ਨਿਮਗ੍ਰਸ਼੍ਵ ਤਤਸ੍ਤੋਯੇ ਸ ਦਦਰ੍ਖ ਤਥੈਵ ਤੌ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵ-ਮੁਨਿ-ਸਿਦ੍ਧ-ਮਹੋਰਗੈਃ ।। ੫-੧੮-
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਤਸਦ੍ਭਾਵਃ ਸ ਤੁ ਦਾਨਪਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਰ੍ਵ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਮਯਮਚ੍ਯੁਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਚਲ ਤੇ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।
ਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰਰੂਪਿਣੇऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਹਿਮ੍ਨੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਵ੍ਯਾਪਿਨੇ ਨੈਕਰੂਪੈਕਖਰੂਪਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ।। ੫-੧੮-
ਸਿਰਫ ਚੰਗੀ ਮਾਤਰ ਵਾਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਵੱਡੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਾਯ ਤੇऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯ! ਹਵਿਰ੍ਭੂਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਨਮੋऽਵਿਜ੍ਞਾਤਪਾਰਾਯ ਪਰਾਯ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੫-੧੮-
ਸੱਤਵ ਰੂਪ, ਅਜੋਕੇ, ਹਵਨ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਾ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ । ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਪਞ੍ਚਧਾ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੫-੧੮-
ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮਯੇਸ਼੍ਵਰ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ-ਵਿष੍ਣੁ-ਸ਼ਿਵ੍ਰਾਦ੍ਯਾਭਿਃ ਕਲ੍ਪਨਾਭਿਰੁਦੀਰਿਤਃ ।। ੫-੧੮-
ਸਭ ਦੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਦਇਆਲੂ ਹੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਖਰੂਪਾਤ੍ਮਨ੍!ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਪ੍ਰਯੋਜਨ! ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਾਭਿਧਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੫-੧੮-
ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ, ਮਕਸਦ ਤੇ ਨਾਮ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਯਤ੍ਰ-ਨਾਥ!ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਮਜਾਤ੍ਯਾਦਿਕਲ੍ਪਨਾਃ । ਤਦੂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਂ ਨਿਤ੍ਯਮਵਿਕਾਰਿ ਭਵਾਨਜਃ ।। ੫-੧੮-
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿੱਥੇ ਨਾਮ, ਜਾਤੀ ਆਦਿ ਦੀ ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਪਰਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੈ।
ਨ ਕਲ੍ਪਨਾਮृਤੇऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯਾਧਿਗਮੋ ਯਤਃ । ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਚ੍ਯੁਤਾਨਨ੍ਤਬਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰੀਡਯਸੇ ।। ੫-੧੮-
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸਮਝ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਚਲ, ਅਨੰਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਮਜ! ਵਿਕਲ੍ਪਨਾਭਿਰੇਤਦੂ ਦਵਾਦ੍ਯ ਜਗਦਖਿਲਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਵਿਕਾਰਭਾਵਹੀਨਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਹਿ ਭਬਤੋऽਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰਰ੍ਯ੍ਯਮਾ ਵਿਧਾਤਾ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿਃ ਸਮੀਰਣੋऽਗ੍ਰਿਃ । ਤੋਯੇਸ਼ੋ ਧਨਪਤਿਰਨ੍ਤਕਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਭਿਨ੍ਨਾਰ੍ਥੈਰ੍ਜਗਦਪਿ ਪਾਸਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭੇਦੈਃ ।। ੫-੧੮-
ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਅਰਯਮਾਨ, ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮੌਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਵਾਨ੍ ਸृਜਤਿ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਗਭਸ੍ਤਿਰੂਪੋਵਿਸ਼੍ਵਞ੍ਚ ਤੇ ਗੁਣਮਯੋऽਯਮਜ! ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ । ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸਦਿਤਿਵਾਚਕਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਯਜਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਸਦਸਤੇ ਪ੍ਰਣਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਮੈ ।। ੫-੧੮-
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਉਹ ਪਰਮ ਰੂਪ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਁਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਨਮਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਾਯ ਤੇ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ।। ੫-੧੮-
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਮਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਵਿष੍ਣੁਮਭਿष੍ਟੂਯ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਅਰ੍ਜ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼ਂ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ ।। ੫-੧੯-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨ੍ਯਵਿषਯੋ ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੇ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮਾਧਿਤਃ ।। ੫-੧੯-
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਰਥਂ ਭੂਯੋ ਨਿਗਮ੍ਯ ਯਮੁਨਾਮ੍ਭਸਃ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰਥ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮ-ਕृष੍ਣੌ ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾਕ੍ਰੂ ਰਸ੍ਤਞ੍ਚ ਕृष੍ਣੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੫-੧੯-
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਅਕਰੂਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨੂਨਂ ਤੇ ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਕ੍ਰੂਰ!ਯਮੁਨਾਜਲੇ । ਵਿਸ੍ਮਯੋਤੂਫੂਲ੍ਲਨਯਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਃ ।। ੫-੧੯-
“ਅਕਰੂਰਾ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।”
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਯਦਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ! ਤਦਤ੍ਰਾਪਿ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੂਤ੍ਤਿਂਮਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੫-੧੯-
“ਅਚੁਤ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਖੜਾ ਹੈ।”
ਜਗਦੇਤਨ੍ਮਹਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯ ਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤੇਨਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਵਰੇਣਾਹਂ ਭਵਤਾ ਕृष੍ਣ!ਸਙ੍ਗਤਃ ।। ੫-੧੯-
“ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।”
ਤਤ੍ ਕਿਮੇਤੇਨ ਮਥੁਰਾਂ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਬਿਭੇਮਿ ਕਂਸਾਦ੍ਧਿਗ੍ ਜਨ੍ਮ ਪਰਪਿਣ੍ਡੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍ ।। ੫-੧੯-
“ਫਿਰ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਚੱਲੀਏ, ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮੈਂ ਕਾਂਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਹਾਏ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ!”
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍ ਵਾਤਰਂਹਸਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਵਾਤਿਸਾਯਾਹ੍ਰ ਸੋऽਕ੍ਰੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੫-੧੯-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਕਰੂਰਾ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਞ੍ਚਾਹ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਪਦ੍ਭਯਾਂ ਯਾਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯੋ ਰਥੇਨੈਕੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੫-੧੯-
ਮਥੁਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਰਥ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ।”
ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਯਾਂ ਨ ਤਥਾ ਗृਹਮ੍ । ਯੁਵਯੋਰ੍ਹਿ ਕृਤੇ ਵृਦ੍ਧਃ ਸ ਕਂਸੇਨ ਨਿਰਸ੍ਯਤੇ ।। ੫-੧੯-
“ਤੁਸੀਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਕਾਂਸ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।”
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਸੋऽਕੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਪ੍ਰਿਵष੍ਟੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ, ਚ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮੁਪਾਗਤੌ ।। ੫-੧੯-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਨਰੈਸ਼੍ਵ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਲੋਚਨੈਰਭਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਲੀਲਯਾ ਵੀਰੌ ਦृਫ੍ਤੌ ਬਾਲਗਜਾਵਿਵ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਦੋ ਬੀਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਕੇ ਤਕਦੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਜਕਂ ਰਙ੍ਗਕਾਰਕਮ੍ । ਅਯਾਚੇਤਾਂ ਸੁਰੂਪਾਣਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਨਨੌ ।। ੫-੧੯-
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਧੋਬੀ ਤੇ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਮੰਗੇ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਜਕਃ ਸੋऽਥ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰੂੜ੍ਹਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਬਹੂਨ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮ-ਕੇਸ਼ਵੌ ।। ੫-੧੯-
ਕਾਂਸ ਦਾ ਧੋਬੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕਾਪੇਨ ਰਜਕਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੁਵਿ ।। ੫-੧੯-
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚਪੇੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਦੇ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾਦਾਯ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰੌ ਤਤਃ । ਕृष੍ਣ-ਰਾਮੌ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੌ ਮਾਲਾਕਾਰਗृਹਂ ਗਤੌ ।। ੫-੧੯-
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਕਾਸ਼ਿਨੇਤ੍ਰਯੁਗਲੌ ਮਾਲਾਕਾਰੋऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਏਤੌ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਵੈਤੌ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾ ।। ੫-੧੯-
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?'