ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼੍ਨੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੋषਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਭਿਮਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥੈਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਦਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।'
ਨ੍ਯਾਯਤੋਨ੍ਯਾਯਤੋ ਵਾਪਿ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਮਮਾਹਿਤੌ । ਹਂਤਾਵ੍ਯੌ ਤਦ੍ਵਧਾਦ੍ਰਾ ਜ੍ਯਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਵਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਸ਼ ਜਾਂ ਆਮ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਤੌ ਮਲ੍ਲੌ ਤਤਸ਼੍ਚਾਹੂਯ ਹਸ੍ਤਿਪਮ੍ । ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਲ੍ਲਸਮਾਜਦ੍ਵਾਰਿ ਕੁਂਜਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਖੜਾ ਕਰੋ।'
ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਸ੍ਤੇਨ ਤੌ ਗੋਪਦਾਰਕੌ । ਘਾਤਨੀਯੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਯ ਰਂਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਾਗਤੌ
'ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਜਦੋਂ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ।'
ਤਮਪ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਂਚਾਨੁਪਾਕृਤਾਨ੍ । ਆਸਨ੍ਨ ਮਰਣਃ ਕਂਸਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਂਸ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਮਂਚੇषੁ ਨਾਗਰਸ੍ਸ ਤਦਾ ਜਨਃ । ਰਾਜਮਂਚੇषੁ ਚਾਰੂਢਾਸ੍ਸਹ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਮਲ੍ਲਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਰਂਗਮਧ੍ਯਸਮੀਪਗਃ । ਕृਤਃ ਕਂਸੇਨ ਕਂਸੋऽਪਿ ਤੁਂਗਮਂਚੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਰੰਗ ਮੰਚ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਕਂਸ ਨੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਕਂਸ ਖੁਦ ਉੱਚੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਂਤਃਪੁਰਾਣਾਂ ਮਂਚਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮਨ੍ਯੇ ਨਾਗਰਯੋषਿਤਾਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੰਚ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਮੁੱਖ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਨਂਦਗੋਪਾਦਯੋ ਗੋਪਾ ਮਂਚੇष੍ਵਨ੍ਯੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਅਕ੍ਰੂਰਵਸੁਦੇਵੌ ਚ ਮਂਚਪ੍ਰਾਂਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਮੰਚ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨਾਗਰੀਯੋषਿਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਗਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ । ਅਂਤਕਾਲੇऽਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਰੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੀ,' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਚਾਣੂਰੇ ਚਾਤਿਵਲ੍ਗਤਿ । ਹਾਹਾਕਾਰਪਰੇ ਲੋਕੇ ਹ੍ਯਾਸ੍ਫੋਟਯਤਿ ਮੁष੍ਟਿਕੇ
ਜਦੋਂ ਵਾਜਾ ਵਜ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਾਣੂਰ ਉੱਠ-ਬੈਠ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਿਆਰ ਕੇ ਵੱਜਾਏ।
ਈषਦ੍ਧਸਂਤੌ ਤੌ ਵੀਰੌ ਬਲਭਦ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨੌ । ਗੋਪਵੇषਧਰੌ ਬਾਲੌ ਰਂਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਾਗਤੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਾ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਸਨ, ਰੰਗ ਮੰਚ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਏ।
ਤਤਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਹਂਤੁਂ ਗੋਪਕੁਮਾਰਕੌ
ਫਿਰ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ, ਮਹਾਵਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਦੋ ਗੋਪ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਂਗਮਧ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਬਲਦੇਵੋऽਨੁਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰੰਗ ਮੰਚ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਹਂਤਵ੍ਯੋ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਗੋऽਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਚੋਦਿਤਃ
ਇਹ ਹਾਥੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸੋऽਗ੍ਰਜੇਨਾਥ ਬਲਦੇਵੇਨ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਧਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਦੇਵ ਵਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਧਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ।
ਕਰੇਣ ਕਰਮਾਕृष੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸ਼ੌਰਿਰੈਰਾਵਤਸਮਂ ਬਲੇ
ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸ਼ੌਰੀ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਏਰਾਵਤ ਵਰਗੇ ਬਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਈਸ਼ੋਪਿ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਂ ਬਾਲਲੀਲਾਨੁਸਾਰਤਃ । ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਰਿਦਂਤਪਦਾਂਤਰੇ
ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਚਪਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਿਆ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਾਮਦਂਤਂ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਪਾਣਿਨਾ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਯਂਤਾਰਂ ਤਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛਤਧਾ ਸ਼ਿਰਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦਾ ਖੱਬਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਢ ਗਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਂਤਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ ਰੋषਸ੍ਤੇਨ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ ਗਜਪਾਲਾਨਪੋਥਯਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਵੀ ਸੱਜਾ ਦੰਦ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੂਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਰੌਹਿਣੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਜਘਾਨ ਵਾਮਪਾਦੇਨ ਮਸ੍ਤਕੇ ਹਸ੍ਤਿਨਂ ਰੁषਾ
ਫਿਰ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਪਪਾਤ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਬਲਭਦ੍ਰੇ ਣ ਲੀਲਯਾ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਾਡਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਯਥਾ
ਬਲਭਦਰ ਵਲੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍ । ਮਦਾਸृਗਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੌ ਹਸ੍ਤਿਦਂਤਵਰਾਯੁਧੌ
ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਲਾਕ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮृਗਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹੌ ਗਰ੍ਵਲੀਲਾਵਲੋਕਿਨੌ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸੁਮਹਾਰਂਗਂ ਬਲਭਦ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਨਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਸ਼ੇਰ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਗਰਵ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਡੇ ਰੰਗ ਮੰਚ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਞ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਰਂਗੇ ਤ੍ਵਨਂਤਰਮ੍ । ਕृष੍ਣੋऽਯਂ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ਯਮਿਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਵੱਡੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਭਦਰ ਹੈ!' ਤਾਂ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸੋऽਯਂ ਯੇਨ ਹਤਾ ਘੋਰਾ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੁ ਸ਼ਕਟਂ ਯੇਨ ਭਗ੍ਨੌ ਤੁ ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਰਥ ਉਚਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਯਂ ਯਃ ਕਾਲਿਯਂ ਨਾਗਂ ਮਮਰ੍ਦਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਲਕਃ । ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨੋ ਯੇਨ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਇਹ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਲੀਲਯੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਿਹਤਾ ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮੇष ਸੋऽਚ੍ਯੁਤਃ
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ—ਇਹ ਮੰਦ ਬਚਨ ਵਾਲੇ—ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਚ੍ਯੁਤ ਹੈ।
ਅਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਰਤੋऽਗ੍ਰਜਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਲੀਲਯਾ ਯੋषਿਨ੍ਮਨੋਨਯਨਨਂਦਨਃ
ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਲਭਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਕਥ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਪੁਰਾਣਾਰ੍ਥਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ । ਗੋਪਾਲੋ ਯਾਦਵਂ ਵਂਸ਼ਂ ਮਗ੍ਨਮਭ੍ਯਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗੋਪਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਜੋ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆਵੇਗਾ।