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰ ष੍ਟੁਂ ਨ ਵਿਰਰਾਮ ਤਮ੍
ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਤੋਂ ਰੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਮਤ੍ਯਰੁਣੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗਜਯੁਦ੍ਧਕृਤਾਯਾਸਸ੍ਵੇਦਾਂਬੁਕਣਿਕਾਚਿਤਮ੍
ਸਖੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸਿਸ਼ਰਦਂਭੋਜਮਪਸ਼੍ਯਾਮਜਲੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪਰਿਭੂਯਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਜਨ੍ਮ ਸਫਲਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦृਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੀਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ; ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਜਨਮ ਨਾਲ ਤਰਪਤ ਕਰੀਏ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਂਕਂ ਮਹਦ੍ਧਾਮ ਬਾਲਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍ । ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਭੁਜਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵੇਖ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ।
ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਦੁਗ੍ਧੇਂਦੁਮृਣਾਲਧਵਲਾਕृਤਿਮ੍ । ਬਲਭਦ੍ਰ ਮਿਮਂ ਨੀਲਪਰਿਧਾਨਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਤੂੰ ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੁੱਧ, ਚੰਦ ਤੇ ਕੌਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ?
ਵਲ੍ਗਤਾਮੁष੍ਟਿਕੇਨੈਵ ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਥਾ ਸਖਿ । ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਬਲਭਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਹਾਸ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਖੀ, ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਟੀਕ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵੀ ਵੇਖ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਚਾਣੂਰਂ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਯਂ ਹਰਿਃ । ਸਮੁਪੈਤਿ ਨ ਸਂਤ੍ਯਤ੍ਰ ਕਿਂ ਵृਦ੍ਧਾ ਮੁਕ੍ਤਕਾਰਿਣਃ
ਸਖੀਆਂ, ਵੇਖੋ—ਹਰੀ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ—ਕੀ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ?