ਇਤੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦੂਗृਹਾਤ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਸ਼੍ਵੇष੍ਠ! ਮਾਲਾਕਾਰੇਣ ਪੂਜਿਤਃ ।। ੫-੧੯-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ!
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਸਾਨੁਲੇਪਨਭਾਜਨਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਬ੍ਜਾਮਾਯਾਂਤੀਂ ਨਵਯੌਵਨਗੋਚਰਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਲੁਣ ਲੈਪਣ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਮਾਹ ਲਲਿਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਸ੍ਯੇਦਮਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਨੀਯਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦੇਂਦੀਵਰਲੋਚਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਲੁਣ ਲੈਪਣ ਕਿਸ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਨੀਲ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਸਕਾਮੇਨੇਵ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾਨੁਰਾਗਾ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਲਲਿਤਂ ਕੁਬ੍ਜਾ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਬਲਾਤ੍ਕृਤਾ
ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਹਰੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਬਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਂਤ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਂਸੇਨ ਵਿਨਿਯੋਜਿਤਾਮ੍ । ਨੈਕਵਕ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਮਨੁਲੇਪਨਕਰ੍ਮਣਿ
ਪਿਆਰੇ! ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਮੈਂ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਲੁਣ ਲੈਪਣ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹਾਂ। ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਂ।
ਨਾਨ੍ਯਪਿष੍ਟਂ ਹਿ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਹ੍ਯਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਭਵਾਮ੍ਯਹਮਤੀਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਧਨਭਾਜਨਮ੍
ਕੰਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੈਪਣ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੁੱਖ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ। ਸੁਗਂਧਮੇਤਦ੍ਰਾ ਜਾਰ੍ਹਂ ਰੁਚਿਰਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨੇ । ਆਵਯੋਰ੍ਗਾਤ੍ਰ ਸਦृਸ਼ਂ ਦੀਯਤਾਮਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਲੈਪਣ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਲੈਪਣ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦਾਹ ਸਾ ਕੁਬ੍ਜਾ ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਅਨੁਲੇਪਨਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਾਤ੍ਰਯੋਗ੍ਯਮਥੋਭਯੋਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਲੈ ਲਵੋ,' ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਲੈਪਣ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਸੇਂਦ੍ਰ ਚਾਪੌ ਵ੍ਯਰਾਜੇਤਾਂ ਸਿਤਕृष੍ਣਾਵਿਵਾਂਬੁਦੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਸਫ਼ੈਦ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਕਾਲਾ—ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੱਦਲ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚੁਬੁਕੇ ਸ਼ੌਰਿਰੁਲ੍ਲਾਪਨ ਵਿਧਾਨਵਿਤ੍ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੋਲਯਾਮਾਸ ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲੇਨਾਗ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਇਲਾਜ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹਥੀਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਆਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ।
ਚਕਰ੍ष ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਾ ऋਜੁਤ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵੋऽਨਯਤ੍ । ਤਤਸ੍ਸਾ ऋਜੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੋषਿਤਾਮਭਵਦ੍ਵਰਾ
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਕੜੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਲਾਸਲਲਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਮਗਰ੍ਭਭਰਾਲਸਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਂ ਮਮ ਗੇਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤਿ ਵੈ
ਉਹ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਸ਼ੌਰੀ ਰਾਮਸ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਨਨਮ੍ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਤਾਮਾਹ ਨੈਕਵਕ੍ਰਾਮਨਿਂਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਹੱਸ ਕੇ, ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਾਂ ਤੇੜੀ ਰਹੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ।
ਆਯਾਸ੍ਯੇ ਭਵਤੀਗੇਹਮਿਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਹਰਿਃ । ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮਸ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਨਨਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ।
ਭਕ੍ਤਿਭੇਦਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੌ ਨੀਲਪੀਤਾਂਬਰੌ ਤੁ ਤੌ । ਧਨੁਸ਼੍ਸ਼ਾਲਾਂ ਤਤੋ ਯਾਤੌ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤੌ
ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਸਰੀਰ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ Bow-ਹਾਲ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਆਯਾਗਂ ਤਦ੍ਧਨੂਰਤ੍ਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਟੈਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਆਖ੍ਯਾਤੇ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਦ੍ਧਨੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪੂਰਯਤਾ ਤੇਨ ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਾਦ੍ਧਨੁਃ । ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਚ੍ਛਬ੍ਦਂ ਮਥੁਰਾ ਯੇਨ ਪੂਰਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਅਨੁਯੁਕ੍ਤੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਭਗ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਹਤ੍ਯੋਭੌ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੌ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਲਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ Bow-ਹਾਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਕ੍ਰੂਰਾਗਮਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੁਪਲਭ੍ਯ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਭਗ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਕਂਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ
ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਂਸ ਉਵਾਚ। ਗੋਪਾਲਦਾਰਕੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਹਂਤਵ੍ਯੌ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਹਰੌ ਹਿ ਤੌ
ਕਂਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ।'
ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼੍ਨੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੋषਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਭਿਮਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਥੈਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਦਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।'
ਨ੍ਯਾਯਤੋਨ੍ਯਾਯਤੋ ਵਾਪਿ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਮਮਾਹਿਤੌ । ਹਂਤਾਵ੍ਯੌ ਤਦ੍ਵਧਾਦ੍ਰਾ ਜ੍ਯਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਵਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਸ਼ ਜਾਂ ਆਮ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਤੌ ਮਲ੍ਲੌ ਤਤਸ਼੍ਚਾਹੂਯ ਹਸ੍ਤਿਪਮ੍ । ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਲ੍ਲਸਮਾਜਦ੍ਵਾਰਿ ਕੁਂਜਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਖੜਾ ਕਰੋ।'
ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਸ੍ਤੇਨ ਤੌ ਗੋਪਦਾਰਕੌ । ਘਾਤਨੀਯੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਯ ਰਂਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਾਗਤੌ
'ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਜਦੋਂ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਉਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ।'
ਤਮਪ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਂਚਾਨੁਪਾਕृਤਾਨ੍ । ਆਸਨ੍ਨ ਮਰਣਃ ਕਂਸਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਂਸ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਮਂਚੇषੁ ਨਾਗਰਸ੍ਸ ਤਦਾ ਜਨਃ । ਰਾਜਮਂਚੇषੁ ਚਾਰੂਢਾਸ੍ਸਹ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਮਲ੍ਲਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਰਂਗਮਧ੍ਯਸਮੀਪਗਃ । ਕृਤਃ ਕਂਸੇਨ ਕਂਸੋऽਪਿ ਤੁਂਗਮਂਚੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਰੰਗ ਮੰਚ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਕਂਸ ਨੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਕਂਸ ਖੁਦ ਉੱਚੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਂਤਃਪੁਰਾਣਾਂ ਮਂਚਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮਨ੍ਯੇ ਨਾਗਰਯੋषਿਤਾਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੰਚ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਮੁੱਖ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਨਂਦਗੋਪਾਦਯੋ ਗੋਪਾ ਮਂਚੇष੍ਵਨ੍ਯੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਅਕ੍ਰੂਰਵਸੁਦੇਵੌ ਚ ਮਂਚਪ੍ਰਾਂਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਮੰਚ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨਾਗਰੀਯੋषਿਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਗਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ । ਅਂਤਕਾਲੇऽਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਰੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੀ,' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।