ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਮਨੋਹਰੌ । ਸ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਭੁਵਂ ਦੇਵਾਵੁਪਾਗਤੌ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ ਹਨ।
ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਦ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਯਾਚਿਤਃ । ਭੁਵਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਪਰਮੌ ਨਾਥੌ ਮਮ ਗੇਹਮੁਪਾਗਤੌ । ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਰ੍ਜ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਤੌ ਮਾਲ੍ਯਜੀਵਕਃ ।। ੫-੧੯-
ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਰਪਾਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਟਸ਼੍ਟਵਦਨਸ੍ਤਯੋਃ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕਾਮਤਃ । ਚਾਰੂਣ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਥੈਤਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਵਿਲੋਭਯਨ ।। ੫-੧੯-
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫੁੱਲ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੇ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸੌ ਮਾਲਾਕਾਰੌ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ । ਦਦੌ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਾਰੂਣਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤ੍ਯਮਲਾਨਿ ਚ ।। ੫-੧੯-
ਮਾਲਾਕਾਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਾਫ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਾਲਾਕਾਰਾਯ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਾਨ । ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਤੂਸਂਸ਼੍ਰਯਾ ਭਦ੍ਰ! ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਤਯਿ ।। ੫-੧੯-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਕਦੇ ਛੱਡੇਗੀ ਨਹੀਂ।'
ਬਲਹਾਨਿਰ੍ਨ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ! ਧਨਹਾਨਿਸ੍ਥਥੈਵ ਚ । ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਤਾਵਜ੍ਵ ਨ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ਸਨ੍ਤਤਿਃ ।। ੫-੧੯-
ਮਿੱਠੇ! ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ; ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਜੀਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਬੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਮਨ੍ਤੇ ਮਤੂਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ । ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ।। ੫-੧੯-
ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ।
ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਵ ਤੇ ਭਦ੍ਰ!ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਲਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਨ੍ਤਤਿਜਾਤਾਨਾਂ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੯-
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨੋਪਸਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਦੋषਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਨ੍ਤਤਿਸਮ੍ਭਵਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਹਾਭਾਗ!ਯਾਵਤ੍ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੋ ਧਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੯-
ਮਹਾਂਭਾਗ! ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।
ਇਤੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦੂਗृਹਾਤ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਸ਼੍ਵੇष੍ਠ! ਮਾਲਾਕਾਰੇਣ ਪੂਜਿਤਃ ।। ੫-੧੯-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ!
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਸਾਨੁਲੇਪਨਭਾਜਨਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਬ੍ਜਾਮਾਯਾਂਤੀਂ ਨਵਯੌਵਨਗੋਚਰਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਲੁਣ ਲੈਪਣ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਮਾਹ ਲਲਿਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਸ੍ਯੇਦਮਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਨੀਯਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦੇਂਦੀਵਰਲੋਚਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਲੁਣ ਲੈਪਣ ਕਿਸ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਨੀਲ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਸਕਾਮੇਨੇਵ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾਨੁਰਾਗਾ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਲਲਿਤਂ ਕੁਬ੍ਜਾ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਬਲਾਤ੍ਕृਤਾ
ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਹਰੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਬਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਂਤ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਂਸੇਨ ਵਿਨਿਯੋਜਿਤਾਮ੍ । ਨੈਕਵਕ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਮਨੁਲੇਪਨਕਰ੍ਮਣਿ
ਪਿਆਰੇ! ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਮੈਂ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਲੁਣ ਲੈਪਣ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹਾਂ। ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਂ।
ਨਾਨ੍ਯਪਿष੍ਟਂ ਹਿ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਹ੍ਯਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਭਵਾਮ੍ਯਹਮਤੀਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਧਨਭਾਜਨਮ੍
ਕੰਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੈਪਣ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੁੱਖ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ। ਸੁਗਂਧਮੇਤਦ੍ਰਾ ਜਾਰ੍ਹਂ ਰੁਚਿਰਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨੇ । ਆਵਯੋਰ੍ਗਾਤ੍ਰ ਸਦृਸ਼ਂ ਦੀਯਤਾਮਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਲੈਪਣ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਲੈਪਣ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦਾਹ ਸਾ ਕੁਬ੍ਜਾ ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਅਨੁਲੇਪਨਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਾਤ੍ਰਯੋਗ੍ਯਮਥੋਭਯੋਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਲੈ ਲਵੋ,' ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਲੈਪਣ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਸੇਂਦ੍ਰ ਚਾਪੌ ਵ੍ਯਰਾਜੇਤਾਂ ਸਿਤਕृष੍ਣਾਵਿਵਾਂਬੁਦੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਸਫ਼ੈਦ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਕਾਲਾ—ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੱਦਲ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚੁਬੁਕੇ ਸ਼ੌਰਿਰੁਲ੍ਲਾਪਨ ਵਿਧਾਨਵਿਤ੍ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੋਲਯਾਮਾਸ ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲੇਨਾਗ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਇਲਾਜ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹਥੀਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਆਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ।
ਚਕਰ੍ष ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਾ ऋਜੁਤ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵੋऽਨਯਤ੍ । ਤਤਸ੍ਸਾ ऋਜੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੋषਿਤਾਮਭਵਦ੍ਵਰਾ
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਕੜੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਲਾਸਲਲਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਮਗਰ੍ਭਭਰਾਲਸਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਂ ਮਮ ਗੇਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤਿ ਵੈ
ਉਹ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਸ਼ੌਰੀ ਰਾਮਸ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਨਨਮ੍ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਤਾਮਾਹ ਨੈਕਵਕ੍ਰਾਮਨਿਂਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਹੱਸ ਕੇ, ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਾਂ ਤੇੜੀ ਰਹੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ।
ਆਯਾਸ੍ਯੇ ਭਵਤੀਗੇਹਮਿਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਹਰਿਃ । ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮਸ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਨਨਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ।
ਭਕ੍ਤਿਭੇਦਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੌ ਨੀਲਪੀਤਾਂਬਰੌ ਤੁ ਤੌ । ਧਨੁਸ਼੍ਸ਼ਾਲਾਂ ਤਤੋ ਯਾਤੌ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤੌ
ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਸਰੀਰ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ Bow-ਹਾਲ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਆਯਾਗਂ ਤਦ੍ਧਨੂਰਤ੍ਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਟੈਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਆਖ੍ਯਾਤੇ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪੂਰਯਦ੍ਧਨੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪੂਰਯਤਾ ਤੇਨ ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਾਦ੍ਧਨੁਃ । ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਚ੍ਛਬ੍ਦਂ ਮਥੁਰਾ ਯੇਨ ਪੂਰਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਅਨੁਯੁਕ੍ਤੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਭਗ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਹਤ੍ਯੋਭੌ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੌ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਲਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ Bow-ਹਾਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਕ੍ਰੂਰਾਗਮਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੁਪਲਭ੍ਯ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ । ਭਗ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਕਂਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ
ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਂਸ ਉਵਾਚ। ਗੋਪਾਲਦਾਰਕੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਹਂਤਵ੍ਯੌ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਹਰੌ ਹਿ ਤੌ
ਕਂਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ।'