ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਃ ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ । ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੋਪ੍ਯੇਨਂ ਦੈਤੇਯਾਸ਼੍ਵ ਉਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਤੇ ਹਥ ਚਟਕਾ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਕੇਸ਼ੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਤੇ ਦੈਤ-ਘੋੜਾ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਬਾਹੁਮਾਭੋਗਿਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ, ਮਾੜੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਵਦਨਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼ਤਾ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ । ਸ਼ਾਤਿਤਾ ਦਸ਼ਨਾਃ ਪੇਤੁਃ ਸਿਤਾਬ੍ਭ੍ਰਾਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਸੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਵृਧੇ ਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਿਦੇਹਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰਾਸਂਭੂਤੇਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵਿਪਾਟਿਤੋष੍ਠੋ ਬਹੁਲਂ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ । ਸੋਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਵਿਵृਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇ ਮੁਕ੍ਤਬਂਧਨੇ
ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਚਿਰ ਗਏ, ਉਹ ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਉਲਟਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਬੜੇ ਖੁਲ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ।
ਜਘਾਨ ਧਰਣੀਂ ਪਾਦੈਸ਼੍ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ । ਸ੍ਵੇਦਾਰ੍ਦ੍ਰ ਗਾਤ੍ਰਸ਼੍ਸ਼ਾਂਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਸ੍ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਹਾਰਂਧ੍ਰਸ੍ਸੋऽਸੁਰਃ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ । ਨਿਪਾਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਮੌ ਵੈਦ੍ਯੁਤੇਨ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹਾ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਚਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਪਾਦੇ ਪृष੍ਠਪੁਚ੍ਛਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਵਣੈਕਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕੇ । ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤੇ ਸ਼ਕਲੇ ਦ੍ਵੇ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੂੰਛ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਇੱਕ ਕੰਨ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਤੇ ਇੱਕ ਨੱਕ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਟੁਕੜੇ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਪਲੈਰ੍ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਵृਤਃ । ਅਨਾਯਸ੍ਤਤਨੁਸ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਹਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਖੁਸ਼ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਹਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਨੁਰਾਗਮਨੋਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਥਾਹਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਰਦੋ ਜਲਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਨਾਰਦ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਲੀਲਯੈਵ ਯਦਚ੍ਯੁਤ । ਨਿਹਤੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਵਧਾਈ ਹੋ, ਵਧਾਈ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਸੁਕੋਹਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਰਵਾਜਿਮਹਾਹਵਮ੍ । ਅਭੂਤਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਹਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯऽਤ੍ਰਾਵਤਾਰੇ ਤੇ ਕृਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਯਾਨਿ ਤੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਚੇਤਸ੍ਤੋषਮੇਤੇਨ ਮੇ ਗਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵਧ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਰਂਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਿ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬਿਭ੍ਯਤਿ । ਧੁਤਕੇਸਰਜਾਲਸ੍ਯ ਹ੍ਰੇषਤੋऽਭ੍ਰਾਵਲੋਕਿਨਃ
ਇਸ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੂੜੀ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹਿੰਮਕਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯੈष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹਤਃ ਕੇਸ਼ੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ 'ਕੇਸ਼ਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕਂਸਯੁਦ੍ਧੇऽਧੁਨਾ ਪੁਨਃ । ਪਰਸ਼੍ਵੋऽਹਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ 'ਚ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ। ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧਨ ਵਾਲੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤੇ ਕਂਸੇ ਸਾਨੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਭਾਰਾਵਤਾਰਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀਧਰ
ਜਦ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਸਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਭਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਨੇਕਪ੍ਰਕਾਰਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਨਿ ਮਯਾ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੀਤਾਨਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋऽਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਂਦ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੇ ਗਤੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਸਹ ਗੋਪੈਸ੍ਸਭਾਜਿਤਃ । ਵਿਵੇਸ਼ ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਪੀਨੇਤ੍ਰਪਾਨੈਕਭਾਜਨਮ੍
ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਕੇਵਲ ਪਿਆਰ ਸੀ।
ਅਕ੍ਰੂਰੋऽਪਿ ਵਿਨਿष੍ਕਮ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ । ਕृष੍ਣਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯੈਕਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਾਕ੍ਰੂਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ । ਯੋऽਹਮਂਸ਼ਾਵਤੀਰ੍ਣਾਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ।। ੫-੧੭-
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾ ਚ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾ । ਯਦੁਨ੍ਨਦਾਬ੍ਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੋਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮੁਖਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਵੀ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਾ ਗਿਰਃ । ਯਨ੍ਮੇ ਪਰਸ੍ਪਰਾਲਾਪੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫-੧੭-
ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪਾਪਂ ਹਰਤਿ ਯਤ੍ ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨਾਮਯਮ੍ । ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮੁਖਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਵ ਯਤੋ ਵੇਦਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗਨ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਂ ਧਾਮ ਧਾਮ੍ਰਾਂ ਭਗਵਤੋ ਮੁਖਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਿਕਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਇਚ੍ਯਤੇ ਯੋऽਖਿਲਾਧਾਰਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਤ੍ਪਾਤਿਮ ।। ੫-੧੭-
ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਯਜਨਪੁਰੁਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ—ਉਸ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ਼ਤੇਨਾਮਰਰਾਜਤਾਮ੍ । ਅਵਾਪ ਤਮਨ੍ਨਾਦਿਮਹਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ।। ੫-੧੭-
ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰ-ਰੁਦ੍ਰਾ-ਸ਼੍ਵਿ-ਵਸ੍ਵਾ-ਦਿਤ੍ਯ-ਮਰੁਦੂਗਣਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਙ੍ਗ ਸ ਮੇ ਹਰਿਃ ।। ੫-੧੭-
ਨਾਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਹ ਇੰਦਰ, ਨਾਹ ਰੁਦਰ, ਨਾਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਵਸੂ, ਆਦਿਤਿਆ, ਜਾਂ ਮਰੁਦ ਗਣ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹਰੀ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹੇਗਾ।