ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍ ਵਾਤਰਂਹਸਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਵਾਤਿਸਾਯਾਹ੍ਰ ਸੋऽਕ੍ਰੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੫-੧੯-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਕਰੂਰਾ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਞ੍ਚਾਹ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਪਦ੍ਭਯਾਂ ਯਾਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਰਥੇਨੈਕੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੫-੧੯-
ਮਥੁਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਰਥ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ।”
ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਯਾਂ ਨ ਤਥਾ ਗृਹਮ੍ । ਯੁਵਯੋਰ੍ਹਿ ਕृਤੇ ਵृਦ੍ਧਃ ਸ ਕਂਸੇਨ ਨਿਰਸ੍ਯਤੇ ।। ੫-੧੯-
“ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਕਾਂਸ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।”
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਸੋऽਕੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਪ੍ਰਿਵष੍ਟੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ, ਚ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮੁਪਾਗਤੌ ।। ੫-੧੯-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਨਰੈਸ਼੍ਵ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਲੋਚਨੈਰਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਲੀਲਯਾ ਵੀਰੌ ਦृਫ੍ਤੌ ਬਾਲਗਜਾਵਿਵ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਦੋ ਬੀਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਕੇ ਤਕਦੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਜਕਂ ਰਙ੍ਗਕਾਰਕਮ੍ । ਅਯਾਚੇਤਾਂ ਸੁਰੂਪਾਣਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਨਨੌ ।। ੫-੧੯-
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਧੋਬੀ ਤੇ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਮੰਗੇ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਜਕਃ ਸੋऽਥ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰੂੜ੍ਹਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਬਹੂਨ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮ-ਕੇਸ਼ਵੌ ।। ੫-੧੯-
ਕਾਂਸ ਦਾ ਧੋਬੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕਾਪੇਨ ਰਜਕਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੁਵਿ ।। ੫-੧੯-
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚਪੇੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਦੇ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾਦਾਯ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰੌ ਤਤਃ । ਕृष੍ਣ-ਰਾਮੌ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੌ ਮਾਲਾਕਾਰਗृਹਂ ਗਤੌ ।। ੫-੧੯-
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਕਾਸ਼ਿਨੇਤ੍ਰਯੁਗਲੌ ਮਾਲਾਕਾਰੋऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਏਤੌ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਵੈਤੌ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾ ।। ੫-੧੯-
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?'
ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਮਨੋਹਰੌ । ਸ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਭੁਵਂ ਦੇਵਾਵੁਪਾਗਤੌ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ ਹਨ।
ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਦ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਯਾਚਿਤਃ । ਭੁਵਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਪਰਮੌ ਨਾਥੌ ਮਮ ਗੇਹਮੁਪਾਗਤੌ । ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਰ੍ਜ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਤੌ ਮਾਲ੍ਯਜੀਵਕਃ ।। ੫-੧੯-
ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਰਪਾਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਟਸ਼੍ਟਵਦਨਸ੍ਤਯੋਃ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕਾਮਤਃ । ਚਾਰੂਣ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਥੈਤਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਵਿਲੋਭਯਨ ।। ੫-੧੯-
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫੁੱਲ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੇ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸੌ ਮਾਲਾਕਾਰੌ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ । ਦਦੌ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਾਰੂਣਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤ੍ਯਮਲਾਨਿ ਚ ।। ੫-੧੯-
ਮਾਲਾਕਾਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਾਫ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਾਲਾਕਾਰਾਯ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਾਨ । ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਤੂਸਂਸ਼੍ਰਯਾ ਭਦ੍ਰ! ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਤਯਿ ।। ੫-੧੯-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਕਦੇ ਛੱਡੇਗੀ ਨਹੀਂ।'
ਬਲਹਾਨਿਰ੍ਨ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ! ਧਨਹਾਨਿਸ੍ਥਥੈਵ ਚ । ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਤਾਵਜ੍ਵ ਨ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ਸਨ੍ਤਤਿਃ ।। ੫-੧੯-
ਮਿੱਠੇ! ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ; ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਜੀਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਬੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਮਨ੍ਤੇ ਮਤੂਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ । ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ।। ੫-੧੯-
ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ।
ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਵ ਤੇ ਭਦ੍ਰ!ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਲਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਨ੍ਤਤਿਜਾਤਾਨਾਂ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੯-
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨੋਪਸਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਦੋषਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਨ੍ਤਤਿਸਮ੍ਭਵਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਹਾਭਾਗ!ਯਾਵਤ੍ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੋ ਧਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੯-
ਮਹਾਂਭਾਗ! ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।
ਇਤੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦੂਗृਹਾਤ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਸ਼੍ਵੇष੍ਠ! ਮਾਲਾਕਾਰੇਣ ਪੂਜਿਤਃ ।। ੫-੧੯-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ!
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਸਾਨੁਲੇਪਨਭਾਜਨਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਬ੍ਜਾਮਾਯਾਂਤੀਂ ਨਵਯੌਵਨਗੋਚਰਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਲੁਣ ਲੈਪਣ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਮਾਹ ਲਲਿਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਸ੍ਯੇਦਮਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਨੀਯਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦੇਂਦੀਵਰਲੋਚਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਲੁਣ ਲੈਪਣ ਕਿਸ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਨੀਲ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਸਕਾਮੇਨੇਵ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾਨੁਰਾਗਾ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਲਲਿਤਂ ਕੁਬ੍ਜਾ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਬਲਾਤ੍ਕृਤਾ
ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਹਰੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਬਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਂਤ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਂਸੇਨ ਵਿਨਿਯੋਜਿਤਾਮ੍ । ਨੈਕਵਕ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਮਨੁਲੇਪਨਕਰ੍ਮਣਿ
ਪਿਆਰੇ! ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਮੈਂ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਲੁਣ ਲੈਪਣ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹਾਂ। ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਂ।
ਨਾਨ੍ਯਪਿष੍ਟਂ ਹਿ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਹ੍ਯਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਭਵਾਮ੍ਯਹਮਤੀਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਧਨਭਾਜਨਮ੍
ਕੰਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੈਪਣ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੁੱਖ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ। ਸੁਗਂਧਮੇਤਦ੍ਰਾ ਜਾਰ੍ਹਂ ਰੁਚਿਰਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨੇ । ਆਵਯੋਰ੍ਗਾਤ੍ਰ ਸਦृਸ਼ਂ ਦੀਯਤਾਮਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਲੈਪਣ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਲੈਪਣ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦਾਹ ਸਾ ਕੁਬ੍ਜਾ ਗृਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਅਨੁਲੇਪਨਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਾਤ੍ਰਯੋਗ੍ਯਮਥੋਭਯੋਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਬਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਲੈ ਲਵੋ,' ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਲੈਪਣ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ । ਸੇਂਦ੍ਰ ਚਾਪੌ ਵ੍ਯਰਾਜੇਤਾਂ ਸਿਤਕृष੍ਣਾਵਿਵਾਂਬੁਦੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਸਫ਼ੈਦ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਕਾਲਾ—ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੱਦਲ ਹੋਣ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚੁਬੁਕੇ ਸ਼ੌਰਿਰੁਲ੍ਲਾਪਨ ਵਿਧਾਨਵਿਤ੍ । ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੋਲਯਾਮਾਸ ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲੇਨਾਗ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਇਲਾਜ ਦੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹਥੀਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਆਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ।