ਯਥਾ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਦਧਿਚਾਪ੍ਯੁਪਹਾਰ੍ਯ ਵੈ । ਗੋਪਾਸ੍ਸਮਾਨਯਂਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਤਥਾ ਵਾਚ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਮਹੀਸ਼ ਲਈ ਘੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕਿ ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽਕ੍ਰੂਰੋ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਸ਼੍ਵੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਪੁਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮਥੁਰਾਯਾ ਮਧੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਧੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਕੇਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਬਲੋਦਗ੍ਰਃ ਕਂਸਦੂਤਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਧਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਂਦਾਵਨਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਅਤੇ ਕਂਸ ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ਤਭੂਪृष੍ਠਸ੍ਸਟਾਕ੍ਸ਼ੇਪਧੁਤਾਂਬੁਦਃ । ਦ੍ਰੁਤਵਿਕ੍ਰਾਂਤਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਾਰ੍ਗੋ ਗੋਪਾਨੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਈ, ਪੂੰਛ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਉੱਡ ਗਏ, ਤੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਦੌੜਦਾ, ਗੋਪਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਹੇषਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗੋਪਾਲਾ ਦੈਤ੍ਯਵਾਜਿਨਃ । ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਗੋਵਿਂਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਦੈਤ-ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਅਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਗੋਵਿਂਦਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਤੋ ਵਚਃ । ਸਤੋਯਜਲਦਧ੍ਵਾਨਗਂਭੀਰਮਿਦਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ 'ਬਚਾ ਲੋ, ਬਚਾ ਲੋ' ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ, ਗੰਭੀਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਲਂ ਤ੍ਰਾਸੇਨ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਕਿਂ ਭਯਾਤੁਰੈਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਪਜਾਤੀਯੈਰ੍ਵੀਰਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਲੋਪ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਡਰ ਛੱਡੋ, ਗੋਪੋ! ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਡਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਤੁਸੀਂ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਹੋ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮਨੇਨਾਲ੍ਪਸਾਰੇਣ ਹੇषਿਤਾਟੋਪਕਾਰਿਣਾ । ਦੈਤੇਯਬਲਵਾਹ੍ਯੇਨ ਵਲ੍ਗਤਾ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਾ
ਇਸ ਘੱਟੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਿਰਫ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੈਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਾੜਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ?
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਦੁष੍ਟ ਕृष੍ਣੋऽਹਂ ਪੂष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਿਵ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍ । ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਨਾਨ੍ਵਦਨਾਦਖਿਲਾਂਸ੍ਤਵ
ਆ, ਆ, ਮਾੜੇ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਨ ਲਈ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਵਾਂਗ; ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਃ ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ । ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੋਪ੍ਯੇਨਂ ਦੈਤੇਯਾਸ਼੍ਵ ਉਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਤੇ ਹਥ ਚਟਕਾ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਕੇਸ਼ੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਤੇ ਦੈਤ-ਘੋੜਾ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਬਾਹੁਮਾਭੋਗਿਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ, ਮਾੜੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਵਦਨਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼ਤਾ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ । ਸ਼ਾਤਿਤਾ ਦਸ਼ਨਾਃ ਪੇਤੁਃ ਸਿਤਾਬ੍ਭ੍ਰਾਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਸੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਵृਧੇ ਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਿਦੇਹਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰਾਸਂਭੂਤੇਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵਿਪਾਟਿਤੋष੍ਠੋ ਬਹੁਲਂ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ । ਸੋਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਵਿਵृਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇ ਮੁਕ੍ਤਬਂਧਨੇ
ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਚਿਰ ਗਏ, ਉਹ ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਉਲਟਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਬੜੇ ਖੁਲ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ।
ਜਘਾਨ ਧਰਣੀਂ ਪਾਦੈਸ਼੍ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ । ਸ੍ਵੇਦਾਰ੍ਦ੍ਰ ਗਾਤ੍ਰਸ਼੍ਸ਼ਾਂਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਸ੍ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਹਾਰਂਧ੍ਰਸ੍ਸੋऽਸੁਰਃ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ । ਨਿਪਾਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਮੌ ਵੈਦ੍ਯੁਤੇਨ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹਾ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਚਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਪਾਦੇ ਪृष੍ਠਪੁਚ੍ਛਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਵਣੈਕਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕੇ । ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤੇ ਸ਼ਕਲੇ ਦ੍ਵੇ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੂੰਛ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਇੱਕ ਕੰਨ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਤੇ ਇੱਕ ਨੱਕ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਟੁਕੜੇ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਪਲੈਰ੍ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਵृਤਃ । ਅਨਾਯਸ੍ਤਤਨੁਸ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਹਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਖੁਸ਼ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਹਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਨੁਰਾਗਮਨੋਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਥਾਹਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਰਦੋ ਜਲਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਨਾਰਦ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਲੀਲਯੈਵ ਯਦਚ੍ਯੁਤ । ਨਿਹਤੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਵਧਾਈ ਹੋ, ਵਧਾਈ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਸੁਕੋਹਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਰਵਾਜਿਮਹਾਹਵਮ੍ । ਅਭੂਤਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਹਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯऽਤ੍ਰਾਵਤਾਰੇ ਤੇ ਕृਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਯਾਨਿ ਤੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਚੇਤਸ੍ਤੋषਮੇਤੇਨ ਮੇ ਗਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਮਧੁ ਦੇ ਵਧ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਰਂਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਿ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬਿਭ੍ਯਤਿ । ਧੁਤਕੇਸਰਜਾਲਸ੍ਯ ਹ੍ਰੇषਤੋऽਭ੍ਰਾਵਲੋਕਿਨਃ
ਇਸ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੂੜੀ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹਿੰਮਕਦਾ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯੈष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹਤਃ ਕੇਸ਼ੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ 'ਕੇਸ਼ਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕਂਸਯੁਦ੍ਧੇऽਧੁਨਾ ਪੁਨਃ । ਪਰਸ਼੍ਵੋऽਹਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ 'ਚ ਫਿਰ ਆਵਾਂਗਾ। ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧਨ ਵਾਲੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤੇ ਕਂਸੇ ਸਾਨੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਭਾਰਾਵਤਾਰਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀਧਰ
ਜਦ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਸਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਭਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਨੇਕਪ੍ਰਕਾਰਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਨਿ ਮਯਾ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੀਤਾਨਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋऽਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਂਦ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।