ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥੇਨ ਸਤਿਲਂ ਤਥੈਵ ਸਲਿਲਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਮਾਤਾਮਹੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਨੈਵ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਅਰਪਣੀ ਕਰੋ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰੇषੁ ਦਰ੍ਭੇषੁ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਪੂਜਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਦ੍ਯਾਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਰਭਾ ਘਾਹ 'ਤੇ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਪਿੰਡ, ਉਚਿਸ਼ਟ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਪਿਤਾਮਹਾਯ ਚੈਵਾਨ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰੇ ਚ ਤਥਾਪਰਮ੍ । ਦਰ੍ਭਭੂਲੇ ਲੇਪਭੁਜਃ ਪ੍ਰੀਣਯੇਲ੍ਲੇਪਘਰ੍षਣੈਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਿੰਡ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਓ; ਦਰਭਾ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੇਪ ਤੇ ਘਸਾਈ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ।
ਪਿਣ੍ਡੈਰ੍ਮਾਤਾਮਹਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਾਦਿਸਂਯੁਤੈਃ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਾਚਮਨਂ ਤਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗੰਧ ਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿਓ।
ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਸੁਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯਾਸ਼ਿषਾ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਿਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ 'ਸੁਵਧਾ ਹੋਵੇ' ਦੀ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦਿਓ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਾਚਯੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਿਕਾਨ੍ । ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤਾਮਿਹ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ੍ਤੇਨ ਇਤੀਰਯੇਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੋ, ਤੇ ਕਹੋ, 'ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।'
ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤੇ ਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੀਯਾਸ੍ਤਥਾਸ਼ਿषਃ । ਪਸ਼੍ਵਾਦ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਦਿਵਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਮੰਗੋ; ਪਸ਼ੂ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੋ।
ਮਾਤਾਮਹਾਨਾਮਪ੍ਯੇਵਂ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਕ੍ਰਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਭੋਜਨੇ ਜ ਣ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਾਨੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਸਰ੍ਜਨੇ
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਭੋਜਨ, ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਤੇ ਵਿਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ।
ਆਪਾਦਸ਼ੌਚਨਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਸੁ । ਵਿਸਰ੍ਜਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੈਤ੍ਰਮਾਤਾਮਹੇषੁ ਵੈ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੁਜਨਮੀਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਵਚਃ ਸਮ੍ਮਾਨਾਭ੍ਯਚਿਤਾਂਸ੍ਤਤਃ । ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤੇਤਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤ ਆਦ੍ਵਾਰਂ ਤਾਨਨੁਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਖ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਬੁਧਃ । ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਚ੍ਚ ਸਮਂ ਪੂਜ੍ਯਭृਤ੍ਯਬਨ੍ਧੁਭਿਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਨਿਤ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਨਮਾਨਯੋਗ, ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਏ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਮਾਤਾਮਹਂ ਤਥਾ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਰਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾ ਦਦ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰੇ; ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਃ ਕੁਤਪਸ੍ਤਿਲਾਃ । ਰਜਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਕਥਾਸਙ੍ਕੀਰ੍ਤਨਾਦਿਕਮ੍
ਸ੍ਰਾਧ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਦੌਹਿਤਰ (ਪੋਤਾ), ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਤਿਲ। ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਭੇਟ, ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰੋਧੋऽਧ੍ਵਗਮਨਂ ਤ੍ਵਰਾ । ਭੋਕ੍ਤੁਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਰਯਮੇਤਨ੍ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸਾ, ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰਨਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਃ ਸਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹਾ ਨृਪ । ਕੁਲਂ ਚਾਪ੍ਯਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ, ਪਿਤਰ, ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ — ਇਹ ਸਭ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ੍ਰਾਧ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੋਮਾਧਾਰਃ ਪਿਤृਗਣੋ ਯਾਗਾਧਾਰਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯੋਗਿਨਿਯੋਗਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਪਾਲ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਸੋਮਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ sacrifice ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ; ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਇਸ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਯੌਗੀ ਚੇਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭੋਕ੍ਤॄਂਸ੍ਤਾਰਯਤਿ ਯਜਮਾਨਂ ਤਥਾ ਨृਪ
ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
(ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਵਿਹਿਤਾਵਿਹਿਤਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਵਿਚਾਰਃ) ਔਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਹਵਿष੍ਯਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਸ਼ਸ੍ਯ ਨਕੁਲਸ੍ਯ ਚ । ਸੌਕਰਚ੍ਛਾਗਲੈਣੇਯਰੌਰਵੈਰ੍ਗਵਯੇਨ ਚ
ਔਰਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਿਸ਼, ਮੱਛੀ, ਖਰਗੋਸ਼, ਨਕੁਲ, ਸੂਰ, ਬਕਰਾ, ਭੇਡ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦਾ ਮਾਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਔਰਭ੍ਰਗਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮਾਸਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਮਾਂਸੈਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਧ੍ਰੀਣਸਾਮਿषੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦਾ ਮਾਸ, ਮਹੀਨੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਧਰੀਨਸਾ ਦਾ ਮਾਸ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਖਡ੍ਗਮਾਂਸਮਤੀਵਾਤ੍ਰ ਕਾਲਸ਼ਾਕਂ ਤਥਾ ਮਧੁ । ਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਤृਪ੍ਤਿਦਾਨਿ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਖੜਗ ਮਾਸ, ਕਾਲਾ ਸ਼ਾਕ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ — ਇਹ ਕਰਮ ਲਈ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਯਾਮੁਪੇਤ੍ਯ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ । ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਜਾਯਤੇ ਪਿਤृਤੁष੍ਟਿਦਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਸ੍ਸਨੀਵਾਰਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕਾ ਦ੍ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਥਾ । ਵਨ੍ਯੌषਧੀਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਹਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਕਾ, ਸਨੀਵਾਰਾ, ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਆਮਾਕਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਔਸ਼ਧੀਆਂ — ਇਹ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਵਾਃ ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗਵੋ ਮੁਦ੍ਗਾ ਗੋਧੂਮਾ ਵ੍ਰੀਹਯਸ੍ਤਿਲਾਃ । ਨਿष੍ਪਾਵਾਃ ਕੋਵਿਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍षਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਜੌ, ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ, ਮੁੰਗ, ਗਹੂੰ, ਚੌਲ, ਤਿਲ, ਨਿਸ਼ਪਾਵ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਅਤੇ ਸਰੋਂ — ਇਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਕृਤਾਗ੍ਰਯਣਂ ਯਚ੍ਚ ਧਾਨ੍ਯਜਾਤਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਰਾਜਮਾषਾਨਣੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਸੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਅਨਾਜ ਜੋ ਅਗਰਯਣ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਮਾਸ਼, ਅਨੂ ਅਤੇ ਮਸੂਰ — ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ।
ਅਲਾਬੁਂ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਚੈਵ ਪਲਾਣ੍ਡੁਂ ਪਿਣ੍ਡਮੂਲਕਮ੍ । ਗਾਨ੍ਧਾਰਕਕਰਮ੍ਬਾਦਿਲਵਣਾਨ੍ਯੌषਰਾਣਿ ਚ
ਲੌਕੀ, ਗ੍ਰਿਞਜਨ, ਪਿਆਜ਼, ਮੂਲੀ, ਗਾਂਧਾਰਕ, ਕਰੰਬਾ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਖਣੀ ਦਾ ਲੂਣ — ਇਹ ਵੀ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਆਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਯਾਸਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣਾਨਿ ਚ । ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚਾ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਲਾਲ ਰਸ ਅਤੇ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਨਕ੍ਤਾਹृਤਮਨੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤृਪ੍ਯਤੇ ਨ ਚ ਯਤ੍ਰ ਗੌਃ । ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਿ ਫੇਨਿਲਂ ਚਾਮ੍ਬੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਯੋਗ੍ਯਂ ਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਲਗਾਤਾਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਗੰਦਾ ਤੇ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੇਕਸ਼ਫਾਨਾਂ ਯਦੌष੍ਟ੍ਰਮਾਵਿਕਮੇਵ ਚ । ਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਕਰਮ ਲਈ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਉਠ, ਭੇਡ, ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਮੱਝ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
षਣ੍ਢਾਪਵਿਦ੍ਧਚਾਣ੍ਡਾਲਪਾਪਿਪਾषਣ੍ਡਿਰੋਗਿਭਿਃ । ਕृਕਵਾਕੁਸ਼੍ਵਨਨਗ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਗ੍ਰਾਮਸੂਕਰੈਃ
ਖੋਜੀ, ਅਜਾਤ, ਚੰਡਾਲ, ਪਾਪੀ, ਕਪਟ, ਬਿਮਾਰ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤੇ, ਨੰਗੇ, ਬਾਂਦਰ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸੂਰ—
ਉਦਕ੍ਯਾਸੂਤਕਾਸ਼ੌਚਿਮृਤਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਸੁਰਾ ਨ ਪਿਤਰੋ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਜੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਸ਼ੁਧ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਿਤਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।