ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਵਾਨ੍ ਸृਜਤਿ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਗਭਸ੍ਤਿਰੂਪੋਵਿਸ਼੍ਵਞ੍ਚ ਤੇ ਗੁਣਮਯੋऽਯਮਜ! ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ । ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸਦਿਤਿਵਾਚਕਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਯਜਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਸਦਸਤੇ ਪ੍ਰਣਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਮੈ ।। ੫-੧੮-
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਉਹ ਪਰਮ ਰੂਪ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਁਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਨਮਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਾਯ ਤੇ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ।। ੫-੧੮-
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਮਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਵਿष੍ਣੁਮਭਿष੍ਟੂਯ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਅਰ੍ਜ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼ਂ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ ।। ੫-੧੯-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨ੍ਯਵਿषਯੋ ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੇ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮਾਧਿਤਃ ।। ੫-੧੯-
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਰਥਂ ਭੂਯੋ ਨਿਗਮ੍ਯ ਯਮੁਨਾਮ੍ਭਸਃ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰਥ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮ-ਕृष੍ਣੌ ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾਕ੍ਰੂ ਰਸ੍ਤਞ੍ਚ ਕृष੍ਣੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੫-੧੯-
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਅਕਰੂਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨੂਨਂ ਤੇ ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਕ੍ਰੂਰ!ਯਮੁਨਾਜਲੇ । ਵਿਸ੍ਮਯੋਤੂਫੂਲ੍ਲਨਯਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਃ ।। ੫-੧੯-
“ਅਕਰੂਰਾ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।”
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਯਦਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ! ਤਦਤ੍ਰਾਪਿ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੂਤ੍ਤਿਂਮਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੫-੧੯-
“ਅਚੁਤ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਖੜਾ ਹੈ।”
ਜਗਦੇਤਨ੍ਮਹਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯ ਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤੇਨਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਵਰੇਣਾਹਂ ਭਵਤਾ ਕृष੍ਣ!ਸਙ੍ਗਤਃ ।। ੫-੧੯-
“ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।”
ਤਤ੍ ਕਿਮੇਤੇਨ ਮਥੁਰਾਂ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਬਿਭੇਮਿ ਕਂਸਾਦ੍ਧਿਗ੍ ਜਨ੍ਮ ਪਰਪਿਣ੍ਡੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍ ।। ੫-੧੯-
“ਫਿਰ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਚੱਲੀਏ, ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮੈਂ ਕਾਂਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਹਾਏ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ!”
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍ ਵਾਤਰਂਹਸਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਵਾਤਿਸਾਯਾਹ੍ਰ ਸੋऽਕ੍ਰੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੫-੧੯-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਕਰੂਰਾ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਞ੍ਚਾਹ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਪਦ੍ਭਯਾਂ ਯਾਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਰਥੇਨੈਕੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੫-੧੯-
ਮਥੁਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਰਥ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ।”
ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਯਾਂ ਨ ਤਥਾ ਗृਹਮ੍ । ਯੁਵਯੋਰ੍ਹਿ ਕृਤੇ ਵृਦ੍ਧਃ ਸ ਕਂਸੇਨ ਨਿਰਸ੍ਯਤੇ ।। ੫-੧੯-
“ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਕਾਂਸ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।”
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਸੋऽਕੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਪ੍ਰਿਵष੍ਟੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ, ਚ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮੁਪਾਗਤੌ ।। ੫-੧੯-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਨਰੈਸ਼੍ਵ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਲੋਚਨੈਰਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਲੀਲਯਾ ਵੀਰੌ ਦृਫ੍ਤੌ ਬਾਲਗਜਾਵਿਵ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਦੋ ਬੀਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਕੇ ਤਕਦੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਜਕਂ ਰਙ੍ਗਕਾਰਕਮ੍ । ਅਯਾਚੇਤਾਂ ਸੁਰੂਪਾਣਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਨਨੌ ।। ੫-੧੯-
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਧੋਬੀ ਤੇ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਮੰਗੇ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਜਕਃ ਸੋऽਥ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰੂੜ੍ਹਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਬਹੂਨ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮ-ਕੇਸ਼ਵੌ ।। ੫-੧੯-
ਕਾਂਸ ਦਾ ਧੋਬੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕਾਪੇਨ ਰਜਕਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੁਵਿ ।। ੫-੧੯-
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚਪੇੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਦੇ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾਦਾਯ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰੌ ਤਤਃ । ਕृष੍ਣ-ਰਾਮੌ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੌ ਮਾਲਾਕਾਰਗृਹਂ ਗਤੌ ।। ੫-੧੯-
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਕਾਸ਼ਿਨੇਤ੍ਰਯੁਗਲੌ ਮਾਲਾਕਾਰੋऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਏਤੌ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਵੈਤੌ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾ ।। ੫-੧੯-
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?'
ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਮਨੋਹਰੌ । ਸ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਭੁਵਂ ਦੇਵਾਵੁਪਾਗਤੌ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ ਹਨ।
ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਦ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਯਾਚਿਤਃ । ਭੁਵਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਸਾਦਪਰਮੌ ਨਾਥੌ ਮਮ ਗੇਹਮੁਪਾਗਤੌ । ਧਨ੍ਯੋऽਹਮਰ੍ਜ੍ਜਯਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਤੌ ਮਾਲ੍ਯਜੀਵਕਃ ।। ੫-੧੯-
ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਰਪਾਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹ੍ਟਸ਼੍ਟਵਦਨਸ੍ਤਯੋਃ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕਾਮਤਃ । ਚਾਰੂਣ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਥੈਤਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਵਿਲੋਭਯਨ ।। ੫-੧੯-
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫੁੱਲ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੇ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸੌ ਮਾਲਾਕਾਰੌ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ । ਦਦੌ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਾਰੂਣਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤ੍ਯਮਲਾਨਿ ਚ ।। ੫-੧੯-
ਮਾਲਾਕਾਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਾਫ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਾਲਾਕਾਰਾਯ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਾਨ । ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਤੂਸਂਸ਼੍ਰਯਾ ਭਦ੍ਰ! ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਤਯਿ ।। ੫-੧੯-
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਕਦੇ ਛੱਡੇਗੀ ਨਹੀਂ।'
ਬਲਹਾਨਿਰ੍ਨ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ! ਧਨਹਾਨਿਸ੍ਥਥੈਵ ਚ । ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਤਾਵਜ੍ਵ ਨ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ਸਨ੍ਤਤਿਃ ।। ੫-੧੯-
ਮਿੱਠੇ! ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ; ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਜੀਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਬੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਮਨ੍ਤੇ ਮਤੂਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ । ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ।। ੫-੧੯-
ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ।
ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਵ ਤੇ ਭਦ੍ਰ!ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਲਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਨ੍ਤਤਿਜਾਤਾਨਾਂ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੯-
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨੋਪਸਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਦੋषਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਨ੍ਤਤਿਸਮ੍ਭਵਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਹਾਭਾਗ!ਯਾਵਤ੍ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੋ ਧਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੯-
ਮਹਾਂਭਾਗ! ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।