ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਮਾਦੋਹਨੇ ਗਵਾਮ੍ । ਵਤ੍ਸਮਧ੍ਯਗਤਂ ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤੂਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਟਣ ਸਮੇਂ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਪष੍ਟਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਮ । ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਬਾਹੁਮਾਯਾਮਿ-ਤੁਙ੍ਗੋਰਃਸ੍ਥਲਮੁਨ੍ਨਸਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਵਿਲਾਸਸ੍ਮਿਤਾਧਾਰਂ ਬ੍ਰਿਭ੍ਰਾਣਂ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਤੁਙ੍ਗਰਕ੍ਤਨਖਂ ਪਦ੍ਭਯਾਂ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਲਾਲ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਭ੍ਰਾਣਂ ਵਾਸਸੀ ਪੀਤੇ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਾਵਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਾਦ੍ਰਨੀਲਲਤਾਹਸ੍ਤਂ ਸਿਤਾਮ੍ਭੋਜਾਵਤਂਸਕਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਨੀਲੀ ਬੇਲ ਸੀ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਕੌਲ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਂਸਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਧਵਲ ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਦ੍ਰਿਜ! ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਬਲਭਦ੍ਰਞ੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਹੰਸ, ਚੰਬੇ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਲਭਦਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਵੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸ਼ੁਮੁਨ੍ਨਤਬਾਹ੍ਵ ਸਂ ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਮੇਘਮਾਲਾਪਰਿਵृਤਂ ਕੈਲਾਸਦ੍ਰਿਮਿਵਾਪਰਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁੱਖ ਕੌਲ ਵਰਗਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੇਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕਸਦੂਕ੍ਤਸਰੋਜਃ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ਤਦਾਕ੍ਰੂ ਰੋऽਭਵਨ੍ਮੁਨੇ ।। ੫-੧੭-
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਕੌਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ-ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮুনি।
ਏਤਤ੍ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਘਾਮ ਤਦੇਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਭਗਵਦ੍ਰਾਸੁਦੇਵਾਂਸ਼ੋ ਦ੍ਰਿਧਾ ਯੋऽਯਮਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੫-੧੭-
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸਾਫਲ੍ਯਮਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ਯੁਗਮੇਤਦਤ੍ਰ ਦृष੍ਟੇ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰਿ ਯਾਤਮੁਚ੍ਚੇਃ । ਅਪ੍ਯਙ੍ਗਮੇਤਦੂ ਭਗਵਤੂਪ੍ਰਸਾਦਾਂਦੂ ਦਤ੍ਤੇऽਙ੍ਗਸਙ੍ਗ ਫਲਵਨ੍ਮਮ ਸ੍ਯਾਤ ।। ੫-੧੭-
ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪਾ ਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖ ਕੇ; ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਵੇ।
ਅਪ੍ਯੇष ਪੂष੍ਠੇ ਮਮ ਹਸ੍ਤਪਦ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ । ਯਸ੍ਯਾਙ੍ਗ ਲਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹਤਾਖਿਲਾਘੈਖਾਪ੍ਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਰਨਾਸ਼ਦੋषਾ ।। ੫-੧੭-
ਕੀ ਇਹ ਅਨੰਤ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਕੌਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਯੇਨਾਗ੍ਰਿਵਿਦ੍ਯੁ ਦੂਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਾ ਕਰਾਲਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਨਾਨਾਂ ਨਯਨਾਞ੍ਜਨਾਨਿ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਬਰ ਕਿਰਨਾਂ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਰ੍ਮ੍ਮਨੋਜ੍ਞਾ ਨਵਾਪ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਸ੍ਥਃ । ਤਥਾਮਰਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਪੇਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰੀ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ, ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਅਪ੍ਯੇष ਮਾਂ ਕਂਸਪਰਿਗ੍ਰਹੇਣ ਦੋषਾਸ੍ਪਦੀਭੂਤਮਦੋषਦੁष੍ਟਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਵਮਾਨੋਪਹਤਂ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਨਃ ਸਾਧੁਬਹਿष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ ।। ੫-੧੭-
ਕੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਵੇਗਾ, ਜੋ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ?
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਮਲਸਤ੍ਤ੍ਵਰਾਸ਼ੇਰਪੇਤਦੋषਸ੍ਯ ਸਦਾ ਸ੍ਫੁਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਜਗਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮਸ੍ਤਪੁਂਸਾਮਜ੍ਞਾਤਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਹ੍ਟਦਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ।। ੫-੧੭-
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੀ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਤਾ ਦਾ ਢੇਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਭਕ੍ਤਿਵਿਨਮ੍ਰਚੇਤਾ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ । ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ।। ੫-੧੭-
ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੁਆਮੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਆਦਿ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਿਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਅਕ੍ਰੂਰੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਰਣੌ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਰੇਃ ।। ੫-੧੮-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; 'ਮੈਂ ਅਕਰੂਰ ਹਾਂ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਸੋऽਪ੍ਯੇਨਂ ਧ੍ਵਜਵਜ੍ਰਾਬ੍ਜ-ਕृਤਚਿਹ੍ਨਨੇ ਪਾਣਿਨਾ । ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਕृष੍ਯ ਚ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਗਾਢਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ ਤੇ ਕੌਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਕृਤਸਂਵਾਦਨੌ ਤੇਨ ਯਥਾਵਦੂ ਬਲ-ਕੇਸ਼ਵੌ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸਂਹ੍ਟष੍ਟੌ ਤਮਾਦਾਯਾਤ੍ਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ, ਬਲ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਸਹ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਃ ਕृਤਸਂਵਾਦਨਾਦਿਕਃ । ਭੁਕ੍ਤਭੋਜ੍ਯੋ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਸ੍ਤਯੋਃ ।। ੫-੧੮-
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਫਿਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤੂਸ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਕਸੇਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਯਥਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਦਾਨਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਂਸ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਤਾ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨੇ ਯਥਾ ਕਂਸਃ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਯਂ ਚੈਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਸਸੇਨ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਂਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਮਨ ਹੈ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਛ੍ਰੁ ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ । ਉਵਾਚਾਖਿਲਮਪ੍ਯੇਤਜੂਜ੍ਞਾਤਂ ਦਾਨਪਤੇ!ਮਯਾ ।। ੫-੧੮-
ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਕੇਸ਼ੀ-ਵਧਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਦਾਨਾ ਦੇਵੇ! ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਕਰਿष੍ਯੇ ਚ ਮਹਾਭਾਗ!ਯਦਤ੍ਰੌਪਯਿਕਂ ਮਤਮ੍ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥੈਤਤ੍ ਤੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਂਸਂ ਹਤਂ ਮਯਾ ।। ੫-੧੮-
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਕਂਸ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਰਾਮਸ਼੍ਵ ਮਥੁਰਾ ਸ਼੍ਵੋ ਯਾਸ੍ਯਾਵਃ ਸਮਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਆਦਾਯੋਪਾਯਨਂ ਬਹੁ ।। ੫-੧੮-
ਰਾਮਾ! ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਨਿਸ਼ੇਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਵੀਰ!ਨ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਕਂਸਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਾਨੁਗਮ ।। ੫-੧੮-
ਵੀਰ! ਅੱਜ ਰਾਤ ਆਰਾਮ ਕਰ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਕਂਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਗੋਪਾਨਕ੍ਰੁ ਰੋऽਪਿ ਸਕੇਸ਼ਵਃ । ਸੁष੍ਵਾਪ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼੍ਵ ਨਨ੍ਦਗੋਪਗृਹੇ ਸੁਖਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਫਿਰ, ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰ ਨੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृष੍ਣ-ਰਾਮੌ ਮਹਾਮਤੀ । ਅਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸਮਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤੌ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਿਤ ।। ੫-੧੮-
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਦਿਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮਾ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਥੁਰਾ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪੀਜਨਃ ਸਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਲਥਦੂਵਲਯਬਾਹੁਕਃ । ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚਾਤਿਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੇਦਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਥਂ ਗੋਕੁਲਮੇष੍ਯਤਿ । ਨਾਗਰਸ੍ਤ੍ਰੀ-ਕਲਾਲਾਪਮਧੁ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਣ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੮-
ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ? ਉਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣੇਗਾ।
ਵਿਲਾਸਿਵਾਕ੍ਯਪਾਨੇषੁ ਨਾਗਰੀਣਾਂ ਕृਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਚਿਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਕਥ ਭੂਯੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਗੋਪੀषੁ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੮-
ਜਦ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਹਿਰੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਖੇਡ-ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ?