ਤਾਭਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚਿਤ੍ਤਾਮਭਿਰ੍ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਹ ਸਾਦਰਮ੍ । ਰਰਾਮ ਰਾਸਗੋष੍ਠੀਭਿਰੁਦਾਰਚਰਿਤੋ ਹਰਿਃ ।। ੫-੧੩-
ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸਨ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਾਸ ਦੀਆਂ ਗੋਢੀਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡਿਆ।
ਰਾਸਮਣਡਲਬਨ੍ਧੋऽਪਿ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਨੁਜੂਝਤਾ । ਗੋਪੀਜਨੇਨ ਨੈਵਾਭੂਦੇਕਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਿਰਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੫-੧੩-
ਰਾਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਗੋਪੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕੀਆਂ।
ਹਰ੍ਤੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚੈਕੈਕਾਂ ਗੋਪਿਕਾਂ ਰਾਸਮਣਡਲੀਮ੍ । ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼-ਨਿਮੀਲਿਤਦृਸ਼ਂ ਹਰਿਃ ।। ੫-੧੩-
ਹਰੀ ਨੇ ਹਰ ਗੋਪੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਰਾਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸ ਵਵृਤੇ ਰਾਸਸ਼੍ਵਲਦੂਵਲਯਨਿਃ ਸ੍ਵਨਃ । ਅਨੁਯਾਤਸ਼ਰਤੂਕਾਵ੍ਯਗੇਯਗੀਤਿਰਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੫-੧੩-
ਫਿਰ ਰਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਗੂੰਜੀ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਲੜੀਵਾਰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣਾਃ ਸ਼ਰਜ੍ਵਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਕੌਮੁਦੀਂ ਕੁਮੁਦਾਕਰਮ੍ । ਜਗੌ ਗੋਪੀਜਨਸ੍ਤ੍ਵੇਕਂ ਕੂष੍ਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। ੫-੧੩-
ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਚੰਦ, ਚਾਂਦਨੀ ਤੇ ਕਮਲ-ਪੁਖਰ ਨੂੰ ਗਾਇਆ, ਪਰ ਸਦਾ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਦੁਹਰਾਇਆ।
ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਰਮੇਣੋਕ ਚਲਦੂਵਲਯਲਾਪਿਨੀਮ੍ । ਦਦੌ ਬਾਹੁਲਤਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਗੋਪੀ ਮਧੁਨਿਘਾਤਿਨਃ ।। ੫-੧੩-
ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹ ਮਧੁ-ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਲਸਦੂਬਾਹੁਃ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਤਮ੍ । ਗੋਪੀ ਗੀਤਸ੍ਤੁਤਿਵ੍ਯਾਜ-ਨਿਪੁਣਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਇੱਕ ਗੋਪੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਹ ਗੀਤ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਦੇ ਭਾਣੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗੋਪੀ-ਕਪੋਲ-ਸਂਸ਼੍ਲੇषਮਭਿਪਤ੍ਯ ਹਰੇਭੁਰ੍ਜੌ । ਪੁਲਕੋਦੂਗਮਸ਼ਸ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵੇਦਾਮ੍ਬੁਘਨਤਾਂ ਗਤੌ ।। ੫-੧੩-
ਜਦੋਂ ਗੋਪੀ ਦਾ ਗਲ ਹਰੀ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਆ ਗਏ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ।
ਰਾਸਗੇਯਂ ਜਗੌ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਰਤਰਧ੍ਵਨਿਃ । ਸਾਧੁ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿਤਾਵਤ੍ ਤਾ ਦ੍ਰਿਗੁਣਂ ਅਗੁਃ ।। ੫-੧੩-
ਜਦੋਂ ਰਾਸ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਗਤੇ ਤੁ ਗਮਨਂ ਚਕ੍ਰੁ ਰ੍ਵਲਨੇ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਯਯੁਃ । ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨੁਲੋਮਾਬ੍ਯਾਂ ਭੇਜੁਰ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾ ਹਰਿਮ੍ ।। ੫-੧੩-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਣ ਲਈ ਗਈਆਂ।
ਸ ਤਥਾ ਸਹ ਗੋਪੀਭੀ ਰਰਾਮ ਮਘੁਸੂਦਨਃ । ਯਥਾਬ੍ਦਕੋਟਿਪ੍ਰਮਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤੇਨ ਵਿਨਾਮਵਤ੍ ।। ੫-੧੩-
ਮਧੁਸੂਦਨ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸਾ ਰੰਗ ਰਲਾਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬਾ ਲੱਗਾ।
ਤਾ ਵਾਰ੍ਯ੍ਯਮਾਣਾਃ ਪਤਿਭਿਃ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਕृष੍ਣਾਂ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਾਃ ।। ੫-੧੩-
ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਰਸ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸੋऽਪਿ ਕੈਸ਼ੋਰਕਵਯੋ ਮਾਨਯਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਰੇਮੇ ਤਾਭਿਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਾਹਿਤਃ ।। ੫-੧੩-
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਗੋਚਰ ਸਰੂਪ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਾਤਾਂ ਐਸਾ ਬਿਤਾਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਪਲ ਹੋਣ।
ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਤृषੁ ਤਥਾ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਆਤ੍ਮਖਰੂਪਰੂਪੋऽਸੌ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੫-੧੩-
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸਮਸ੍ਤਭੂਤੇषੁ ਨਭੋऽਗ੍ਰਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਜਲਮ੍ । ਵਾਯੁਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਥੈਵਾਸੌ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੫-੧੩-
ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਪ੍ਰਦੋषਾਗ੍ਰੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁ ਰਾਸਾਸਕ੍ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਸਮਦੋ ਗੋष੍ਠਮਰਿष੍ਟਸ੍ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਰਾਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੋਯਤੋਯਦਚ੍ਛਾਯਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਂਗੋਰ੍ਕਲੋਚਨਃ। ਖੁਰਾਗ੍ਰਪਾਤੈਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦਾਰਯਨ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਖੇੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਲੇਲਿਹਾਨਸ੍ਸਨਿष੍ਪੇषਂ ਜਿਹ੍ਵਯੋष੍ਠੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਸਂਰਂਭਾਵਿਦ੍ਧਲਾਂਗੂਲਃ ਕਠਿਨਸ੍ਕਂਧਬਂਧਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮੁੰਹ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੱਟਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੱਤ ਹਿਲਦੀ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦਾ।
ਉਦਗ੍ਰਕਕੁਦਾਭੋਗਪ੍ਰਮਾਣੋ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਲਿਪ੍ਤਪृष੍ਠਾਂਗੋ ਗਵਾਮੁਦ੍ਵੇਗਕਾਰਕਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਕੁਹਰ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੋਮੂਤਰ ਤੇ ਗੋਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲਂਬਕਂਠੋऽਤਿਮੁਖਸ੍ਤਰੁਖਾਤਾਂਕਿਤਾਨਨਃ। ਪਾਤਯਨ੍ਸ ਗਵਾਂ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵृषਭਰੂਪਧृਕ੍
ਲਟਕਦੇ ਗਲ, ਵੱਡਾ ਮੁੰਹ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੈਤ, ਵੱਝ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸੂਦਯਂਸ੍ਤਾਪਸਾਨੁਗ੍ਰੋ ਵਨਾਨਟਤਿ ਯਸ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤਮਤਿਘੋਰਾਕ੍ਸ਼ਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤਿਭਯਾਤੁਰਾਃ। ਗੋਪਾ ਗੋਪਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣਕृष੍ਣੇਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗੋਪ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ!' ਚੀਕ ਪਏ।
ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਲਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ਚਾऽਸੌ ਦਾਮੋਦਰਮੁਪਾਯਯੌ
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਪਟਕਿਆ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰਃ ਕृष੍ਣਕੁਕ੍ਸ਼ਿਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣਂ ਵृषਭਦਾਨਵਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਨੋਕ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਨਜ਼ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਵੱਝ-ਦੈਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਆਯਾਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯਵृषਭਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਨ ਚਚਾਲ ਤਦਾ ਸ੍ਥਾਨਾਦਵਜ੍ਞਾਸ੍ਮਿਤਲੀਲਯਾ
ਦੈਤ-ਵੱਝ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਹਲਕੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਆਸਨ੍ਨਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗ੍ਰਾਹਵਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਜਘਾਨ ਜਾਨੁਨਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਵਿषਾਣਗ੍ਰਹਣਾਚਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ, ਗੋਡ ਨਾਲ ਪੇਟ ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਸਿੰਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਬਲਂ ਭਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਵਿषਾਣਯੋਃ। ਅਪੀਡਯਦਰਿष੍ਟਸ੍ਯ ਕਂਠਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਿਵਾਂਬਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੀ ਗਲ ਨੂੰ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਮੇਕਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵਾਤਾਡਯਤ੍ਤਤਃ। ਮਮਾਰ ਸ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਖਾਚ੍ਛੋਣਿਤਮੁਦ੍ਵਮਨ੍
ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮੂੰਹੋਂ ਲਾਲ ਰਕਤ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਿਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੈਤ੍ਯੇ ਗੋਪਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਜਂਭੇ ਹਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਭਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਕਕੁਦ੍ਮਤਿ ਹਤੇऽਰਿष੍ਟੇ ਧੇਨੁਕੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਪ੍ਰਲਂਬੇ ਨਿਧਨਂ ਨਿਧਨਂ ਨੀਤੇ ਧृਤੇ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਚਲੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਕਕੁਦਮਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧੇਨੁਕਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ,