ਦਮਿਤੇ ਕਾਲਿਯੇ ਨਾਗੇ ਭਗ੍ਨੇ ਤੁਂਗਦ੍ਰੁ ਮਦ੍ਵਯੇ । ਹਤਾਯਾਂ ਪੂਤਨਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕਟੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ
ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਤੂੰਗਦਰੁਮਾ ਦੀ ਹਠ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਪੂਤਨਾ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ ਗਿਆ,
ਕਂਸਾਯ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਯਸ਼ੋਦਾਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਪਰਿਵृਤ੍ਤਾਦ੍ਯਸ਼੍षੋਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਂਸ ਨੂੰ, ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤਕ ਭ੍ਰੂਣ ਦੀ ਬਦਲੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਕ੍ਰਮ ਬਾਰੀ-ਬਾਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਕਲਂ ਕਂਸੋ ਨਾਰਦਾਦ੍ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਵਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਨਾਰਦ ਤੋਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਸੀ।
ਸੋਤਿਕੋਪਾਦੁਪਾਲਭ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਸਦਿ । ਜਗਰ੍ਹ ਯਾਦਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਤਦਚਿਂਤਯਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਬਲਮਾਰੂਢੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਸੁਬਾਲਕੌ । ਤਾਵਦੇਵ ਮਯਾ ਵਧ੍ਯਾਵਸਾਧ੍ਯੌ ਰੂਢਯੌਵਨੌ
ਜਦ ਤਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਚਾਣੂਰੋਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੁष੍ਟਿਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਾਰਯਿष੍ਯਾਮ ਦੁਰ੍ਮਤੀ
ਚਾਣੂਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਵਾ ਲੈਣਾ ਹੈ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹਮਹਾਯੋਗਵ੍ਯਾਜੇਨਾਨੀਯ ਤੌ ਵ੍ਰਜਾਤ੍ । ਤਥਾ ਤਥਾ ਯਤਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਸ੍ਯੇਤੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਥਾ
ਧਨੁਰ ਮਹੋਤਸਵ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਬੁਲਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਣ।
ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਤਨਯਂ ਸ਼ੂਰਮਕ੍ਰੂਰਂ ਯਦੁਪੁਂਗਵਮ੍ । ਤਯੋਰਾਨਯਨਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋਕੁਲਮ੍
ਸ਼ਵਫਲਕ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਭੇਜ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਬੱਚੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਹਾਂਗਾ।
ਵृਂਦਾਵਨਚਰਂ ਘੋਰਮਾਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਕੇਸ਼ਿਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵਾਸਾਵਤਿਬਲਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਗਜਃ ਕੁਵਲਾਯਾਪੀਡੋ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤੌ । ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਵਾ ਗੋਪੌ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵੁਭੌ
ਗਜ ਕੁਵਲਾਯਾਪੀਡ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਦੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਗੋਪ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਲੋਚ੍ਯ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਂਸੋ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ । ਹਂਤੁਂ ਕृਤਮਰ੍ਤਿਵੀਰਾਵਕ੍ਰੂਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਦਿਲ ਕਂਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਕਂਸ ਉਵਾਚ। ਭੋ ਭੋ ਦਾਨਪਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਮਮ । ਇਤਃ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਂਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਕਂਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਉਹ ਕਰੋ; ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਜਾਓ।'
ਵਸੁਦੇਵ ਸੁਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਣੋਰਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵੌ । ਨਾਸ਼ਾਯ ਕਿਲ ਸਂਭੂਤੌ ਮਮ ਦੁष੍ਟੌ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤਃ
ਉਥੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਵਧ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਹਨ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹੋ ਮਮਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਨੇਯੌ ਭਵਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਤ੍ਰ ਤੌ
ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰ ਮਹੋਤਸਵ ਇੱਥੇ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ ਮਲ੍ਲੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੌ ਮਮ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਨਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋऽਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤੁ
ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਮੇਰੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਗੇ, ਤੇ ਇਹ ਮੈਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੇਖੇ।
ਗਜਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਸ ਵਾ ਹਨਿष੍ਯਤੇ ਪਾਪੌ ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ
ਗਜ ਕੁਵਲਾਯਾਪੀਡ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਨਂਦਗੋਪਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਚੈਨਮੁਗ੍ਰਸੇਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਨੰਦਗੋਪਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਫਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਸਮਸ੍ਤਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਧਨਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਤ੍ਤਂ ਚਾਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਮਦ੍ਵਧੈषਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਦ੍ਵਿषੋ ਦਾਨਪਤੇ ਮਮ । ਏਤੇषਾਂ ਚ ਵਧਾਯਾਹਂ ਯਤਿष੍ਯੇऽਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤਤਃ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਦਾ ਨਿष੍ਕਂਟਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮੇਤਦਯਾਦਵਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਧਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਵੀਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਵਿਰਾ, ਤੂੰ ਚੱਲ ਪੈ।
ਯਥਾ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਦਧਿਚਾਪ੍ਯੁਪਹਾਰ੍ਯ ਵੈ । ਗੋਪਾਸ੍ਸਮਾਨਯਂਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਤਥਾ ਵਾਚ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਮਹੀਸ਼ ਲਈ ਘੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕਿ ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਣ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾऽਕ੍ਰੂਰੋ ਮਹਾਭਾਗਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਸ਼੍ਵੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਪੁਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮਥੁਰਾਯਾ ਮਧੁਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਧੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਕੇਸ਼ੀ ਚਾਪਿ ਬਲੋਦਗ੍ਰਃ ਕਂਸਦੂਤਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਧਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਂਦਾਵਨਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਅਤੇ ਕਂਸ ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਖੁਰਕ੍ਸ਼ਤਭੂਪृष੍ਠਸ੍ਸਟਾਕ੍ਸ਼ੇਪਧੁਤਾਂਬੁਦਃ । ਦ੍ਰੁਤਵਿਕ੍ਰਾਂਤਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਾਰ੍ਗੋ ਗੋਪਾਨੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਈ, ਪੂੰਛ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਉੱਡ ਗਏ, ਤੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਦੌੜਦਾ, ਗੋਪਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਹੇषਿਤਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਗੋਪਾਲਾ ਦੈਤ੍ਯਵਾਜਿਨਃ । ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਗੋਵਿਂਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਦੈਤ-ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਅਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਗੋਵਿਂਦਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਤੋ ਵਚਃ । ਸਤੋਯਜਲਦਧ੍ਵਾਨਗਂਭੀਰਮਿਦਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ 'ਬਚਾ ਲੋ, ਬਚਾ ਲੋ' ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ, ਗੰਭੀਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਲਂ ਤ੍ਰਾਸੇਨ ਗੋਪਾਲਾਃ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਕਿਂ ਭਯਾਤੁਰੈਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਪਜਾਤੀਯੈਰ੍ਵੀਰਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਲੋਪ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਡਰ ਛੱਡੋ, ਗੋਪੋ! ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਡਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਤੁਸੀਂ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਹੋ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮਨੇਨਾਲ੍ਪਸਾਰੇਣ ਹੇषਿਤਾਟੋਪਕਾਰਿਣਾ । ਦੈਤੇਯਬਲਵਾਹ੍ਯੇਨ ਵਲ੍ਗਤਾ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਾ
ਇਸ ਘੱਟੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਿਰਫ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੈਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਾੜਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ?
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਦੁष੍ਟ ਕृष੍ਣੋऽਹਂ ਪੂष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਿਵ ਪਿਨਾਕਧृਤ੍ । ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਨਾਨ੍ਵਦਨਾਦਖਿਲਾਂਸ੍ਤਵ
ਆ, ਆ, ਮਾੜੇ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ, ਪੂਸ਼ਨ ਲਈ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਵਾਂਗ; ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ।