ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਵਿਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਯੋ ਵਿਤਤ੍ਯਾਤ੍ਯਯੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਸਹ ।। ੫-੧੭-
ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯ-ਕੂਰ੍ਮ-ਪਰਾਹਾ-ਸ਼੍ਵ-ਸਿਂਹਰੂਪਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਚਕਾਰ ਜਗਤੋ ਯੋऽਜਃ ਸੋऽਦ੍ਯ ਮਾਮਾਲਪਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਨੇ ਮੱਛ, ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਘੋੜਾ, ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੇਗਾ।
ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਞ੍ਚ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮਾਤ੍ਮਹ੍ਟਦਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤੁ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਦੇਹਧृਗਵ੍ਯਯਃ ।। ੫-੧੭-
ਹੁਣ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਰੀਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਯੋऽਨਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸ਼ੇਖਰਸ੍ਥਿਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ਜਗਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਮਾਮਕ੍ਰੂਰੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੭-
ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾਏ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ 'ਅਕਰੂਰ' ਕਹੇਗਾ।
ਪਿਤृ-ਪੁਤ੍ਰ-ਸੁਹ੍ਟਦੂ-ਭ੍ਰਾਤृ-ਮਾਤृ-ਬਨ੍ਧੁਮਯੀਮਿਮਾਮ੍ । ਯਨ੍ਮਾਯਾਂ ਨਾਲਮੁਤ੍ਤਰ੍ਤ੍ਤੁ ਜਗਤ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ ।। ੫-੧੭-
ਇਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਗਤ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਰਤ੍ਯਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਤਤਾਂ ਹ੍ਟਦਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤੇ । ਯੋਗੀ ਮਾਯਾਮਮੇਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਿਅਪਕ ਅਗਿਆਨ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਣਮਾਪ ਯੋਗੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਜ੍ਵਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਵ ਸਾਤ੍ਵਤੈਃ । ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦਿਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯੋ ਨਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨਪੁਰੁਸ਼, ਸਾਤਵਤ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਜਗਦ੍ਧਾਮ੍ਰਿ ਧਾਤਰ੍ਯ੍ਯੋਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਸਦਸਤ੍ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਯ੍ਯਸੌ ਯਾਤੁ ਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਉਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਉਸ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਏ।
ਸ੍ਮृਤੇ ਸਕਲਕਲ੍ਯਾਣ-ਭਾਜਨਂ ਯਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ । ਪੁਰੁषਸ੍ਤਮਜਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿੱਥੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮਾਨਸਃ । ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਗੋਕੁਲ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੇ ਵਿਰਾਜਤਿ ।। ੫-੧੭-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਿਮਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਮਾਦੋਹਨੇ ਗਵਾਮ੍ । ਵਤ੍ਸਮਧ੍ਯਗਤਂ ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤੂਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਟਣ ਸਮੇਂ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਪष੍ਟਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਮ । ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਬਾਹੁਮਾਯਾਮਿ-ਤੁਙ੍ਗੋਰਃਸ੍ਥਲਮੁਨ੍ਨਸਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਵਿਲਾਸਸ੍ਮਿਤਾਧਾਰਂ ਬ੍ਰਿਭ੍ਰਾਣਂ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਤੁਙ੍ਗਰਕ੍ਤਨਖਂ ਪਦ੍ਭਯਾਂ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਲਾਲ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਭ੍ਰਾਣਂ ਵਾਸਸੀ ਪੀਤੇ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਾਵਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਾਦ੍ਰਨੀਲਲਤਾਹਸ੍ਤਂ ਸਿਤਾਮ੍ਭੋਜਾਵਤਂਸਕਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਨੀਲੀ ਬੇਲ ਸੀ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਕੌਲ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਂਸਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਧਵਲ ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਦ੍ਰਿਜ! ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਬਲਭਦ੍ਰਞ੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਹੰਸ, ਚੰਬੇ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਲਭਦਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਵੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸ਼ੁਮੁਨ੍ਨਤਬਾਹ੍ਵ ਸਂ ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਮੇਘਮਾਲਾਪਰਿਵृਤਂ ਕੈਲਾਸਦ੍ਰਿਮਿਵਾਪਰਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁੱਖ ਕੌਲ ਵਰਗਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੇਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕਸਦੂਕ੍ਤਸਰੋਜਃ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ਤਦਾਕ੍ਰੂ ਰੋऽਭਵਨ੍ਮੁਨੇ ।। ੫-੧੭-
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਕੌਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ-ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮুনি।
ਏਤਤ੍ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਘਾਮ ਤਦੇਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਭਗਵਦ੍ਰਾਸੁਦੇਵਾਂਸ਼ੋ ਦ੍ਰਿਧਾ ਯੋऽਯਮਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੫-੧੭-
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸਾਫਲ੍ਯਮਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ਯੁਗਮੇਤਦਤ੍ਰ ਦृष੍ਟੇ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰਿ ਯਾਤਮੁਚ੍ਚੇਃ । ਅਪ੍ਯਙ੍ਗਮੇਤਦੂ ਭਗਵਤੂਪ੍ਰਸਾਦਾਂਦੂ ਦਤ੍ਤੇऽਙ੍ਗਸਙ੍ਗ ਫਲਵਨ੍ਮਮ ਸ੍ਯਾਤ ।। ੫-੧੭-
ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪਾ ਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖ ਕੇ; ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲਵੇ।
ਅਪ੍ਯੇष ਪੂष੍ਠੇ ਮਮ ਹਸ੍ਤਪਦ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ । ਯਸ੍ਯਾਙ੍ਗ ਲਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹਤਾਖਿਲਾਘੈਖਾਪ੍ਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਰਨਾਸ਼ਦੋषਾ ।। ੫-੧੭-
ਕੀ ਇਹ ਅਨੰਤ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਕੌਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਯੇਨਾਗ੍ਰਿਵਿਦ੍ਯੁ ਦੂਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਾ ਕਰਾਲਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਨਾਨਾਂ ਨਯਨਾਞ੍ਜਨਾਨਿ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਬਰ ਕਿਰਨਾਂ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਰ੍ਮ੍ਮਨੋਜ੍ਞਾ ਨਵਾਪ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਸ੍ਥਃ । ਤਥਾਮਰਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਪੇਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰੀ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ, ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਅਪ੍ਯੇष ਮਾਂ ਕਂਸਪਰਿਗ੍ਰਹੇਣ ਦੋषਾਸ੍ਪਦੀਭੂਤਮਦੋषਦੁष੍ਟਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਵਮਾਨੋਪਹਤਂ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਨਃ ਸਾਧੁਬਹਿष੍ਕृਤਂ ਯਤ੍ ।। ੫-੧੭-
ਕੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਵੇਗਾ, ਜੋ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ?
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਮਲਸਤ੍ਤ੍ਵਰਾਸ਼ੇਰਪੇਤਦੋषਸ੍ਯ ਸਦਾ ਸ੍ਫੁਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਜਗਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮਸ੍ਤਪੁਂਸਾਮਜ੍ਞਾਤਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਹ੍ਟਦਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ।। ੫-੧੭-
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੀ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਤਾ ਦਾ ਢੇਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਭਕ੍ਤਿਵਿਨਮ੍ਰਚੇਤਾ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ । ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ।। ੫-੧੭-
ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੁਆਮੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਆਦਿ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨਿਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ ਯਾਦਵਃ । ਅਕ੍ਰੂਰੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਰਣੌ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਰੇਃ ।। ੫-੧੮-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; 'ਮੈਂ ਅਕਰੂਰ ਹਾਂ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਸੋऽਪ੍ਯੇਨਂ ਧ੍ਵਜਵਜ੍ਰਾਬ੍ਜ-ਕृਤਚਿਹ੍ਨਨੇ ਪਾਣਿਨਾ । ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਕृष੍ਯ ਚ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਗਾਢਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ ਤੇ ਕੌਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਕृਤਸਂਵਾਦਨੌ ਤੇਨ ਯਥਾਵਦੂ ਬਲ-ਕੇਸ਼ਵੌ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸਂਹ੍ਟष੍ਟੌ ਤਮਾਦਾਯਾਤ੍ਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ, ਬਲ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਸਹ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਃ ਕृਤਸਂਵਾਦਨਾਦਿਕਃ । ਭੁਕ੍ਤਭੋਜ੍ਯੋ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਸ੍ਤਯੋਃ ।। ੫-੧੮-
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਫਿਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤੂਸ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਕਸੇਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਯਥਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਦਾਨਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੫-੧੮-
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਂਸ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਤਾ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।