ਯੇਨਾਗ੍ਰਿਵਿਦ੍ਯੁ ਦੂਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਾ ਕਰਾਲਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਨਾਨਾਂ ਨਯਨਾਞ੍ਜਨਾਨਿ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਬਰ ਕਿਰਨਾਂ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਰ੍ਮ੍ਮਨੋਜ੍ਞਾ ਨਵਾਪ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਸ੍ਥਃ । ਤਥਾਮਰਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਪੇਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰੀ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ, ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਅਪ੍ਯੇष ਮਾਂ ਕਂਸਪਰਿਗ੍ਰਹੇਣ ਦੋषਾਸ੍ਪਦੀਭੂਤਮਦੋषਦੁष੍ਟਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਵਮਾਨੋਪਹਤਂ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਨਃ ਸਾਧੁਬਹਿष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ ।। ੫-੧੭-
ਕੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਵੇਗਾ, ਜੋ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ?
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਮਲਸਤ੍ਤ੍ਵਰਾਸ਼ੇਰਪੇਤਦੋषਸ੍ਯ ਸਦਾ ਸ੍ਫੁਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਜਗਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮਸ੍ਤਪੁਂਸਾਮਜ੍ਞਾਤਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਹ੍ਟਦਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ।। ੫-੧੭-
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੀ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਤਾ ਦਾ ਢੇਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਭਕ੍ਤਿਵਿਨਮ੍ਰਚੇਤਾ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ । ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ।। ੫-੧੭-
ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੁਆਮੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਆਦਿ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਿਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਅਕ੍ਰੂਰੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਰਣੌ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਰੇਃ ।। ੫-੧੮-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; 'ਮੈਂ ਅਕਰੂਰ ਹਾਂ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਸੋऽਪ੍ਯੇਨਂ ਧ੍ਵਜਵਜ੍ਰਾਬ੍ਜ-ਕृਤਚਿਹ੍ਨਨੇ ਪਾਣਿਨਾ । ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਕृष੍ਯ ਚ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਗਾਢਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ ਤੇ ਕੌਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਕृਤਸਂਵਾਦਨੌ ਤੇਨ ਯਥਾਵਦੂ ਬਲ-ਕੇਸ਼ਵੌ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸਂਹ੍ਟष੍ਟੌ ਤਮਾਦਾਯਾਤ੍ਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ, ਬਲ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਸਹ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਃ ਕृਤਸਂਵਾਦਨਾਦਿਕਃ । ਭੁਕ੍ਤਭੋਜ੍ਯੋ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਸ੍ਤਯੋਃ ।। ੫-੧੮-
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਫਿਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤੂਸ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਕਸੇਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਯਥਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਦਾਨਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਂਸ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਤਾ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨੇ ਯਥਾ ਕਂਸਃ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਯਂ ਚੈਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਸਸੇਨ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਂਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਮਨ ਹੈ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਛ੍ਰੁ ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ । ਉਵਾਚਾਖਿਲਮਪ੍ਯੇਤਜੂਜ੍ਞਾਤਂ ਦਾਨਪਤੇ!ਮਯਾ ।। ੫-੧੮-
ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਕੇਸ਼ੀ-ਵਧਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਦਾਨਾ ਦੇਵੇ! ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਕਰਿष੍ਯੇ ਚ ਮਹਾਭਾਗ!ਯਦਤ੍ਰੌਪਯਿਕਂ ਮਤਮ੍ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥੈਤਤ੍ ਤੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਂਸਂ ਹਤਂ ਮਯਾ ।। ੫-੧੮-
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਕਂਸ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਰਾਮਸ਼੍ਵ ਮਥੁਰਾ ਸ਼੍ਵੋ ਯਾਸ੍ਯਾਵਃ ਸਮਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਆਦਾਯੋਪਾਯਨਂ ਬਹੁ ।। ੫-੧੮-
ਰਾਮਾ! ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਨਿਸ਼ੇਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਵੀਰ!ਨ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਕਂਸਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਾਨੁਗਮ ।। ੫-੧੮-
ਵੀਰ! ਅੱਜ ਰਾਤ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਕਂਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਗੋਪਾਨਕ੍ਰੁ ਰੋऽਪਿ ਸਕੇਸ਼ਵਃ । ਸੁष੍ਵਾਪ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼੍ਵ ਨਨ੍ਦਗੋਪਗृਹੇ ਸੁਖਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਫਿਰ, ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृष੍ਣ-ਰਾਮੌ ਮਹਾਮਤੀ । ਅਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸਮਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤੌ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਿਤ ।। ੫-੧੮-
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਦਿਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮਾ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਥੁਰਾ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪੀਜਨਃ ਸਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਲਥਦੂਵਲਯਬਾਹੁਕਃ । ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚਾਤਿਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੇਦਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਥਂ ਗੋਕੁਲਮੇष੍ਯਤਿ । ਨਾਗਰਸ੍ਤ੍ਰੀ-ਕਲਾਲਾਪਮਧੁ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਣ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੮-
ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ? ਉਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣੇਗਾ।
ਵਿਲਾਸਿਵਾਕ੍ਯਪਾਨੇषੁ ਨਾਗਰੀਣਾਂ ਕृਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਚਿਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਕਥ ਭੂਯੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਗੋਪੀषੁ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੮-
ਜਦ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖੇਡ-ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ?
ਸਾਰਂ ਸਮਸ੍ਤਗੋष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਹਰਤਾ ਹਰਿਮ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਟਤਂ ਗੋਪਯੋषਿਤੂਸੁ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੫-੧੮-
ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੋਸ਼ਟ ਦਾ ਮੂਲ ਹਰਿ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭਾਵਗਰ੍ਭਸ੍ਮਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਲਾਸਲਲਿਤਾ ਗਤਿਃ । ਨਾਗਰੀਣਾਮਤੀਵੈਤਤ੍ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਕ੍ਸ਼ਿਤਮੇਵ ਚ ।। ੫-੧੮-
ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵ-ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਖੇਡ-ਭਰੀ ਚਾਲ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਕਈ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ।
ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੋ ਹਰਿਰਯਂ ਤਾਸਾਂ ਵਿਲਾਸਨਿਗੜੈਰ੍ਯੁਤਃ । ਭਵਤੀਨਾਂ ਪੁਨਃ ਪਾਸ਼੍ਵ ਕਯਾ ਯੁਤ੍ਤਯਾ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੮-
ਇਹ ਪਿੰਡ ਦਾ ਹਰਿ, ਜੋ ਖੇਡ-ਭਰੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ?
ਏषੈष ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਯਾਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਕ੍ਰੂਰੇਣਾਕ੍ਰੂ ਰਕੇਣਾਤ੍ਰ ਨਿਰਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਤਾਰਿਤਃ ।। ੫-੧੮-
ਹੁਣ ਕੇਸ਼ਵ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨृਸ਼ਂਸੋऽਤ੍ਰ ਅਨੁਰਾਗਪਰਂ ਜਨਮ੍ । ਯੇਨੇਮਮਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰਾਹ੍ਲਾਦਂ ਨਯਤ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨੋ ਹਰਿਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਕੀ ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਕਿੰਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਸਾਡੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਏਸ਼ ਰਾਮੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਰ੍ਘृਣਃ । ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਤਾਮਸ੍ਯ ਵਾਰਣੋ ।। ੫-੧੮-
ਇਹ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਦਈ ਹੈ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰੋਕ ਲਵੇ।
ਗੁਰੂਣਾਮਗ੍ਰਤੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵਪੀषਿ ਨ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਗੁਰਵਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਵਿਰਹਾਗ੍ਰਿਨਾ ।। ੫-੧੮-
ਸਾਡੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵਿਰਹ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜੇ ਹੋਏਆਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਨਨ੍ਦਗੋਪਮੁਖਾ ਗੋਪਾ ਗਨ੍ਤੁਮੇਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਨੋਦ੍ਯਮਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕਸ਼੍ਵਿਦੂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਨੇ ।। ੫-੧੮-
ਨੰਦ ਦੇ ਆਗੂਈ 'ਚ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ; ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾਦ੍ਯ ਰਜਨੀ ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਚ੍ਯੁਤਵਕ੍ਤਾਬ੍ਜਾਂ ਯਾਸਾਂ ਨੇਤ੍ਰਾਲਿਪਙੂਕ੍ਤਯਃ ।। ੫-੧੮-
ਅੱਜ ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਸੁੰਦਰ ਗੁਜ਼ਰੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਜਨ ਲਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਕੰਵਲੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਤੱਕ-ਤੱਕ ਕੇ ਤਰਪ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪਥਿ ਯੇ ਕृष੍ਣਾਮਿਤੋ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਨਿਵਾਰਿਤਾਃ । ਉਦੂਹਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਹ ਲੋਕ ਧਨਵੰਤ ਹਨ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।