ਅਥਾਹਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਰਦੋ ਜਲਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਨਾਰਦ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਲੀਲਯੈਵ ਯਦਚ੍ਯੁਤ । ਨਿਹਤੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਵਧਾਈ ਹੋ, ਵਧਾਈ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਸੁਕੋਹਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਰਵਾਜਿਮਹਾਹਵਮ੍ । ਅਭੂਤਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਹਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯऽਤ੍ਰਾਵਤਾਰੇ ਤੇ ਕृਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਯਾਨਿ ਤੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਚੇਤਸ੍ਤੋषਮੇਤੇਨ ਮੇ ਗਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵਧ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਰਂਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਿ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬਿਭ੍ਯਤਿ । ਧੁਤਕੇਸਰਜਾਲਸ੍ਯ ਹ੍ਰੇषਤੋऽਭ੍ਰਾਵਲੋਕਿਨਃ
ਇਸ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੂੜੀ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹਿੰਮਕਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯੈष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹਤਃ ਕੇਸ਼ੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ 'ਕੇਸ਼ਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕਂਸਯੁਦ੍ਧੇऽਧੁਨਾ ਪੁਨਃ । ਪਰਸ਼੍ਵੋऽਹਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ 'ਚ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ। ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧਨ ਵਾਲੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤੇ ਕਂਸੇ ਸਾਨੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਭਾਰਾਵਤਾਰਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀਧਰ
ਜਦ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਸਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਭਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਨੇਕਪ੍ਰਕਾਰਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਨਿ ਮਯਾ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੀਤਾਨਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋऽਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਂਦ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੇ ਗਤੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਸਹ ਗੋਪੈਸ੍ਸਭਾਜਿਤਃ । ਵਿਵੇਸ਼ ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਪੀਨੇਤ੍ਰਪਾਨੈਕਭਾਜਨਮ੍
ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਕੇਵਲ ਪਿਆਰ ਸੀ।
ਅਕ੍ਰੂਰੋऽਪਿ ਵਿਨਿष੍ਕਮ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ । ਕृष੍ਣਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯੈਕਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਾਕ੍ਰੂਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ । ਯੋऽਹਮਂਸ਼ਾਵਤੀਰ੍ਣਾਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ।। ੫-੧੭-
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾ ਚ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾ । ਯਦੁਨ੍ਨਦਾਬ੍ਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੋਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮੁਖਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਵੀ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਾ ਗਿਰਃ । ਯਨ੍ਮੇ ਪਰਸ੍ਪਰਾਲਾਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੭-
ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪਾਪਂ ਹਰਤਿ ਯਤ੍ ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨਾਮਯਮ੍ । ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮੁਖਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਵ ਯਤੋ ਵੇਦਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗਨ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਂ ਧਾਮ ਧਾਮ੍ਰਾਂ ਭਗਵਤੋ ਮੁਖਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਕਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਇਚ੍ਯਤੇ ਯੋऽਖਿਲਾਧਾਰਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਤ੍ਪਾਤਿਮ ।। ੫-੧੭-
ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਯਜਨਪੁਰੁਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ—ਉਸ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ਼ਤੇਨਾਮਰਰਾਜਤਾਮ੍ । ਅਵਾਪ ਤਮਨ੍ਨਾਦਿਮਹਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰ-ਰੁਦ੍ਰਾ-ਸ਼੍ਵਿ-ਵਸ੍ਵਾ-ਦਿਤ੍ਯ-ਮਰੁਦੂਗਣਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਙ੍ਗ ਸ ਮੇ ਹਰਿਃ ।। ੫-੧੭-
ਨਾਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਹ ਇੰਦਰ, ਨਾਹ ਰੁਦਰ, ਨਾਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਵਸੂ, ਆਦਿਤਿਆ, ਜਾਂ ਮਰੁਦ ਗਣ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹਰੀ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਵਿਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਯੋ ਵਿਤਤ੍ਯਾਤ੍ਯਯੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਸਹ ।। ੫-੧੭-
ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯ-ਕੂਰ੍ਮ-ਪਰਾਹਾ-ਸ਼੍ਵ-ਸਿਂਹਰੂਪਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਚਕਾਰ ਜਗਤੋ ਯੋऽਜਃ ਸੋऽਦ੍ਯ ਮਾਮਾਲਪਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਨੇ ਮੱਛ, ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਘੋੜਾ, ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੇਗਾ।
ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਞ੍ਚ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮਾਤ੍ਮਹ੍ਟਦਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤੁ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਦੇਹਧृਗਵ੍ਯਯਃ ।। ੫-੧੭-
ਹੁਣ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਰੀਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਯੋऽਨਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸ਼ੇਖਰਸ੍ਥਿਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ਜਗਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਮਾਮਕ੍ਰੂਰੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੭-
ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾਏ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ 'ਅਕਰੂਰ' ਕਹੇਗਾ।
ਪਿਤृ-ਪੁਤ੍ਰ-ਸੁਹ੍ਟਦੂ-ਭ੍ਰਾਤृ-ਮਾਤृ-ਬਨ੍ਧੁਮਯੀਮਿਮਾਮ੍ । ਯਨ੍ਮਾਯਾਂ ਨਾਲਮੁਤ੍ਤਰ੍ਤ੍ਤੁ ਜਗਤ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ ।। ੫-੧੭-
ਇਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਗਤ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਰਤ੍ਯਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਤਤਾਂ ਹ੍ਟਦਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤੇ । ਯੋਗੀ ਮਾਯਾਮਮੇਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਿਅਪਕ ਅਗਿਆਨ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਣਮਾਪ ਯੋਗੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਜ੍ਵਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਵ ਸਾਤ੍ਵਤੈਃ । ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦਿਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯੋ ਨਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨਪੁਰੁਸ਼, ਸਾਤਵਤ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਜਗਦ੍ਧਾਮ੍ਰਿ ਧਾਤਰ੍ਯ੍ਯੋਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਸਦਸਤ੍ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਯ੍ਯਸੌ ਯਾਤੁ ਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਉਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਉਸ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਏ।
ਸ੍ਮृਤੇ ਸਕਲਕਲ੍ਯਾਣ-ਭਾਜਨਂ ਯਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ । ਪੁਰੁषਸ੍ਤਮਜਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿੱਥੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮਾਨਸਃ । ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਗੋਕੁਲ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੇ ਵਿਰਾਜਤਿ ।। ੫-੧੭-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਿਮਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।