ਫਣਾਸਹਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲਾਞਯ ਬਲਭਦ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਕੁਨ੍ਦਮਾਲਾਙ੍ਗਮੁਨ੍ਨਿਦ੍ਰ-ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਰੁਣੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ; ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਬੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੰਵਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਖੁੱਲੀਆਂ ਸਨ।
ਵृਤਂ ਵਾਸੁਕਿਰਮ੍ਭਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਪਵਨਾਸ਼ਿਭਿਃ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਹ ਵਾਸੁਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਧਾਨਮਸਿਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਰੁਪਦ੍ਮਾਵਤਂਸਕਮ੍ । ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਭਾਨ੍ਤਮਨ੍ਤਰ੍ਜਲਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਹ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕੰਵਲੇ ਦੀ ਪਗੜੀ, ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਤੂਸਙ੍ਗ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਮਾਤਾਮ੍ਰਾਯਤਲੋਚਨਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਮੁਦਾਰਾਙ੍ਗ ਚਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਯੁਧਭੂषਣਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਘਣੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਤਾਮਰ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਉੱਚਤ ਅੰਗਾਂ, ਤੇ ਚਕਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੀਤੇ ਵਸਾਨਂ ਵਸਨੇ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯ-ਵਿਭੂषਣਾਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪਤੜਿਨ੍ਮਾਲਾ-ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਞ੍ਚਾਰੁਕੇਯੂਰਮੁਕੁਟੋਜ੍ਜਵਲਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟ-ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਵਤਂਸਕਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕਮਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਨਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗੈਰਕਲ੍ਮषੈਃ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੈਰ੍ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਲੋਚਨੈਃ ।। ੫-੧੮-
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਨੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਬਲ-ਕृष੍ਣੌ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਸੋऽਚਿਨ੍ਤਯਦੂ ਰਥਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਕਥਮਤ੍ਰਾਗਤਾਵਿਤਿ ।। ੫-੧੮-
ਫਿਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੰਨੇ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ?'
ਵਿਵਕ੍ਸ਼ੋਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਵਾਚਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਤਤੋ ਨਿष੍ਕਮ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦੂ ਰਥਮਭ੍ਯਾਗਤਃ ਪੁਨਃ ।। ੫-੧੮-
ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲਣੀ ਰੋਕ ਲਈ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਥ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਚੈਵੋਭੌ ਰਥਸ੍ਯੋਪਰ੍ਯ੍ਯਧਿष੍ਠਿਤੌ । ਰਾਮ-ਕृष੍ਣੌ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਮਨੁष੍ਯਵਪੁषਾਨ੍ਵਿਤੌ ।। ੫-੧੮-
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਮਗ੍ਰਸ਼੍ਵ ਤਤਸ੍ਤੋਯੇ ਸ ਦਦਰ੍ਖ ਤਥੈਵ ਤੌ । ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵ-ਮੁਨਿ-ਸਿਦ੍ਧ-ਮਹੋਰਗੈਃ ।। ੫-੧੮-
ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਤਸਦ੍ਭਾਵਃ ਸ ਤੁ ਦਾਨਪਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਰ੍ਵ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਮਯਮਚ੍ਯੁਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਚਲ ਤੇ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।
ਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰਰੂਪਿਣੇऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਹਿਮ੍ਨੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਵ੍ਯਾਪਿਨੇ ਨੈਕਰੂਪੈਕਖਰੂਪਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ ।। ੫-੧੮-
ਸਿਰਫ ਚੰਗੀ ਮਾਤਰ ਵਾਲੇ, ਅਜੋਕੇ ਵੱਡੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਾਯ ਤੇऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯ! ਹਵਿਰ੍ਭੂਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਨਮੋऽਵਿਜ੍ਞਾਤਪਾਰਾਯ ਪਰਾਯ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੫-੧੮-
ਸੱਤਵ ਰੂਪ, ਅਜੋਕੇ, ਹਵਨ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਾ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ । ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਪਞ੍ਚਧਾ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੫-੧੮-
ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮਯੇਸ਼੍ਵਰ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ-ਵਿष੍ਣੁ-ਸ਼ਿਵ੍ਰਾਦ੍ਯਾਭਿਃ ਕਲ੍ਪਨਾਭਿਰੁਦੀਰਿਤਃ ।। ੫-੧੮-
ਸਭ ਦੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਦਇਆਲੂ ਹੋ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਖਰੂਪਾਤ੍ਮਨ੍!ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਪ੍ਰਯੋਜਨ! ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਾਭਿਧਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੫-੧੮-
ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ, ਮਕਸਦ ਤੇ ਨਾਮ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਯਤ੍ਰ-ਨਾਥ!ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਮਜਾਤ੍ਯਾਦਿਕਲ੍ਪਨਾਃ । ਤਦੂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਂ ਨਿਤ੍ਯਮਵਿਕਾਰਿ ਭਵਾਨਜਃ ।। ੫-੧੮-
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿੱਥੇ ਨਾਮ, ਜਾਤੀ ਆਦਿ ਦੀ ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਪਰਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੈ।
ਨ ਕਲ੍ਪਨਾਮृਤੇऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਯਾਧਿਗਮੋ ਯਤਃ । ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਚ੍ਯੁਤਾਨਨ੍ਤਬਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰੀਡਯਸੇ ।। ੫-੧੮-
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸਮਝ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਚਲ, ਅਨੰਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਮਜ! ਵਿਕਲ੍ਪਨਾਭਿਰੇਤਦੂ ਦਵਾਦ੍ਯ ਜਗਦਖਿਲਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਵਿਕਾਰਭਾਵਹੀਨਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਹਿ ਭਬਤੋऽਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰਰ੍ਯ੍ਯਮਾ ਵਿਧਾਤਾ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿਃ ਸਮੀਰਣੋऽਗ੍ਰਿਃ । ਤੋਯੇਸ਼ੋ ਧਨਪਤਿਰਨ੍ਤਕਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਭਿਨ੍ਨਾਰ੍ਥੈਰ੍ਜਗਦਪਿ ਪਾਸਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭੇਦੈਃ ।। ੫-੧੮-
ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਅਰਯਮਾਨ, ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮੌਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਵਾਨ੍ ਸृਜਤਿ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਗਭਸ੍ਤਿਰੂਪੋਵਿਸ਼੍ਵਞ੍ਚ ਤੇ ਗੁਣਮਯੋऽਯਮਜ! ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ । ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸਦਿਤਿਵਾਚਕਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਯਜਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਸਦਸਤੇ ਪ੍ਰਣਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਮੈ ।। ੫-੧੮-
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ! ਉਹ ਪਰਮ ਰੂਪ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਁਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਨਮਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਾਯ ਤੇ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁ ਮ੍ਰਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ।। ੫-੧੮-
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਮਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਵਿष੍ਣੁਮਭਿष੍ਟੂਯ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਅਰ੍ਜ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼ਂ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ ।। ੫-੧੯-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨ੍ਯਵਿषਯੋ ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੇ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮਾਧਿਤਃ ।। ੫-੧੯-
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਰਥਂ ਭੂਯੋ ਨਿਗਮ੍ਯ ਯਮੁਨਾਮ੍ਭਸਃ ।। ੫-੧੯-
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰਥ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮ-ਕृष੍ਣੌ ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾਕ੍ਰੂ ਰਸ੍ਤਞ੍ਚ ਕृष੍ਣੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੫-੧੯-
ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਅਕਰੂਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨੂਨਂ ਤੇ ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਕ੍ਰੂਰ!ਯਮੁਨਾਜਲੇ । ਵਿਸ੍ਮਯੋਤੂਫੂਲ੍ਲਨਯਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਃ ।। ੫-੧੯-
“ਅਕਰੂਰਾ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਦੇਖੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।”
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਯਦਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ! ਤਦਤ੍ਰਾਪਿ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੂਤ੍ਤਿਂਮਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੫-੧੯-
“ਅਚੁਤ, ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਖੜਾ ਹੈ।”
ਜਗਦੇਤਨ੍ਮਹਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯ ਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤੇਨਾਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਵਰੇਣਾਹਂ ਭਵਤਾ ਕृष੍ਣ!ਸਙ੍ਗਤਃ ।। ੫-੧੯-
“ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।”
ਤਤ੍ ਕਿਮੇਤੇਨ ਮਥੁਰਾਂ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਬਿਭੇਮਿ ਕਂਸਾਦ੍ਧਿਗ੍ ਜਨ੍ਮ ਪਰਪਿਣ੍ਡੋਪਜੀਵਿਨਾਮ੍ ।। ੫-੧੯-
“ਫਿਰ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਚੱਲੀਏ, ਮਧੁਸੂਦਨ! ਮੈਂ ਕਾਂਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਹਾਏ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ!”