ਸੂਦਯਂਸ੍ਤਾਪਸਾਨੁਗ੍ਰੋ ਵਨਾਨਟਤਿ ਯਸ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤਮਤਿਘੋਰਾਕ੍ਸ਼ਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤਿਭਯਾਤੁਰਾਃ। ਗੋਪਾ ਗੋਪਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣਕृष੍ਣੇਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗੋਪ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ਚਾऽਸੌ ਦਾਮੋਦਰਮੁਪਾਯਯੌ
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਪਟਕਿਆ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰਃ ਕृष੍ਣਕੁਕ੍ਸ਼ਿਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣਂ ਵृषਭਦਾਨਵਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਨੋਕ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਨਜ਼ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਵੱਝ-ਦੈਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਆਯਾਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯਵृषਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਨ ਚਚਾਲ ਤਦਾ ਸ੍ਥਾਨਾਦਵਜ੍ਞਾਸ੍ਮਿਤਲੀਲਯਾ
ਦੈਤ-ਵੱਝ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਹਲਕੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਆਸਨ੍ਨਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗ੍ਰਾਹਵਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਜਘਾਨ ਜਾਨੁਨਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿषਾਣਗ੍ਰਹਣਾਚਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ, ਗੋਡ ਨਾਲ ਪੇਟ ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਸਿੰਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਬਲਂ ਭਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਵਿषਾਣਯੋਃ। ਅਪੀਡਯਦਰਿष੍ਟਸ੍ਯ ਕਂਠਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਿਵਾਂਬਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੀ ਗਲ ਨੂੰ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਮੇਕਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵਾਤਾਡਯਤ੍ਤਤਃ। ਮਮਾਰ ਸ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਖਾਚ੍ਛੋਣਿਤਮੁਦ੍ਵਮਨ੍
ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮੂੰਹੋਂ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇ ਗੋਪਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਜਂਭੇ ਹਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਭਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਕਕੁਦ੍ਮਤਿ ਹਤੇऽਰਿष੍ਟੇ ਧੇਨੁਕੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਪ੍ਰਲਂਬੇ ਨਿਧਨਂ ਨਿਧਨਂ ਨੀਤੇ ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਚਲੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਕਕੁਦਮਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧੇਨੁਕਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ,
ਦਮਿਤੇ ਕਾਲਿਯੇ ਨਾਗੇ ਭਗ੍ਨੇ ਤੁਂਗਦ੍ਰੁ ਮਦ੍ਵਯੇ । ਹਤਾਯਾਂ ਪੂਤਨਾਯਾਂ ਚ ਸ਼ਕਟੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤੇ
ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਤੂੰਗਦਰੁਮਾ ਦੀ ਹਠ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਪੂਤਨਾ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ ਗਿਆ,
ਕਂਸਾਯ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਯਸ਼ੋਦਾਦੇਵਕੀਗਰ੍ਭਪਰਿਵृਤ੍ਤਾਦ੍ਯਸ਼੍षੋਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਂਸ ਨੂੰ, ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤਕ ਭ੍ਰੂਣ ਦੀ ਬਦਲੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਕ੍ਰਮ ਬਾਰੀ-ਬਾਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਕਲਂ ਕਂਸੋ ਨਾਰਦਾਦ੍ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਵਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਨਾਰਦ ਤੋਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਸੀ।
ਸੋਤਿਕੋਪਾਦੁਪਾਲਭ੍ਯ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਸਦਿ । ਜਗਰ੍ਹ ਯਾਦਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚੈਤਦਚਿਂਤਯਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਬਲਮਾਰੂਢੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਸੁਬਾਲਕੌ । ਤਾਵਦੇਵ ਮਯਾ ਵਧ੍ਯਾਵਸਾਧ੍ਯੌ ਰੂਢਯੌਵਨੌ
ਜਦ ਤਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਚਾਣੂਰੋਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੁष੍ਟਿਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਾਰਯਿष੍ਯਾਮ ਦੁਰ੍ਮਤੀ
ਚਾਣੂਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਵਾ ਲੈਣਾ ਹੈ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹਮਹਾਯੋਗਵ੍ਯਾਜੇਨਾਨੀਯ ਤੌ ਵ੍ਰਜਾਤ੍ । ਤਥਾ ਤਥਾ ਯਤਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਸ੍ਯੇਤੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਥਾ
ਧਨੁਰ ਮਹੋਤਸਵ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਬੁਲਵਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਣ।
ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਤਨਯਂ ਸ਼ੂਰਮਕ੍ਰੂਰਂ ਯਦੁਪੁਂਗਵਮ੍ । ਤਯੋਰਾਨਯਨਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋਕੁਲਮ੍
ਸ਼ਵਫਲਕ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਭੇਜ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਬੱਚੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਹਾਂਗਾ।
ਵृਂਦਾਵਨਚਰਂ ਘੋਰਮਾਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਕੇਸ਼ਿਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵਾਸਾਵਤਿਬਲਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਗਜਃ ਕੁਵਲਾਯਾਪੀਡੋ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤੌ । ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਵਾ ਗੋਪੌ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਵੁਭੌ
ਗਜ ਕੁਵਲਾਯਾਪੀਡ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਦੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਗੋਪ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯਾਲੋਚ੍ਯ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਂਸੋ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ । ਹਂਤੁਂ ਕृਤਮਰ੍ਤਿਵੀਰਾਵਕ੍ਰੂਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ-ਦਿਲ ਕਂਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਕਂਸ ਉਵਾਚ। ਭੋ ਭੋ ਦਾਨਪਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਮਮ । ਇਤਃ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਨਂਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਕਂਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਉਹ ਕਰੋ; ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਜਾਓ।'
ਵਸੁਦੇਵ ਸੁਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਣੋਰਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵੌ । ਨਾਸ਼ਾਯ ਕਿਲ ਸਂਭੂਤੌ ਮਮ ਦੁष੍ਟੌ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤਃ
ਉਥੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਵਧ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਹਨ।
ਧਨੁਰ੍ਮਹੋ ਮਮਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਆਨੇਯੌ ਭਵਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਤ੍ਰ ਤੌ
ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਰ ਮਹੋਤਸਵ ਇੱਥੇ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ ਮਲ੍ਲੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੌ ਮਮ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਨਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋऽਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤੁ
ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਮੇਰੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਗੇ, ਤੇ ਇਹ ਮੈਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵੇਖੇ।
ਗਜਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਸ ਵਾ ਹਨਿष੍ਯਤੇ ਪਾਪੌ ਵਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਜੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ
ਗਜ ਕੁਵਲਾਯਾਪੀਡ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਮਹਾਵਤ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੌ ਹਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਨਂਦਗੋਪਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਚੈਨਮੁਗ੍ਰਸੇਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਨੰਦਗੋਪਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਫਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਸਮਸ੍ਤਗੋਪਾਨਾਂ ਗੋਧਨਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਤ੍ਤਂ ਚਾਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਮਦ੍ਵਧੈषਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਦ੍ਵਿषੋ ਦਾਨਪਤੇ ਮਮ । ਏਤੇषਾਂ ਚ ਵਧਾਯਾਹਂ ਯਤਿष੍ਯੇऽਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤਤਃ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਦਾ ਨਿष੍ਕਂਟਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਮੇਤਦਯਾਦਵਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਧਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਵੀਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਵਿਰਾ, ਤੂੰ ਚੱਲ ਪੈ।