ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਲੋਚ੍ਯ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਂਸੋ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ । ਹਂਤੁਂ ਕृਤਮਰ੍ਤਿਵੀਰਾਵਕ੍ਰੂਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਦਿਲ ਕਂਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਕਂਸ ਉਵਾਚ। ਭੋ ਭੋ ਦਾਨਪਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਮਮ । ਇਤਃ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਂਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਕਂਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਉਹ ਕਰੋ; ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਜਾਓ।'
ਵਸੁਦੇਵ ਸੁਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਣੋਰਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵੌ । ਨਾਸ਼ਾਯ ਕਿਲ ਸਂਭੂਤੌ ਮਮ ਦੁष੍ਟੌ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤਃ
ਉਥੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਵਧ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਹਨ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹੋ ਮਮਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਨੇਯੌ ਭਵਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਤ੍ਰ ਤੌ
ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰ ਮਹੋਤਸਵ ਇੱਥੇ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ ਮਲ੍ਲੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੌ ਮਮ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਨਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋऽਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤੁ
ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਮੇਰੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਗੇ, ਤੇ ਇਹ ਮੈਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੇਖੇ।
ਗਜਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਸ ਵਾ ਹਨਿष੍ਯਤੇ ਪਾਪੌ ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ
ਗਜ ਕੁਵਲਾਯਾਪੀਡ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਨਂਦਗੋਪਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਚੈਨਮੁਗ੍ਰਸੇਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਨੰਦਗੋਪਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਫਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਸਮਸ੍ਤਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਧਨਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਤ੍ਤਂ ਚਾਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਮਦ੍ਵਧੈषਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਦ੍ਵਿषੋ ਦਾਨਪਤੇ ਮਮ । ਏਤੇषਾਂ ਚ ਵਧਾਯਾਹਂ ਯਤਿष੍ਯੇऽਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤਤਃ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਦਾ ਨਿष੍ਕਂਟਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮੇਤਦਯਾਦਵਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਧਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਵੀਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਵਿਰਾ, ਤੂੰ ਚੱਲ ਪੈ।
ਯਥਾ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਦਧਿਚਾਪ੍ਯੁਪਹਾਰ੍ਯ ਵੈ । ਗੋਪਾਸ੍ਸਮਾਨਯਂਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਤਥਾ ਵਾਚ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਮਹੀਸ਼ ਲਈ ਘੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕਿ ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽਕ੍ਰੂਰੋ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਸ਼੍ਵੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਪੁਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮਥੁਰਾਯਾ ਮਧੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਧੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਕੇਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਬਲੋਦਗ੍ਰਃ ਕਂਸਦੂਤਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਧਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਂਦਾਵਨਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਅਤੇ ਕਂਸ ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ਤਭੂਪृष੍ਠਸ੍ਸਟਾਕ੍ਸ਼ੇਪਧੁਤਾਂਬੁਦਃ । ਦ੍ਰੁਤਵਿਕ੍ਰਾਂਤਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਾਰ੍ਗੋ ਗੋਪਾਨੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਈ, ਪੂੰਛ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਉੱਡ ਗਏ, ਤੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਦੌੜਦਾ, ਗੋਪਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਹੇषਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗੋਪਾਲਾ ਦੈਤ੍ਯਵਾਜਿਨਃ । ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਗੋਵਿਂਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਦੈਤ-ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਅਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਗੋਵਿਂਦਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਤੋ ਵਚਃ । ਸਤੋਯਜਲਦਧ੍ਵਾਨਗਂਭੀਰਮਿਦਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ 'ਬਚਾ ਲੋ, ਬਚਾ ਲੋ' ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ, ਗੰਭੀਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਲਂ ਤ੍ਰਾਸੇਨ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਕਿਂ ਭਯਾਤੁਰੈਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਪਜਾਤੀਯੈਰ੍ਵੀਰਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਲੋਪ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਡਰ ਛੱਡੋ, ਗੋਪੋ! ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਡਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਤੁਸੀਂ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਹੋ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮਨੇਨਾਲ੍ਪਸਾਰੇਣ ਹੇषਿਤਾਟੋਪਕਾਰਿਣਾ । ਦੈਤੇਯਬਲਵਾਹ੍ਯੇਨ ਵਲ੍ਗਤਾ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਾ
ਇਸ ਘੱਟੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਿਰਫ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੈਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਾੜਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ?
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਦੁष੍ਟ ਕृष੍ਣੋऽਹਂ ਪੂष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਿਵ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍ । ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਨਾਨ੍ਵਦਨਾਦਖਿਲਾਂਸ੍ਤਵ
ਆ, ਆ, ਮਾੜੇ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਨ ਲਈ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਵਾਂਗ; ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਃ ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ । ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੋਪ੍ਯੇਨਂ ਦੈਤੇਯਾਸ਼੍ਵ ਉਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਤੇ ਹਥ ਚਟਕਾ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਕੇਸ਼ੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਤੇ ਦੈਤ-ਘੋੜਾ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਬਾਹੁਮਾਭੋਗਿਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ, ਮਾੜੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਵਦਨਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼ਤਾ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ । ਸ਼ਾਤਿਤਾ ਦਸ਼ਨਾਃ ਪੇਤੁਃ ਸਿਤਾਬ੍ਭ੍ਰਾਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਸੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਵृਧੇ ਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਿਦੇਹਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰਾਸਂਭੂਤੇਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵਿਪਾਟਿਤੋष੍ਠੋ ਬਹੁਲਂ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ । ਸੋਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਵਿਵृਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇ ਮੁਕ੍ਤਬਂਧਨੇ
ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਚਿਰ ਗਏ, ਉਹ ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਉਲਟਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਬੜੇ ਖੁਲ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ।
ਜਘਾਨ ਧਰਣੀਂ ਪਾਦੈਸ਼੍ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ । ਸ੍ਵੇਦਾਰ੍ਦ੍ਰ ਗਾਤ੍ਰਸ਼੍ਸ਼ਾਂਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਸ੍ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਹਾਰਂਧ੍ਰਸ੍ਸੋऽਸੁਰਃ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ । ਨਿਪਾਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਮੌ ਵੈਦ੍ਯੁਤੇਨ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹਾ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਚਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਪਾਦੇ ਪृष੍ਠਪੁਚ੍ਛਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰਵਣੈਕਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕੇ । ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤੇ ਸ਼ਕਲੇ ਦ੍ਵੇ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਉਸ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੂੰਛ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਇੱਕ ਕੰਨ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਤੇ ਇੱਕ ਨੱਕ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਟੁਕੜੇ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਗੋਪਲੈਰ੍ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਵृਤਃ । ਅਨਾਯਸ੍ਤਤਨੁਸ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਹਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਖੁਸ਼ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਹਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਨੁਰਾਗਮਨੋਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।